I SA/Po 1024/97

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi ZPJ "W." S.A. w K. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w W. z dnia 16 czerwca 1997 r. (...) w przedmiocie wymiaru cła - oddala skargę. Dyrektor Urzędu Celnego w P. decyzją zawartą w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD (...) z dnia 27 czerwca 1996 r. dokonał całkowitej likwidacji odprawy celnej czasowej importowej z dnia 1 sierpnia 1991 r. sprowadzonych przez ZPJ "W." S.A. w K. elementów do suszarko-stabilizerki, dopuścił powyższe części do obrotu na polskim obszarze celnym i wymierzył cło. W wniesionym odwołaniu spółka "W." zakwestionowała sposób naliczenia należności celnych, a w szczególności naliczenie wartości celnej odprawionych maszyn nie tylko od ich wartości według oryginalnych faktur, ale również powiększonych o koszty leasingu. Prezes Głównego Urzędu Ceł w W. decyzją (...) z dnia 16 czerwca 1997 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu celnego I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołuje się na treść art. 23 ust. 1 i art. 25 ust. 1 pkt 5 Prawa celnego. Wskazuje, iż import przedmiotowego towaru odbywał się na podstawie umowy leasingu zawartej z firmą niemiecką. Zgodnie z umową leasingową strona zobowiązała się partnerowi zagranicznemu uiścić czynsz leasingowy w wysokości 7.113.730 DEM, powiększony o koszty finansowania umowy leasingowej. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 5 Prawa celnego, koszty leasingu dla importowanych maszyn zgodnie z pismem spółki wyniosły 29.899,00 DEM i należy je traktować jako przychody sprzedawcy. Wyjaśnia ponadto, iż w przypadku zgłaszania towarów do odprawy czasowej nie jest pobierane cło. Ustalenie wartości celnej ma miejsce dopiero wtedy, gdy następuje likwidacja odprawy celnej czasowej w drodze uznania jej za odprawę celną ostateczną. Wartość ta jest ustalona w oparciu o art. 25 ust. 1 pkt 5 Prawa celnego. Stwierdza ponadto, że zgodnie z treścią umowy leasingowej, po zakończeniu umowy leasingu stronie przysługiwało jedynie uprawnienie do skorzystania z opcji zakupu przedmiotowego towaru, z którego mogła, lecz nie musiała skorzystać. Jedynie w wypadku, gdy opcja zakupu przysługuje na początku trwania umowy leasingu, wartość celna powinna być oparta na cenie opcji zakupu, natomiast w wypadku, gdy opcja zakupu przysługuje w czasie trwania lub na koniec trwania umowy leasingu, podstawę do określenia wartości celnej stanowią koszty leasingu wskazane w umowie leasingowej. Zgodnie też z zawartą umową leasingową, spółka "W." mogła nabyć prawa własności przedmiotowych maszyn w okresie 60 miesięcy na jaki została zawarta umowa, jedynie w wypadku wcześniejszego spłacenia czynszu leasingowego z odpowiednim uwzględnieniem kosztów oprocentowania i ubezpieczenia. Powyższy zapis umowy leasingowej stanowi o konieczności rozliczenia kosztów leasingu w każdym przypadku skorzystania przez leasingobiorcę z opcji zakupu. Prezes GUC wyjaśnia ponadto, że przepisy określające wartość celną odnoszą się do wszystkich rodzajów transakcji tj. m.in. pożyczki, najmu, leasingu. Przy wymiarze cła nie ma znaczenia w jakiej formie nastąpi zapłata /ratami, bezpośrednio, pośrednio czy jest to płatność odroczona/. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego - ZPJ "W." S.A. z K. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji z uwagi na naruszenie. art. 25 ustawy Prawo celne polegające na wadliwym ustaleniu wartości celnej towaru. W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi, iż przepisy celne winny być interpretowane ściśle. W dniu zgłoszenia przesyłki do odprawy warunkowej, art. 25 ust. 1 zawierał ogólną definicję wartości celnej towaru, zaś ust. 2 w sposób wyczerpujący wymieniał czynniki zwiększające tzw. wartość transakcyjną. Art. 25 ust. 2 pkt 1 do 6 nie wymienia kosztu leasingu jako mających wpływ na zwiększenie wartości celnej towaru. Decyzja urzędu celnego została zatem podjęta bez podstawy prawnej. Wprawdzie GUC jako podstawę powołuje art. 25 ust. 2 pkt 5 traktując koszty leasingu jako inny przychód lub korzyści sprzedawcy, jest to jednak błędny pogląd, bowiem koszty leasingu służą zaledwie do pokrycia kosztów kredytu finansowego przez sprzedawcę. Stanowisko GUC byłoby usprawiedliwione w świetle obecnie obowiązującego art. 26 ust. 8 Prawa celnego (...). Prezes Głównego Urzędu Ceł w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z uzasadnieniem jak w zaskarżonej decyzji (...). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny ma obowiązek rozpoznać sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i zastosowania Prawa celnego materialnego. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami i wnioskami. Granice rozpoznania wyznaczane są przez kryterium legalności decyzji oraz zakaz pogarszania sytuacji prawnej strony postępowania przed sądem. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości to, że skarżące zakłady w swym wniosku o dokonanie odprawy celnej w przywozie określiły wartość sprowadzonych maszyn na kwotę 268.609 DEM, dokumentując to rachunkiem pro forma wystawionym przez firmę "P." GmbH. Wszczynając procedurę odprawy ostatecznej skarżące zakłady w piśmie skierowanym do Urzędu Celnego w P. z dnia 26 czerwca 1996 r. piszą: "W związku z wymogiem doliczenia kosztów leasingu do wartości maszyny będącej w leasingu uprzejmie informujemy, iż wartość maszyn i urządzeń, według faktury (...) z dnia 17 czerwca 1996 r. uległa podwyższeniu z 268.609 DEM do 298.458 DEM /koszty leasingu dla ww. maszyny wyniosły 29.849 DEM/." Strona w pozycji 22 jednolitego dokumentu administracyjnego SAD z dnia 27 czerwca 1996 r. określiła także wartość odprawianego towaru na kwotę 298.458 DEM, a nie 268.609 DEM. Kwota 29.849 DEM została też podana przez stronę w pozycji 13 deklaracji celnej dołączonej do powyższego jednolitego dokumentu administracyjnego SAD. Dyrektor Urzędu Celnego w P. wartość celną odprawianych maszyn ustalił zgodnie z wnioskiem strony skarżącej. Dopiero w odwołaniu oraz w skardze skarżące zakłady kwestionują deklarowany sposób obliczania wartości celnej odprawianego towaru, zarzucając organom celnym naruszenie postanowień art. 25 ustawy Prawo celne. W dniu dokonywania odprawy celnej ostatecznej - rozdział 3 ustawy Prawo celne, zatytułowanym "Wartość celna towaru" regulowały postanowienia ustawy nowelizacyjnej z dnia 28 czerwca 1995 r. /Dz.U. nr 85 poz. 427/, według zaś art. 26 ust. 1 tej ustawy - wartością celną jest cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, a według ust. 8 - ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita płatność dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego dla sprzedającego, lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu, albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązania sprzedającego. Ponieważ w niniejszej sprawie strona skarżąca sama wskazała, iż cena faktycznie przez nią zapłacona za sprowadzony towar wynosiła 298.458 DEM, organy celne nie naruszyły obowiązującego w trakcie odprawy ostatecznej Prawa celnego, przyjmując tę kwotę za wartość transakcyjną. Istniejące uchybienia decyzji Prezesa GUC w kwestii uzasadnienia rozstrzygnięcia, czy podania prawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia z uwzględnieniem dokonanej nowelizacji ustawy Prawo celne - nie mają w ostatecznym rezultacie istotnego wpływ na wynik sprawy. Wbrew też wywodom skarżącego podniesionych w piśmie procesowym z dnia 26 lipca 1999 r. skład orzekający w tej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w wyroku z dnia 27 maja 1999 r., I SA/Po 1022/97. Z tych zatem względów sąd, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ nie uwzględnił skargi.