I SA/Po 1031/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ Małgorzata Bejgerowska Przedsiębiorstwo "A" sp. z o.o. w R. , reprezentowane przez pełnomocnika doradcę podatkowego M. S., pismem z dnia 19 stycznia 2009 r. wniosło skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług. Jednocześnie skarżąca spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że nie posiada środków pieniężnych pozwalających na uregulowanie tak znacznego zobowiązania. Jedyny majątek spółki stanowi nieruchomość zabudowana budynkiem magazynowym, nie posiada natomiast majątku ruchomego (poza wyposażeniem magazynu), którego spieniężenie pozwoliłoby na uregulowanie podatku. Magazyn jest jedynym źródłem przychodów spółki. Dalsze prowadzenie egzekucji (rozpoczętej 3 dni po upływie terminu do zapłaty podatku) i utrzymanie zajęcia rachunku bankowego uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej, a co za tym idzie generuje stratę. W każdej chwili organy egzekucyjne mogą przeprowadzić egzekucyjne zbycie nieruchomości spółki, co doprowadzi do konieczności złożenia przez spółkę wniosku o upadłość. Z powodu zajęcia rachunku bankowego skarżącej nie zostały wypłacone wynagrodzenia za pracę pracownikom za grudzień 2008 r., brakuje także środków na wypłaty za kolejny miesiąc. Utrzymywanie się takiego stanu rzeczy spowoduje konieczność zwolnienia pracowników spółki. Strona skarżąca załączyła do wniosku wyciąg z rachunku bankowego spółki, oświadczenie o stanie kasy spółki sporządzone na dzień 27 stycznia 2009 r. oraz listę niewypłaconych wynagrodzeń za miesiąc grudzień 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 P.p.s.a.). Jednakże przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji należy wskazać, że to skarżąca spółka była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do skarżącej. Jej twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej, np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006, s. 188). Skoro skarżąca do wniosku nie dołączyła takich dokumentów, Sąd nie ma obowiązku zastępowania skarżącej w kwestii dokumentowania jej trudnej sytuacji majątkowej. Niezależnie od powyższego godzi się zauważyć, że skarżąca złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. w przedmiocie podatku od towarów i usług, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego w L. w decyzji z dnia [...], nr [...], określił podatek od towarów i usług od importu towaru w wysokości [...], przy czym skarżąca spółka miała uiścić na rachunek bankowy Urzędu Celnego kwotę [...], tj. różnicę pomiędzy podatkiem określonym w niniejszej decyzji ([...]) a podatkiem pobranym ([...]) wraz z odsetkami. Skarżąca, jak już wyżej wskazano, nie wykazała, aby uiszczenie kwoty [...] wraz z odsetkami miało doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W tym miejscu należy wskazać, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności. Z tego względu obawy skarżącej dotyczące powstania ciężkich skutków w wyniku konieczności zapłacenia podatku są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając zatem na względzie fakt, że w sprawie nie wskazano okoliczności, o których wyżej mowa Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ Małgorzata Bejgerowska