I SA/Po 1008/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. i E. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za bezzasadne postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia [...] września 2014 r. M. i E. K. zaskarżyli wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 r. WSA w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 i art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), odrzucił skargę stwierdzając, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu. Odpisy tego postanowienia zostały skutecznie doręczone skarżącym w dniu 5 grudnia 2014 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 49 i k. 50 akt sąd.). Skarżący pismem z dnia 9 grudnia 2014 r., nadanym w dniu 10 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 53 akt sąd.), złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w którym, jako przyczynę uchybienia terminu, wskazali brak możliwości skopiowania sporządzonej w dniu 11 września 2014 r. o godz. 19.00 skargi, z uwagi na brak tuszu w ich kserokopiarce. Skarżący podnieśli, że sporządzenie skargi w późnych godzinach uniemożliwiło im zakup tego dnia nowej kasety z tuszem, natomiast sklep, który prowadzi sprzedaż tuszy był w sobotę i niedzielę zamknięty. Wnioskodawcy oświadczyli, że nową kasetę z tuszem zakupili w poniedziałek 15 września 2014 r. i tegoż dnia przesłali, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w P., skargę do Sądu. Ponadto skarżący podnieśli, że wyszukiwanie błahych powodów do odrzucenia skargi nikomu nie służy. Do wniosku załączyli artykuł prasowy z "Rzeczpospolitej" z dnia 20 listopada 2014 r. pt. "Prezydent stanął po stronie podatników.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek należy oddalić. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od dwóch przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Podkreślenia wymaga, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia przyczyn niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w ocenie Sądu skarżący zachowali wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu, o których mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Dla obliczenia terminu siedmiu dni, wskazanego w w/w przepisie, konieczne jest ustalenie daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu, a więc chodzi o określenie momentu, w którym strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminu do dokonania czynności i od którego mogła czynności tej dokonać. Zdaniem Sądu, taką chwilą w analizowanej sprawie jest data doręczenia skarżącym postanowienia tut. Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. o odrzuceniu skargi. Mając zaś na względzie, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg w dniu 5 grudnia 2014 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 49 i k. 50 akt sąd.), stwierdzić należy, że skarżący przedmiotowy wniosek wnieśli z zachowaniem terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a., albowiem czynności tej dokonali w dniu 9 grudnia 2014 r. Dokonując natomiast oceny zasadności złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnili, że nie ponoszą winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Podkreślić bowiem należy, iż kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 226). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane natomiast przez skarżących we wniosku okoliczności, tj. sporządzenie skargi w ostatnim dniu do jej wniesienia w godzinach wieczornych, brak tuszu w kopiarce uniemożliwiający powielenie sporządzonej skargi i jej załączników, zamknięty sklep, w którym skarżący zaopatruje się w tonery - są okolicznościami, które w ocenie Sądu, nie uprawdopodabniają braku winy skarżących w uchybieniu terminu. Podnieść również należy, że nieuwagi lub zaniedbania strony nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2004 r., sygn. akt FZ 93/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.