I SA/Po 101/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska WSA Karol Pawlicki /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2010r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistych błędów rachunkowych oddala skargę /-/ K.Pawlicki /-/ K.Nikodem /-/ M.Skwierzyńska Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie określenia J. D. zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2005 r. W dniu [...] września 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając na podstawie art. 215 § 1 i art. 219 Ordynacji podatkowej, sprostował z urzędu oczywiste błędy rachunkowe zawarte w w/w decyzji tegoż organu. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że błędy wynikają z nieprawidłowego zsumowania zestawień podatku naliczonego z faktur od poszczególnych kontrahentów podatnika, zawartych w decyzjach organów I i II instancji. W zażaleniu z dnia [...] września 2009 r. J. D. zarzucił w/w postanowieniu określenie na nowo wysokości zobowiązań podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług. W związku z tym zażądał uchylenia orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że błędy nie miały wpływu na wielkość określonych zobowiązań podatkowych za miesiące od lutego do grudnia 2005 r. W decyzji Dyrektora UKS zostało przedstawione rozliczenie podatku od towarów i usług, z którego wynikają wielkości zobowiązań podatkowych, wyliczone poprawnie, z uwzględnieniem prawidłowych kwot podatku naliczonego z faktur od poszczególnych kontrahentów podatnika. Kwoty tych zobowiązań zostały ujęte w sentencji decyzji organów I i II instancji. Skoro więc sentencja decyzji z 30 stycznia 2009 r. nie została zmieniona zaskarżonym postanowieniem, to nie można skutecznie wywodzić o nowym określeniu zobowiązania podatkowego. W skardze z dnia [...] grudnia 2009 r. J. D. wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego nie można w drodze postanowienia dokonać nowego wymiaru zobowiązań podatkowych tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W aktach administracyjnych znajdują się: - decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu z [...] czerwca 2008 r., - decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z [...] stycznia 2009 r., - postanowienie w/w organu z [...] września 2009 r. Porównanie treści w/w aktów pozwala stwierdzić, że: - po pierwsze – zawarte w sentencjach decyzji organów I i II instancji wysokości kwot określonego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące – są takie same (por. str. 1 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i str. 2 decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej), - po drugie – w uzasadnieniu postanowienia z [...] września 2009 r. powtórzono w/w kwoty zobowiązań podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2005 r. (str. 2 i 3 postanowienia), - po trzecie – sprostowania dokonane zaskarżonym postanowieniem odnoszą się do uzasadnienia decyzji z 30 stycznia 2009 r. i dotyczą liczb wskazanych na str. 11, 13 i 17 w/w decyzji. Odnośnie samych sprostowań wskazać należy: - na str. 11 decyzji z 30 stycznia 2009 r. zmieniono kwotę podatku odliczonego w miesiącu wrześniu z "[...] zł" na "[...] zł." Ta ostatnia liczba znajduje się w tabeli na str. 23 decyzji Dyrektora UKS (pozycja Razem wrzesień 2005 r. – VAT w złotych – [...]), - na str.13 zmieniono kwoty podatku odliczonego w miesiącu czerwcu i sierpniu 2005r. w ten sposób, że wpisano tylko kwotę odliczoną w czerwcu. Jak to bowiem wynika z treści tabeli zawartej na str. 27-28 decyzji Dyrektora UKS w miesiącu sierpniu 2005 r. nie było w ogóle faktur od wskazanego w uzasadnieniu kontrahenta (pozycja: Razem w czerwcu 2005 r. – VAT w złotych – [...]), - na str. 17 zmieniono zawyżone kwoty podatku naliczonego. Porównanie kwot zawartych w postanowieniu oraz w decyzjach organów I i II instancji pozwala stwierdzić, że sprostowano dane dotyczące miesiąca maja i sierpnia. Decyzja Dyrektora UKS na str. 33-35 zawiera ustalenia kontroli w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług: w maju 2005 r. podatnik zawyżył podatek naliczony o wartość [...] zł, a w sierpniu – o [...] zł. W świetle powyższych ustaleń Sąd stwierdził, że istniały podstawy, aby zgodnie z powołanym na wstępie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy dokonał sprostowania zauważonych błędów rachunkowych, które - jak to wykazano wcześniej – mogły powstać przy przepisywaniu poszczególnych danych liczbowych. Analizowane sprostowania, jak na to zwrócił uwagę organ w zaskarżonym postanowieniu , nie miały wpływu na określenie wielkości zobowiązania podatkowego. Powyższe potwierdza porównanie treści w/w postanowienia oraz decyzji z [...] czerwca 2008r. i [...] stycznia 2009 r. Reasumując należy zauważyć, że skoro organ dostrzegł w wydanym przez siebie rozstrzygnięciu błędy rachunkowe, to zgodnie z przytoczonym przepisem Ordynacji podatkowej postąpił prawidłowo wydając postanowienie o ich sprostowaniu. W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ K.Pawlicki /-/ K.Nikodem /-/ M. Skwierzyńska uk