I SA/Po 1012/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwestr Marciniak Sędziowie NSA Jerzy Małecki NSA Gabriela Gorzan(spr) Protokolant sekr.sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi Zespołu Składnic Lasów Państwowych w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości, I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 423,20 zł (słownie: czterysta dwadzieścia trzy złote 20/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. /-/G.Gorzan /-/S.Marciniak /-/J.Małecki LF Po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Wójta Gminy z dnia [...] nr [...] określającej wysokość zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres od [...] 2001 r. do [...]2001 r. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] nr [...] (k. [...] akt administracyjnych) określił Zespołowi Składnic Lasów Państwowych w T. wysokość podatku od nieruchomości za okres od [...] 2001 r. do [...] 2001 r., w wysokości [...]zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości [...]zł. Uzasadniając organ wskazał, iż zgodnie z art. 6 ust. 8 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 1991 r. Nr 9, poz. 31 ze zm.) nakłada się na osoby prawne, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz jednostki organizacyjne Lasów Państwowych, obowiązek wpłacania obliczonego w deklaracjach podatku od nieruchomości – bez wezwania – na rachunek budżetu właściwej gminy za poszczególne miesiące w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Zespół Składnic Lasów Państwowych w T. pismem z dnia [...] stycznia 2001 r. powiadomił organ podatkowy, iż prowadząc jedynie gospodarkę leśną, w świetle ustawy o lasach nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, w związku z czym od [...] stycznia 2001 r. zaprzestał płacenia podatku od nieruchomości. W dniu [...] lipca 2001 r. przeprowadzono kontrolę podatkową w trakcie, której podatnik podniósł, że nie deklaruje i nie płaci podatku od nieruchomości, gdyż jego zdaniem Zespół Składnic Lasów Państwowych na podstawie przepisów ustawy o lasach i dotyczących gospodarki finansowej Lasów Państwowych jest zwolniony z obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Organ podatkowy zauważył, iż zgodnie z przepisami podatkowymi do działalności leśnej nie zalicza się skupu m.in. drewna, a jak ustalono Zespół Składnic Lasów Państwowych w T. prowadzi skup drewna w celu dalszej obróbki i odsprzedaży. Skoro zatem ustawy podatkowe skup wyłączają z działalności leśnej, działalność taką należy uznać za działalność gospodarczą, wykraczającą poza zakres działalności leśnej. Zespół Składnic Lasów Państwowych w T. wniósł odwołanie od decyzji Wójta Gminy z dnia [...]. Uzasadniając swoje stanowisko Zespół Składnic Lasów Państwowych w T. podał, iż organ podatkowy błędnie dokonał zrównania pojęć skupu drewna z zakupem drewna od Nadleśnictw, którego dokonuje. Podkreślono, iż zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679 ze zm.) zarówno nadleśnictwo, jak i zespól składnic funkcjonują w ramach jednej organizacji Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, nie posiadają osobowości prawnej i są reprezentowane przez Skarb Państwa. Zespół Składnic Lasów Państwowych nie obrabia drewna, jak podał w swojej decyzji organ podatkowy, a przeprowadza "automatyczno-mechaniczną manipulację drewna okrągłego, która polega na właściwym i optymalnym podziale drewna sortymentowym i klasowym". Drewno nie podlega dalszej odsprzedaży, a spedycji i sprzedaży. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wskazał, że merytorycznie wypowiedział się w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] nr [...] , natomiast poza tym wziąć pod uwagę należało treść § 3 pkt 1 i 5 "statutu" Zespołu Składnic Lasów Państwowych, który dopuszcza prowadzenie działalności, nie mieszczącej się w pojęciu "działalności leśnej". Na decyzję organu drugiej instancji Zespół Składnic Lasów Państwowych w T. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Spór między stronami dotyczy zakwalifikowania przedmiotu działalności Zespołu Składnic Lasów Państwowych w T. w związku z przyjęciem istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, wyrażonego w art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej, niż działalność rolnicza lub leśna. Zgodnie natomiast z art. 3 ust 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za działalność leśną, w rozumieniu tej ustawy, uważa się działalność posiadaczy i zarządców lasów w zakresie urządzania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nie przerobionym. Zespół Składnic Lasów Państwowych w T. utrzymuje, iż jego działalność polega na automatyczno-mechanicznej manipulacji drewna okrągłego, która, wbrew opinii organów pierwszej i drugiej instancji, nie jest działalnością inną, niż leśna, a w szczególności także nie polega na skupie drewna. "Istotną cechą umowy kupna-sprzedaży, do której należy skup – zgodnie z treścią wyroku NSA z dnia 17 lutego 2000 r. , sygn. akt I SA/Gd 678/99, którą Sąd w pełni aprobuje – jest przejście własności ze sprzedającego na kupującego (art. 535 § 1 k.c.). Definicja sprzedaży wyraźnie wskazuje jej elementy konstrukcyjne, niezbędne do zakwalifikowania konkretnej umowy jako umowy sprzedaży (skupu)", którymi są strony (sprzedający i kupujący) oraz przedmioty ich wzajemnych świadczeń rozporządzających prawem do ich własności. Skoro w rozpoznawanej sprawie nie ustalono, aby od stycznia 2001 r. Zespół Składnic Lasów Państwowych w T., skupował drewno od podmiotu innego, niż nadleśnictwo, te zaś podobnie jak skarżący, funkcjonują w ramach jednej organizacji Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe reprezentującej Skarb Państwa działalności tej nie można kwalifikować jako skup, lecz jako pozyskiwanie drewna, mieszczące się w pojęciu zdefiniowanej w art. 3 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych działalności leśnej. Dlatego ze względu na przypisany Zespołowi Składnic w T. przez organ I i II instancji "skup drewna" w 2001 r., w przedstawionej wyżej sytuacji, nie można było uznać, że jednostka ta w zakresie gruntów i budynków Składnicy w K. podlega obowiązkowi w podatku od nieruchomości. Organ odwoławczy, co należy wskazać na wstępie, w myśl art. 210 § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) obowiązany jest w uzasadnieniu decyzji wskazać fakty, które uznał za udowodnione, oraz dowody, na podstawie których został ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy. Ograniczenie się jedynie do zdawkowego powołania § 3 pkt 1 i 5 "statutu" ZSLP z którego ma wynikać, iż dopuszcza on prowadzenie przez Zespół Składnic w T. działalności nie mieszczące się w "działalności leśnej", warunków powołanego wyżej przepisu ustawy nie spełnia. Dotyczy to także stwierdzenia, iż organ ten podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wcześniejszej swojej decyzji, gdy nie podano, jakie konkretne przesłanki faktyczne i prawne zadecydowały o nieuznaniu za zasadne zarzutów odwołania. Do kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy kontrola działalności administracji publicznej, pod względem legalności, nie zaś ustalanie stanu faktycznego sprawy. Ze względu na wyłączenie z działalności leśnej w art. 3 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych sprzedaży pozyskanych produktów: drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego w stanie przerobionym, należało w sprawie wyjaśnić, na czym polega zawarta w § 3 pkt 1 i 5 zarządzenia Nr 8 Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z dnia 4.05.2000 r. wykonywana przez skarżącego "manipulacja i wyrób" pozyskiwanego od nadleśnictwa drewna, a nadto "świadczenie usług spedycyjno-transportowych". Jeżeli wykonywane usługi "korowania drewna" dotyczą wyłącznie drewna pochodzącego od nadleśnictw, a kora nie jest sprzedawana w stanie przetworzonym, wówczas można zaliczyć je do pozyskiwania kory, a więc działalności zaliczonej do leśnej. Nie bez znaczenia będzie także ustalenie, czy skarżący w ramach usług "manipulacji" i "wyrobu" wykonuje zlecenia innych podmiotów w obrocie cywilno-prawnym, w konsekwencji których sprzedaje im drewno w stanie przerobionym. Z art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wówczas, gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej, niż działalność rolnicza lub leśna. Nie można utożsamiać gruntów "związanych z prowadzeniem działalności", o czym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy, z gruntami "związanymi z działalnością". O ile w zakresie pierwszego z wymienionych pojęć użycie sformułowania "prowadzenie" wskazuje na zajęcie i wykonywanie na tym gruncie czynności związanych z działalnością gospodarczą, inną, niż rolna czy leśna, o tyle drugie z wymienionych pojęć łączy grunt z posiadaniem przez przedsiębiorcę (np. art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2001 roku). Dlatego nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że nie faktycznie wykonywana działalność przez skarżącego w Składnicy w K. w 2001 r., lecz sama możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, innej, niż działalność leśna, określonej w zarządzeniu Nr 8 Dyrektora RDdP w P. uzasadnia obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości tej jednostki organizacyjnej. Z powyższych względów Sąd uznał skargę za uzasadnioną także z powodu niedostatecznego wyjaśnienia sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt "a" i "c" oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł, jak w wyroku. /-/G.Gorzan /-/S.Marciniak /-/J.Małecki LF