4/II SA/Po 773/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Pawła W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 10 marca 2003 r. (...) w przedmiocie zakazu przeprowadzania dyskotek - oddala skargę. Decyzją z dnia 24 lutego 2003 r. - (...) Zarząd Powiatu S. na podstawie art. 104, art. 10 par. 2 Kpa, i art. 13a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych /t.j. Dz.U. 2001 nr 120 poz. 1298 ze zm./ wprowadził zakaz przeprowadzania przez Pawła W., wykonującego działalność gospodarczą wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta T., imprez masowych w obiekcie położonym w miejscowości L. na działce o nr geod. 67/1; zakaz wprowadzono od dnia doręczenia Stronie decyzji do odwołania. W uzasadnieniu wskazano, że dnia 18 lutego 2003 r. do Zarządu Powiatu wpłynął wniosek Prokuratora Rejonowego w S. o wprowadzenie zakazu przeprowadzania imprez masowych przez Stronę w budynku dyskoteki "F.", położonym w L.- do odwołania. Dnia 24 lutego 2003 r. wszczęto postępowanie w sprawie. Na podstawie pisma Komendanta Powiatowego Policji w S. stwierdzono, że z zebranego przez Policję materiału dowodowego wynika, że od końca grudnia 2002 r. do dnia 24 lutego 2003 r. w soboty, w pomieszczeniach dyskoteki "F." odbywają się imprezy o charakterze masowym. Z dowodów zebranych przez Policję wynika, że w organizowanych imprezach brało udział od 1000 do 2000 osób. Stwierdzono przypadki pobicia uczestników i włamania do samochodów zaparkowanych na placu organizatora. Strona nie występowała z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej, wydawanego przez właściwego wójta, burmistrza albo prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia imprezy. Przez imprezę masową należy rozumieć imprezę sportową, artystyczną lub rozrywkową, na której liczba miejsc dla osób na stadionie, w innym obiekcie niebędącym budynkiem lub na terenie umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej wynosi - nie mniej niż 1.000, a w przypadku hali sportowej lub innego budynku umożliwiającego przeprowadzenie imprezy- nie mniej niż 300 /art. 3 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych/. W dokumentacji budowlanej inwestor założył, że obiekt jest przystosowany do bezpiecznego uczestniczenie w imprezach w nim organizowanych do 900 osób. w imprezach uczestniczyło od 1.000 do 2.000 osób, to uzyskanie zezwolenia na prowadzenie imprez masowych było obowiązkiem Strony. Obecnie brak wymaganej dokumentacji i pozwoleń. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją (...) z dnia 16 grudnia 2002 r. nakazał Stronie wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku usług rozrywkowych- dyskoteka, klubokawiarnia, parking, na działce nr 67/1 L., wstrzymanych postanowieniem (...) z dnia 17 listopada 2002 r., do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych na wskazanym obiekcie. Czynności określone w owej decyzji nie zostały wykonane; mimo wstrzymania postanowieniem z 17 listopada 2002 r. robót budowlanych, inwestor nadal wykonywał roboty budowlane, sanitarne i elektryczne w owym obiekcie. Strona nie uzyskała pozwolenia na użytkowanie, do czego została zobowiązana decyzją Starosty S. z 15 lipca 2002 r. (...) o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta została uchylona decyzją Starosty S. z 31 stycznia 2003 r. (...). Mimo braku wymienionego pozwolenia na użytkowanie, Strona w grudniu 2002 r. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej w owym obiekcie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. złożył w piśmie z 24 stycznia 2003 r. zawiadomienie o naruszeniu przez stronę art. 90 i art. 93 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Wobec powyższego należy negatywnie ocenić stan bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z przeprowadzanymi przez Stronę w obiekcie położonym w L. imprezami masowymi. Organizator imprezy masowej nie spełnił wymogów określonych w prawie budowlanym /art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych/, w art. 6-7 i art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych - przez nie wystąpienie do Wójta Gminy L. z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej i nie przedstawienie właściwym ze względu na miejsce prowadzenia imprezy masowej - komendantom powiatowym Policji i Państwowej Straży Pożarnej, inspektorowi sanitarnemu i kierownikowi jednostki organizacyjnej pomocy doraźnej informacji o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3 i 6-9. Zgodnie z art. 10 par. 2 Kpa, koniecznym było pilne wydanie decyzji w sprawie i tym samym spowodowanie zaprzestania naruszenia prawa, powodującego bardzo istotne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi- uczestników dyskoteki "F.". Skrócenie postępowania ma na celu niedopuszczenie do odbycia się kolejnej imprezy w pomieszczeniach dyskoteki. Ilość ludzi tam się gromadzących i niespełnienie przez organizatora żadnych norm bezpieczeństwa przewidzianych prawem, spowodowała konieczność skorzystania z art. 10 par. 2 Kpa. W odwołaniu Paweł W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucił decyzji: naruszenie art. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych przez błędne ustalenie, że dyskoteki organizowane przez Skarżącego mają charakter imprez masowych; naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 par. 1 i 2, art. 77 par. 1, art. 80 Kpa. Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 10 marca 2003 r. - (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 13a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych /t.j. Dz.U. 2001 nr 120 poz. 1298 ze zm./ utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Motywując swe stanowisko Samorządowe Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne i poglądy prawne organu I instancji. W szczególności zebrany w sprawie materiał wskazuje, że spełnione zostały wszystkie przesłanki zastosowania art. 13a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Dyskoteka w rozumieniu owej ustawy to impreza rozrywkowa, nie rekreacyjna. Oba pojęcia - impreza rozrywkowa /art. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych/ i impreza rekreacyjna /art. 3a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych/, mają różne znaczenia - wzajem się wykluczające. Pojęcie imprezy rozrywkowej nie mieści się w katalogu imprez nie mających charakteru masowych, jednoznacznie wymienionych w art. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Na imprezie rozrywkowej "liczba miejsc dla osób w budynku umożliwiającym przeprowadzenie imprezy wynosi nie mniej niż 300". Z informacji Komendy Powiatowej Policji w S., która przeprowadziła postępowanie sprawdzające wynika, że pomieszczenia dyskoteki zgodnie z dokumentacją budowlaną, przewidziane są na udział od 800 do 900 osób. Odwołujący się nie wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej; dokonano negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z przeprowadzoną imprezą masową. Bezpieczeństwo imprezy masowej polega nie tylko na spełnieniu przez organizatora imprezy wymogów z zakresie bezpieczeństwa osób obecnych na imprezie w czasie jej trwania, ochrony porządku publicznego, zabezpieczenia pod względem medycznym, ale także na spełnieniu wymogów w zakresie stanu technicznego obiektów budowlanych wraz ze służącymi tym obiektom instalacjami i urządzeniami technicznymi, w szczególności przeciwpożarowymi i sanitarnymi /art. 1 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych/. Z informacji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. wynika, że obiekt ów na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie uzyskał pozwolenia na jego użytkowanie. W trakcie wykonywania obiektu poczyniono znaczne i istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Dokonane zmiany w znacznym stopniu dotyczyły elementów konstrukcyjnych obiektu, a wykonywane roboty budowlane stwarzały zagrożenie dla ludzi i mienia. P.W. nie wystąpił o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy, a co za tym idzie- nie uzyskał wymaganych przy wniosku opinii /art. 7 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych/. W myśl art. 10 par. 2 Kpa owe okoliczności i dokonana ocena pozwalały organowi wydającemu zaskarżoną decyzję na odstąpienie od zasady określonej w art. 10 par. 1 Kpa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Paweł W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o orzeczenie o kosztach postępowania. Skarżący zarzucił owej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych /t.j. Dz.U. 2001 nr 120 poz. 1298/ przez błędne ustalenie, że dyskoteki organizowane przez Skarżącego mają charakter imprez masowych w rozumieniu art. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych; naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 par. 1 i 2, art. 77 par. 1, art. 80 Kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała, się bezzasadną. W sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego. Wbrew stanowisku Skarżącego, organy obu instancji prawidłowo dokonały wykładni prawa materialnego - w szczególności art. 3 i art. 3a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Żadna z metod wykładni prawa, przyjęta w doktrynie i orzecznictwie, nie prowadzi do rezultatu, wskazywanego przez Skarżącego. Rolą słowniczka określeń ustawowych jest wskazanie definicji legalnych, dla uniknięcia wieloznaczności słownikowej zwrotów języka ogólnego, którym ustawodawca musi się posługiwać /M. Zieliński "Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki" W. Pr. 2002 str. 188- 191/. Skoro ustawodawca w art. 3 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych wprowadził definicję legalną imprezy masowej, to pragnął, by każdoczesny interpretator ustawy posługiwał się pojęciem impreza masowa w takim właśnie znaczeniu. Z kolei w art. 3a ustawodawca wskazał, że nie są imprezami masowymi, w rozumieniu niniejszej ustawy, imprezy odbywające się w teatrach, operach, operetkach, filharmoniach, kinach, muzeach, bibliotekach, domach kultury i galeriach sztuki, a także imprezy organizowane w placówkach oświatowych, imprezy sportowe organizowane wyłącznie dla sportowców niepełnosprawnych, imprezy organizowane w ramach współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży oraz imprezy rekreacyjne. Stosując taką technikę legislacyjną ustawodawca stworzył wyczerpujący katalog wyjątków od definicji legalnej, zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Dla wskazania, że katalog wyłączeń jest jedynie przykładowy, ustawodawca posłużyłby się zwrotem "w szczególności imprezy", bądź "imprezy takie, jak", bądź inne- bliskoznaczne. Sformułowanie zawarte w art. 3a in princ ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych wskazuje, że w potocznym rozumieniu imprezy w teatrach, operach etc. mogą być imprezami masowymi, lecz szczegółowo wymienione w art. 3a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, nie są imprezami masowymi "w rozumieniu niniejszej ustawy". Ani wykładnia systemowa, ani funkcjonalna, ani celowościowa, nie prowadzą do odmiennego rezultatu wykładni, niż wyżej zaprezentowana. Ani zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, ani zasada uwzględniania z urzędu interesu publicznego i słusznego interesu obywateli /art. 7 Kpa/, ani zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa /art. 8 Kpa; nazwanych omyłkowo przez Skarżącego "zasadą pogłębiania zaufania do obywateli"/, jako zasady prawa procesowego, nie służą dekodowaniu normy prawa materialnego. Zaufanie do organów państwa w rozumieniu art. 8 Kpa uzyskuje się w drodze rzetelności proceduralnej, gdy organy administracji publicznej przestrzegają w toku konkretnego postępowania reguły przyjęte w Kpa /B. Adamiak w: "Kpa - komentarz" CH Beck 2004 nb. 1 do art. 8; Z. Janowicz "Kpa - komentarz" W.Pr. PWN 1999 str. 73-74/, nie zaś gdy dążą do osiągania rezultatów wykładni prawa materialnego sprzecznych z zasadami wykładni prawa. Wykładnia rozszerzająca nie jest dopuszczalna przy wykładni wyjątków od reguły - in casu określonej w definicji legalnej, zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Chybione są przywołane przez P. W. w skardze /a uprzednio w odwołaniu/ argumenty, przemawiające jakoby za - błędnie przezeń rozumianą -wykładnią celowościową /k. 4 akt sądowych/. Żadne względy nie przemawiają za przyjęciem, że racjonalny ustawodawca nakazał zaliczyć "imprezy dyskotekowe odbywane w klubokawiarniach, które należy zaliczyć jako jedną z imprez rekreacyjnych". Do takich rezultatów wykładni nie prowadzi celowe używanie przez Stronę pojęć, których nie używa ustawodawca - np. klubokawiarnia. Istotą procesu legislacyjnego jest używanie pojęć o jasnym znaczeniu dla adresatów norm prawnych, tak by przy wykładni prawa uzyskiwać normy prawne o jednoznacznym zakresie. Celowi temu nie może służyć używanie przez Stronę pojęć /np. "klubokawiarnia"/ spoza katalogu zawartego w definicji legalnej, bowiem prowadziłoby to rozchwiania zakresu pojęć, którym ustawodawca pragnął nadać jednoznaczną treść, wprowadzając w art. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych słowniczek określeń ustawowych. Klubokawiarnia w języku potocznym /klub - kawiarnia w języku literackim/, to rodzaj świetlicy, połączenie klubu z kawiarnią; z kolei klub to organizacja, stowarzyszenie skupiające ludzi określonego środowiska, zawodu itp., w celu organizowania wspólnych rozrywek, gier sportowych, dyskusji światopoglądowych, kształcenia zawodowego itp.; lokal, siedziba takiej organizacji /"Słownik języka polskiego" pod red. M. Szymczaka PWN 1992 t. I str. 935, 936/. W świetle niewadliwych ustaleń organów obu instancji, budynek usług rozrywkowych, w którym Skarżący organizował dyskoteki dla w żaden sposób nie stowarzyszonych ludzi, którzy uczestniczyli w nich w liczbie przenoszącej 1.000 i dochodzącej do 2.000 osób, w żadnym razie nie mieści się w kategorii klubu, a sala dyskotekowa nie jest klubokawiarnią. W postępowaniu o pozwolenie na budowę Zainteresowany sam wskazał, że w owym budynku usług rozrywkowych będzie obok klubokowiarni także dyskoteka (...). Dyskoteka jest bowiem zabawą, zwykle młodzieżową, na której tańczy się przy muzyce z taśm i płyt; dyskoteką nazywa się także lokal, w którym odbywa się taka zabawa /"Uniwersalny słownik języka polskiego" pod red. S. Dubisza PWN 2003 t. 1 str. 747/. Trafnie organ odwoławczy wskazuje, że zakresy pojęć "impreza rozrywkowa" i "impreza rekreacyjna" są rozłączne. "Rozrywkowy" to związany z rozrywką, dostarczający rozrywki, będący rozrywką; także o muzyce, lekturze, programach radiowych i telewizyjnych itp.; lekki, przyjemny, odprężający. Przymiotnik "rozrywkowy" pochodzi od rzeczownika "rozrywka"- to co służy odprężeniu, wypoczynkowi, co uprzyjemnia czas, bawi, rozwesela, stanowi przyjemność połączoną z wypoczynkiem, zabawa, relaks /op. cit. pod red. S. Dubisza str. 1046/. "Rekreacyjny" to z kolei przymiotnik od rzeczownika "rekreacja", gdzie rekreacja to aktywny wypoczynek /tamże str. 919/. Skoro zatem ustawodawca użył dwu różnych znaczeniowo pojęć, w dwu różnych przepisach, a imprezy rekreacyjne umieścił w katalogu wyłączeń /art. 3a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych/ w stosunku do wszelkich imprez masowych- w tym rozrywkowych /których definicję legalną zawarł w art. 3 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych/, to nie sposób przyjąć, by masowa impreza rozrywkowa /jaką jest dyskoteka/, podlegała wyłączeniu jako impreza rekreacyjna- skoro takową nie jest. Skarżący nie może w jednym postępowaniu /o pozwolenie na użytkowanie obiektu/ twierdzić, że budynek ów jest budynkiem usług rozrywkowych, a w kolejnym dowolnie twierdzić, że imprezy masowe w tym budynku organizowane, nie mają charakteru rozrywkowych, a wyłącznie rekreacyjnych. Uwagi Skarżącego uszło, że to w przypadku budynku Skarżącego brak było w dacie wydania decyzji I, a następnie II instancji, pozwolenia na użytkowanie owego budynku /art. 55 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego/; Paweł W. nie kwestionował w postępowaniu administracyjnym, zakończonym zaskarżoną decyzją, ani też w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, że takowego pozwolenia na użytkowanie nie uzyskał. Potwierdza to- znany Sądowi z urzędu /art. 106 par. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270 ze zm. w zw. z art. 228 par. 2 Kpc/ - prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 marca 2004 r. II SAB/Po 97/03, którym Sąd nakazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S. rozpoznanie wniosku Pawła W. o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego- Budynku Usług Rozrywkowych w miejscowości L. na działce o nr ewidencyjnym 67/1 - złożonego w organie dnia 10 lipca 2003 r. i to w terminie dwu miesięcy. Skoro Skarżący wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie dnia 10 lipca 2003 r., to nie otrzymał pozwolenia na użytkowanie do dnia 10 marca 2003 r., gdy zapadła zaskarżona decyzja. W tej sytuacji nietrafnym jest pogląd Zainteresowanego, zawarty w odwołaniu, że to, iż w powiecie S. funkcjonują także inne dyskoteki o podobnej wielkości, a w żadnym przypadku organy nie uznały tych imprez za mające charakter masowy, przemawia za Jego interpretacją art. 3a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych (...). Z tych przyczyn nie doszło także do nierówności wobec prawa /art. 32 ust. 1 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. - Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483, sprost. 2001 nr 28 poz. 319/. Z równością wobec prawa mamy do czynienia, gdy kilka podmiotów, będących w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, spotyka się z różnymi skutkami norm prawnych. Zainteresowany nie wykazał, by którykolwiek inny podmiot, prowadzący inną dyskotekę w powiecie S., prowadził swą dyskotekę w budynku, co do którego nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie. W rozpatrywanej sprawie bowiem nie sam fakt prowadzenia imprez masowych w postaci imprez rozrywkowych /dyskotek/, lecz prowadzenie ich w budynku, co do którego nie udzielono Skarżącemu pozwolenia na użytkowanie, skutkował wydaniem zakazu przeprowadzania imprez masowych w owym budynku. Wykonanie niezbędnych prac adaptacyjnych i poprawiających stan bezpieczeństwa mogło być badane jedynie przez właściwy organ nadzoru budowlanego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, nie zaś przez Zarząd Powiatu S. w postępowaniu o zakaz przeprowadzania imprez masowych. Samo zatem deklarowanie przez Zainteresowanego, że "wykonano wszystkie niezbędne prace adaptacyjne i poprawiające stan bezpieczeństwa" nie mogło być w niniejszym postępowaniu skuteczne. Ustawodawca w art. 1 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych wskazał, że bezpieczeństwo imprezy masowej polega w szczególności na spełnieniu przez organizatora imprezy wymogów w zakresie stanu technicznego obiektów budowlanych wraz ze służącymi tym obiektom instalacjami i urządzeniami technicznymi, w szczególności przeciwpożarowymi i sanitarnymi. Organizator imprezy masowej zapewnia w szczególności spełnienie wymogów określonych w przepisach prawa, w szczególności w przepisach prawa budowlanego, w przepisach sanitarnych i przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej /art. 5 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych/. Organ I, a następnie II instancji, dysponował: odpisem ostatecznej decyzji z dnia 10 lipca 2002 r. Starosty Powiatowego w S. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę budynku usług rozrywkowych - dyskoteki, klubokawiarni, parkingu wraz z urządzeniami technicznymi, zobowiązującego inwestora Pawła W. do: uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego; dołączenia do wniosku o pozwolenie na użytkowanie dokumentów wymienionych w art. 57 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego; odpisem postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 7 listopada 2002 r. (...) na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych związanych z budową budynku usług rozrywkowych przez Pawła W. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu decyzją Starosty S. z dnia 10 lipca 2002 r.; odpisem ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 16 grudnia 2002 r. (...) na podstawie art. 51 ust. 4 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 i 3, i art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nakazującą Pawłowi W. wykonanie określonych w sentencji tej decyzji czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku usług rozrywkowych do stanu zgodnego z prawem; odpisem decyzji Starosty Powiatowego w S. z dnia 31 stycznia 2003 r. (...) na podstawie art. 36a ust. 2 w zw. z art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego o uchyleniu decyzji Starosty S. z dnia 10 lipca 2002 r. (...). Każda z tych decyzji i postanowień mogła być skarżona przez Pawła W. w odrębnych postępowaniach. Zainteresowany w postępowaniu o zakaz przeprowadzania imprez masowych nie mógł skutecznie prowadzić dowodów dla wykazania, że pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego winno było być Mu udzielone, bowiem- wbrew ustaleniom zawartym w postępowaniach przewidzianych w ustawie prawo budowlane przez wyłącznie właściwe organy /odpowiednio- administracji architektoniczno-budowlanej bądź nadzoru budowlanego/ - nie wykazał, że ów budynek spełnia wymogi określone w przepisach prawa - w szczególności w przepisach Prawa budowlanego, w przepisach sanitarnych i przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej /art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych/. Organy administracji publicznej dysponowały dokumentami urzędowymi /art. 76 par. 1 Kpa/ w postaci informacji: Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 19 lutego 2003 r.; Kierownika Wydziału Organizacyjnego i Spraw Społecznych Urzędu Miasta w S.; Wójta Gminy L. z dnia 24 lutego 2003 r. (...), a Zainteresowany nie przeprowadził dowodów przeciwnych. Ustalenie, że w organizowanych imprezach brało udział od 1.000 do 2.000 osób nie wskazuje na rozbieżność w ustaleniach organów. Zgodne jest z doświadczeniem życiowym, że liczba uczestników regularnie odbywających się imprez masowych jest zmienna - zarówno w okresie danej imprezy, jak i w poszczególnych dniach; zależy bowiem od takich czynników, jak pogoda, imprezy o konkurencyjnym znaczeniu, długi bądź krótki weekend, etc. Skarżący nie wskazuje, na czym polegało- Jego zdaniem- naruszenie art. 9 Kpa. Zarzut braku wskazania w decyzji I instancji, który z przepisów ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, miałby Zainteresowany naruszyć, wskazywałby w istocie na naruszenie art. 107 par. 1 i 3 Kpa, nie zaś art. 9 Kpa. Zarzut ów nie jest trafny, bowiem zarówno organ I, jak i II instancji, należycie wskazali na naruszenie przez Zainteresowanego art. 5 ust. 2 pkt 1, art. 6, 7 ust. 1 pkt 3 i art. 6-9, 9 ust. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Wbrew ocenie Skarżącego, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 par. 2 Kpa. Organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego ustaliły, że w trakcie wykonywania owego obiektu budowlanego poczyniono znaczne oraz istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego /w tym w znacznym stopniu elementów konstrukcyjnych obiektu; gdy wykonywane roboty stwarzały zagrożenie dla ludzi i mienia/. Zawarcie takich ustaleń w ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 16 grudnia 2002 r. (...) stwarzało stan, z którym Zarząd Powiatu, a następnie Samorządowe Kolegium w sprawie o zakaz przeprowadzania imprez masowych w owym budynku, musiały się liczyć /art. 16 par. 1 Kpa/. Jedynie zatem na marginesie należy podnieść, że choć Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w S. postanowieniem z dnia 23 grudnia 2002 r. /..../ na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego nie zgłosił sprzeciwu w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowanie owego obiektu, to w protokole z dnia 30 grudnia 2002 r. inspektorzy Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w S. zgłosili 10 uchybień- w tym dotyczących zmiany typu instalacji wentylacji mechanicznej sal na parterze i braku badań skuteczności zastosowanej wentylacji; braku wentylacji zaplecza (...). Mimo zatem, że Zarząd Powiatu błędnie przyjął, iż doszło do "niespełnienia przez organizatora żadnych norm bezpieczeństwa" /bo z postanowienia Komendanta Powiatowego PSP z 23 grudnia 2002 r. wynika, że Zainteresowany spełnił warunki bezpieczeństwa w zakresie ochrony przeciwpożarowej/, to brak dowodów wskazujących, by spełnił wymogi określone w prawie budowlanym i w przepisach sanitarnych. Brak dowodów, że wentylacja działa prawidłowo w salach na parterze i brak wentylacji na zapleczu same przez się wskazywały na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego w rozumieniu art. 10 par. 2 Kpa i stanowiły dostateczną podstawę do odstąpienia od wymogów art. 10 par. 1 Kpa. W tej materii organy obu instancji winny były w pełniejszym zakresie przedstawić akt subsumcji w uzasadnieniu decyzji /art. 107 par. 3 Kpa/, jednakże owo uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy /art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Należy także zauważyć, że art. 13a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych stanowi lex specialis do art. 10 par. 1 i 2 Kpa; Zainteresowany w postępowaniu odwoławczym był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zgłosił jednak w obszernym odwołaniu wniosków dowodowych, mogących prowadzić do odmiennych ustaleń, niż poczynione przez organ I instancji. Na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270 ze zm./ w zw. z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1271 ze zm./, należało orzec jak w sentencji.