I SA/Po 1022/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu X. S.A. w P. w likwidacji od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 lipca 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 1022/16, pozostawiającego wniosek ww. spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi X. S.A. w P. w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika i określenia wysokości pobranych, a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od kwietnia do lipca 2015 r. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. X. S.A. w likwidacji, reprezentowana przez likwidatora J. B., pismem z dnia 6 maja 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W petitum wniesiono m. in. o zwolnienie spółki od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 3 czerwca 2016 r. spółka została wezwana, na podstawie art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako: "P.p.s.a."), do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na załączonym do pisma urzędowym formularzu PPPr. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 21 czerwca 2016 r. W dniu 28 czerwca 2016 r. spółka złożyła do Sądu na nieobowiązującym formularzu PPPr wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu zarządzeniem z dnia 13 lipca 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 1022/16, pozostawił powyższy wniosek bez rozpoznania, wskazując, że spółka, mimo wezwania, nie złożyła wniosku na obowiązującym formularzu. W ustawowym terminie skarżąca złożyła sprzeciw, w którym podniosła, że złożyła wniosek na formularzu, który pobrała ze strony jednego z wojewódzkich sądów administracyjnych, w celu ułatwienia oraz umożliwienia uzupełnienia rubryk na komputerze. Stwierdziła, że rubryki w przesłanym przez nią formularzu PPPr, są tożsame z rubrykami w formularzu przesłanym jej przez WSA w Poznaniu. Zaznaczyła, ze przesłany przez nią formularz nie zawiera żadnych braków, ani błędów merytorycznych. Jedyną różnicą jest rozbieżność w formie graficznej obu formularzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym - w przypadku osób prawnych - załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 – w skrócie: "rozporządzenie RM"). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a., który podlega uzupełnieniu na wezwanie przewodniczącego w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Rozpoznając złożony przez skarżącą sprzeciw Sąd stwierdza, że opisana w art. 257 P.p.s.a. sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Zdaniem Sądu, w zaskarżonym zarządzeniu starszy referendarz sądowy słusznie wskazał, że strona składając druk PPPr, który nie obowiązuje w obrocie prawnym od sierpnia 2015 r., nie uzupełniła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy i tym samym nie można nadać mu dalszego biegu. Nie można bowiem uznać, że wnioskodawca uczynił zadość wezwaniu referendarza sądowego, skoro nadał wniosek na formularzu według nieaktualnego już wzoru. Zaakcentowania wymaga, że prawidłowy formularz PPPr został przesłany skarżącej spółce wraz z wezwaniem do jego wypełnienia, lecz strona skarżąca z niego nie skorzystała. W świetle poczynionych wyżej uwag i ustaleń Sąd stwierdza, że w sytuacji, gdy obowiązuje nowy wzór formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, to strona postępowania sądowoadministracyjnego ma obowiązek nim się posługiwać, nie może zaś korzystać z formularza już nieaktualnego. Przyjęcie takiego stanowiska pozostawałoby w sprzeczności z prawem i przekreślałoby sens zmiany tego prawa dokonanej rozporządzeniem RM z dnia 19 sierpnia 2015 r. W związku z tym Sąd uznaje, że starszy referendarz sądowy prawidłowo stwierdził, że przedłożony przez skarżącą spółkę wniosek o przyznanie prawa pomocy, jako niezłożony na urzędowym formularzu PPPr, należy pozostawić bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.