I SA/Po 1032/97

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi firmy J. w P na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z 18 czerwca 1997 r. w przedmiocie wymiaru cła - oddalił skargę. Na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w P zawartej w JDA SAD (...) z 11 sierpnia 1994 r. dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym sprowadzone z Francji przez firmę J. mięso indycze bez kości oraz wymierzono cło. W wyniku kontroli przeprowadzonej u przewoźników krajowych stwierdzono zaniżanie przez firmę J. wartości celnej towaru, poprzez niedoliczanie do niej faktycznie poniesionych przez firmę kosztów transportu towaru. Fakt ten potwierdziła ujawniona faktura za usługę transportową z 23 sierpnia 1994 r., wystawiona przez firmę j. na przewoźnika, faktycznie przez nią zapłacona. Ustalenia powyższe stały się podstawą wznowienia postępowania przez Dyrektora Urzędu Celnego w P, zakończonego decyzją ostateczną zawartą w ww. dokumencie SAD, na zasadzie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa. Postępowanie wznowiono postanowieniem z 6 lutego 1996 r., doręczonym Stronie. Następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego z udziałem Strony, Dyrektor Urzędu Celnego w P wydał decyzję z 26 maja 1996 r. na podstawie art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa, którą uchylił decyzję zawartą w ww. dokumencie SAD i dokonał ponownego wymiaru cła od towaru odprawionego ww. decyzją. Wartość celna została określona na podstawie faktury dołączonej do zgłoszenia celnego oraz ujawnionej faktury transportowej. Od decyzji tej właścicielka firmy wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów art. 7 i art. 8 Kpa, a ponadto oparcie się organu celnego tylko na ustaleniach Urzędu Kontroli Skarbowej i Urzędu Skarbowego i sprzeczność tych ustaleń ze złożonymi dokumentami w postępowaniu celnym, które zdaniem Strony potwierdzają jednoznacznie fakt opłacenia usług transportowych przez kontrahenta zagranicznego. Prezes GUC decyzją z 18 czerwca 1997 r. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 i art. 139 Kpa oraz art. 25 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia wartości celnej, podwyższając ją o kwotę z ujawnionej w trakcie kontroli UKS w firmie J. faktury za tzw. ekstra koszty. W pozostałej części decyzję organu I instancji organ odwoławczy pozostawił w mocy. Prezes Głównego Urzędu Ceł w uzasadnieniu decyzji podkreślił: - zgodność z prawem orzeczenia organu I instancji w zakresie powiększenia wartości celnej o koszty transportu z ujawnionej u przewoźnika polskiego faktury. Wznowione przez organ I instancji postępowanie potwierdziło, iż mimo zadeklarowanych przez Stronę w dniu zgłoszenia celnego warunków dostawy CIF, to nie dostawca francuski ponosił koszty transportu, lecz ponosiła je Strona, angażując polskiego przewoźnika i płacąc mu za usługę przewozu, również na odcinku zagranicznym, - istnienie podstaw prawnych do orzeczenia II instancji na niekorzyść strony wnoszącej odwołanie, w sytuacji ujawnienia faktury za tzw. ekstra koszty, która w istocie zawierała nie zadeklarowaną w dniu odprawy celnej część wartości transakcyjnej. Powyższą fakturę ujawnioną w firmie w wyniku kontroli organów skarbowych zweryfikowano następnie przez francuskie władze celne, które jednoznacznie potwierdziły podwójne fakturowanie stosowane na życzenie firmy polskiej. Stwierdziły również, że rzeczywistą cenę za dostawę stanowi kwota z dwóch faktur, w tym faktury za tzw. ekstra koszty. Uznając zatem, że decyzja organu I instancji wydana została z rażącym naruszeniem art. 25 ust. 1 prawa celnego, traktującego o wartości transakcyjnej, Prezes GUC uchylił zaskarżoną decyzję w części ustalenia wartości celnej i określił ją ponownie, kierując się przy tym dyspozycją art. 139 Kpa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. W kwestii doliczenia kosztów transportu do wartości transakcyjnej sprowadzonego przez firmę J. mięsa, Sąd zaakceptował stanowisko organów celnych, uznając je za prawidłowe i zgodne z prawem. Przytaczając przepis art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, Sąd zauważył, że stanowił on w rozpatrywanej sprawie podstawę prawną powiększenia zadeklarowanej przez skarżącą wartości celnej towaru o poniesione przez nią koszty transportu towaru. 2. Przeprowadzone przez organy celne postępowanie dowodowe nie dało podstaw do dania wiary Stronie, twierdzącej, że prawdziwe były zadeklarowane przez nią warunki dostawy CIF granica polska i że dostawca francuski zrefundował poniesione przez nią koszty transportu. Przeczą tym twierdzeniom takie dowody jak: zamówienie złożone przez firmę J. w firmie spedycyjnej M., faktura wystawiona przez tę firmę oraz dowód bankowego przelewu przez firmę J. kwoty określonej w fakturze na konto przewoźnika. Ponadto skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na potwierdzenie zwrotu zapłaconej przez nią kwoty przez kontrahenta zagranicznego. 3. Ponieważ fakt dokonania przewozu na koszt skarżącej nie był znany organowi celnemu w chwili dokonywania odprawy celnej - zachodziła podstawa do wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, a następnie uchylenia ostatecznej decyzji zawartej w SAD i ustalenia wyższej wartości celnej towaru oraz dokonania nowego wymiaru cła - zgodnie z art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa. 4. Za zgodne z prawem Sąd uznał także podwyższenie przez Prezesa GUC wartości celnej towaru o kwotę wynikającą z dodatkowej faktury za "ekstra koszty". Z ustaleń dokonanych przez francuskie służby celne wynika, że za dostawy mięsa z firmy D. wystawiane były każdorazowo dwie faktury, z których jedna /dotycząca "ekstra kosztów"/ nie była przedstawiana do odprawy celnej. Skarżąca nie wyjaśniła, na czym polegały "ekstra koszty", a według ustaleń francuskich służb celnych, wartość towaru była "rozbijana" przez dostawcę na dwie faktury na życzenie firmy polskiej. 5. Sąd nie stwierdził naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów prawa. W szczególności stwierdził, że decyzja Prezesa GUC nie narusza art. 25 ust. 1 prawa celnego. Nie zostały również naruszone przepisy proceduralne, a zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 139 Kpa zostało należycie uzasadnione.