I SA/Po 1000/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o wstrzymanie wykonania egzekucji w sprawie ze skargi M. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany terminu do wykonania wezwania; postanawia oddalić wniosek. W skardze z dnia [...] września 2013 r. na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu skarżąca wniosła m. in. o zawieszenie egzekucji. Jednakże z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca wniosła o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, ponieważ przepisy art. 17 § 2, art. 35 § 1 oraz art. 56 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidują wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia środka odwoławczego. Skarżąca podniosła, że tylko wstrzymanie egzekucji oraz uchylenie aktu wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu pozwoli jej na realną spłatę zadłużenia bez konieczności przymusowej egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie niniejszych rozważań należy zauważyć, że skarżąca wniosła o zawieszenie egzekucji. Natomiast ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") nie zawiera normy kompetencyjnej dla sądu administracyjnego, która pozwalałaby na wydanie orzeczenia w kwestii zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Dlatego też przedmiotowy wniosek może być rozpoznany jedynie w świetle przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., a więc jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Takie potraktowanie wniosku skarżącej godzi się ponadto z jego uzasadnieniem zawartym w skardze. W świetle art. 61 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Tym samym udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej może odnosić się wyłącznie do sfery prawnej wykonania aktu administracyjnego (w tym wypadku postanowienia), a nie jego faktycznej realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżąca domaga się ochrony tymczasowej w stosunku do postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie zmiany terminu do wykonania wezwania. Postanowienie to zostało przez organ podatkowy pierwszej instancji wydane na podstawie art. 216 § 2 oraz 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: "Ordynacja podatkowa"). Art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej stanowi o tym, że gdy żądanie dotyczące wszczęcia postępowania podatkowego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Należy zatem zauważyć, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., to nie może do niego mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w omówionym przepisie. Na marginesie należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie jest organem egzekucyjnym i nie ma kompetencji do zawieszania postępowania egzekucyjnego. Kompetencja ta przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu stosownie do przepisów art. 32a, art. 32c, art. 35, art. 56, art. 110p § 3, art. 114d ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.). Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji