I SA/Po 1023/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia skarżącego na postanowienie tutejszego sądu z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1023/16 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego tutejszego sądu z dnia 04 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1023/16 – oddalające wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r.; postanawia odrzucić zażalenie. Skarżący pismem nadanym dnia 02 maja 2016 r., wniósł do tutejszego aądu skargę na wskazaną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W skardze wniesiono o zwolnienie skarżącego od odpłat sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 04 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1023/16 oddalono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W wyniku rozpoznania sprzeciwu skarżącego WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1023/16 utrzymał wskazane powyżej orzeczenie referendarza sądowego. Odpis postanowienia tutejszego sądu został doręczony skarżącemu dnia 19 września 2016 r. (k. [...] akt sądowych). Pismem nadanym dnia 26 września 2016 r., skarżący wniósł niepodpisane zażalenie na wskazane powyżej postanowienie tutejszego sądu. Skarżący złożył następnie podpis pod rozpoznawanym zażaleniem w terminie otwartym do uzupełnienie jego braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Zgodnie zaś z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Drugi ze wskazanych przepisów stosowany odpowiednio w odniesieniu do postępowania wywołanego zażaleniem skarżącego na postanowienie tutejszego sądu z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1023/16 – obliguje sąd do odrzucenia rozpoznawanego zażalenia. Z uwagi na postanowienia art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego [tak: postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Należy przy tym zauważyć, że stosownie do postanowień art. 260 § 1 p.p.s.a. – w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie – rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przytoczonego przepisu wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu [tak: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 – komentarz do art. 260 p.p.s.a, dostępny w bazie danych Legalis]. Aktualne brzmienie przytoczonego przepisu jest wynikiem wejścia w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). Zaznaczyć również należy, że przepis art. 260 p.p.s.a., przed dniem wejścia w życie wskazanej powyżej ustawy stanowił, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Mając na uwadze aktualne brzmienie art. 260 p.p.s.a., należy stwierdzić, że w chwili obecnej na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do NSA. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie tutejszego sądu z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1023/16 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego tutejszego sądu z dnia 04 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1023/16 – oddalające wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z uwagi na powyższe rozpoznawane zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.