I SA/Po 1043/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant: referent stażysta Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 2 oraz art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej: "O.p."), art. 2, art. 3, art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.– dalej: "u.p.o.l.") oraz § 1 uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2014 rok (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z dnia 8 listopada 2013 r., poz. 6224) ustalił [...] wymiar podatku od nieruchomości za rok 2014 w wysokości [...] zł za nieruchomości położone w Poznaniu przy ul. [...] oraz [...], na który składa się: - podatek w kwocie [...] zł obliczony dla [...] m2 powierzchni budynków mieszkalnych powyżej 2,20 m, - podatek w kwocie [...] zł obliczony dla [...] m2 powierzchni gruntów pozostałych. Podstawa opodatkowania została ustalona przez organ I instancji na podstawie danych wynikających ze złożonych przez podatnika informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia [...] grudnia 2013 r., aktów notarialnych - umów o zniesienie współwłasności nieruchomości z dnia [...] listopada 2010 r. oraz z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz pism [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. oraz [...] marca 2013 r. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. podatnik wniósł odwołanie w zakresie naliczenia powierzchni wspólnych w w/w nieruchomościach. Oświadczył, że nie jest właścicielem żadnego garażu w halach garażowych, w związku z czym uważa za wysoce niesprawiedliwe obciążanie go podatkiem za hale. W ocenie podatnika koszty te powinni w całości ponosić właściciele garaży, którzy korzystają z tych hal. Wobec powyższego podatnik wniósł o rozliczenie powierzchni wspólnych zgodnie ze stanem faktycznym. Pismem z dnia [...] września 2014 r., podatnik uzupełnił odwołanie, wskazując, że dopiero w dniu [...] grudnia 2013 r. został poinformowany przez Wydział Finansowy Urzędu Miasta [...] o nowej wielkości części wspólnych budynku dla lokali mieszkalnych przy ul. [...]. Dowiedział się wówczas, że w skład części wspólnych wchodzą także hale garażowe. Podniósł, że według jego wiedzy część garaży została wykupiona przez osoby, które nie są właścicielami żadnego mieszkania w omawianym budynku. Podatnik wskazał, że jedna z tych osób, będąc właścicielem dziesięciu garaży, automatycznie nie płaci podatku od części wspólnych, ponieważ nie posiada żadnego lokalu mieszkalnego w tym budynku. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, na podstawie m.in. oraz art. 21 § 1 pkt 2, art. 207, art. 210, art. 220 § 2 oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 2, art. 3, art. 4, art. 6 u.p.o.l. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie dwóch informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia [...] grudnia 2013 r., w których podatnik zadeklarował: - dla lokalu przy ul. [...]: • budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2,20 m o powierzchni [...] m2 (lokal mieszkalny), • budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2,20 m o powierzchni [...] m2 (udział [...] w powierzchni części wspólnych budynku) • grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 (udział [...] w prawie użytkowania wieczystego działek gruntu); - dla lokalu przy ul. [...]: • budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2,20 m o powierzchni [...] m2 (lokal mieszkalny), • budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2,20 m o powierzchni [...] m2 (udział [...] w powierzchni części wspólnych budynku), • grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 (udział [...] w prawie użytkowania wieczystego działek gruntu). Powyższe dane są zgodne z treścią aktów notarialnych - umów o zniesieniu współwłasności nieruchomości z dnia [...] listopada 2010 r. Rep A nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 2010 r. Rep A nr [...]. Ponadto w aktach sprawy znajdują się dwa pisma dewelopera - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], odnośnie do wielkości powierzchni użytkowej części wspólnych nieruchomości niesłużących wyłącznemu użytkowi wyodrębnionych lokali (bez powierzchni użytkowej klatek schodowych i szybów wind) dla lokalizacji ul. [...], która obejmuje obydwie nieruchomości należące do podatnika. Z informacji tych wynika również, poza wielkością powierzchni części wspólnych nieruchomości (która zgadza się z powierzchnią przyjętą przez podatnika w informacjach o nieruchomościach i obiektach budowlanych), że na potrzeby podatku od nieruchomości za powierzchnię użytkową budynku, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., uważa się powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni użytkowej klatek schodowych i szybów dźwigowych, przy czym za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Organ nie zgodził się z zarzutem podatnika jakoby nie był właścicielem żadnego garażu. Zdaniem organu z powyższych dokumentów wynika, że garaże podziemne stanowią części wspólne nieruchomości, zatem nie ma możliwości aby ich powierzchnia nie została ujęta podczas obliczania wielkości udziału przypadającego na każdego właściciela lokalu, w tym podatnika. W skardze z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżący wskazał, że skarży powyższą decyzję w zakresie naliczenia zbyt dużej powierzchni wspólnej do powierzchni należących do niego lokali mieszkalnych w bloku przy ul. [...] oraz [...]. W uzasadnieniu skargi podatnik podniósł, że zgłaszając w dniu [...] grudnia 2013 r. dwie umowy o zniesienie współwłasności nieruchomości, został wówczas zmuszony przez panią urzędniczkę do dopisania na składanych przez niego deklaracjach (informacjach o nieruchomościach i obiektach budowlanych) podanych przez panią urzędniczkę bardzo dużych ilości metrów kwadratowych powierzchni wspólnych, tzn. do lokalu [...] doliczono aż [...] m2, a do lokalu [...] doliczono aż [...] m2 - w przeciwnym razie pani urzędniczka nie przyjęłaby deklaracji (informacji) podatnika. W związku z powyższym skarżący zaprzeczył, jakoby było tak jak podano w decyzji SKO, tj. że on sam podał takie wielkości powierzchni wspólnych, gdyż zarówno w akcie notarialnym umowy sprzedaży z dnia [...] grudnia 2009 r. tychże nieruchomości przez dewelopera, jak i w aktach notarialnych o zniesieniu współwłasności nieruchomości z dnia [...] listopada i [...] grudnia 2010 r. nie było takich danych. Ponadto podatnik zaprzeczył, jakoby był właścicielem garaży w halach garażowych, na dowód czego podatnik załączył do skargi pismo od Administratora [...] Sp. z o.o. Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Skarżący podniósł, że uważa za wysoce nieuczciwe ze strony Wydziału Finansowego Miasta [...], że podzielił dwukrotnie powierzchnię hal garażowych, która wynosi aż [...] m2, także pomiędzy właścicieli lokali mieszkalnych niebędących jednocześnie właścicielami garaży. W ocenie podatnika wysoce niesprawiedliwym i społecznie szkodliwym jest obciążenie go podatkiem za aż dwie hale garażowe i jego zdaniem koszty te w całości powinny zostać podzielone pomiędzy tych właścicieli lokali mieszkalnych, którzy są jednocześnie właścicielami garaży oraz właścicieli tylko garaży, niebędących jednocześnie właścicielami lokali mieszkalnych. Skarżący wskazał, że nie będąc właścicielem żadnego garażu w ww. budynku, nie otrzymał od dewelopera/administratora wspólnoty mieszkaniowej pilota do hal garażowych, gdyż nie wolno mu tam przebywać - co zaprzecza stwierdzeniu SKO. Za jedynie słuszne i uczciwe oraz zgodne z prawem skarżący uważa podzielenie powierzchni części wspólnej korytarzy, która wynosi zgodnie z pismem od Administratora [...] m2, pomiędzy wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych. Zdaniem podatnika wyjaśnienia wymaga zatem jaką ilość metrów kwadratowych powierzchni wspólnych mają doliczone właściciele tylko garaży, gdyż z uzasadnienia decyzji SKO to nie wynika, a w opinii podatnika nie ponoszą oni żadnych dodatkowych kosztów. W związku z powyższym skarżący wyjaśnił, że w swoim odwołaniu i jego uzupełnieniu prosił o sprawiedliwe i zgodne ze stanem faktycznym doliczenie do powierzchni jego lokali mieszkalnych powierzchni wspólnych, która według podatnika powinna wynosić około [...] m2 do każdego z mieszkań. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi osoby fizyczne będące właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości lub obiektów budowlanych. Na podstawie art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. Opodatkowanie gruntu związanego z garażem w analizowanym przypadku powinno odbyć się zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Jak wynika z tego przepisu, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym, wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Wyjaśnić należy, że na potrzeby podatku od nieruchomości za powierzchnię użytkową budynku, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., uważa się powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni użytkowej klatek schodowych i szybów dźwigowych, przy czym za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. W świetle powyższego nie sposób zgodzić się z podatnikiem, że wskazanie w zaskarżonej decyzji przez SKO, iż wielkość powierzchni wspólnych została przez niego podana jest niezgodne z prawdą. W aktach sprawy znajdują się dwie podpisane przez podatnika informacje z dnia [...] grudnia 2013 r., z których wynika, że w przypadku lokalu mieszkalnego przy ul. [...] udział we współwłasności części wspólnych budynku wynosił [...], a w przypadku lokalu mieszkalnego przy ul. [...] udział ten wynosił [...]. Wbrew twierdzeniom skargi, powyższe dane znalazły się również w treści aktów notarialnych o zniesieniu współwłasności nieruchomości z dnia [...] listopada 2010 r. Rep A nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 2010 r. Rep A nr [...]. W aktach sprawy znajduje się również pismo dewelopera – [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2013 r. dotyczące wielkości powierzchni użytkowej części wspólnych nieruchomości niesłużących wyłącznemu użytkowi właścicieli wyodrębnionych lokali (bez powierzchni użytkowej klatek schodowych i szybów wind) dla lokalizacji ul. [...], która obejmuje obydwie nieruchomości należące do podatnika. Powierzchnia ta wynosi [...] m2 i biorąc pod uwagę wielkość udziałów podatnika we współwłasności części wspólnej budynku, tak jak wskazano powyżej, powierzchnia przypadająca na podatnika w związku z posiadaniem przez niego lokalu przy ul. [...] wynosi [...] m2, natomiast odnośnie do lokalu przy ul. [...] powierzchnia przypadająca na podatnika wynosi [...] m2. Ponadto w § § 1 wskazanych wyżej aktów notarialnych widnieje zapis, że: "do opisanego wyżej lokalu mieszkalnego przynależy udział [...] części w prawie użytkowania wieczystego [...] działek gruntu o numerach [...], [...], [...], [...], [...] o powierzchni [...] m2 oraz we współwłasności części wspólnych budynku nań wzniesionych oraz innych urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli wydzielonych lokali, zapisanych w księdze wieczystej nr [...]". Zgodnie z § § 3 tych aktów: "[...] zapewnia, że znane są jemu lokalizacja, położenie, stan techniczny lokalu oraz budynku, w którym się on znajduje, stan prawny nabywanego lokalu mieszkalnego, co do których nie wnosi zastrzeżeń i akceptuje". Załączone do skargi pismo Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2015 r. także potwierdza stanowisko organów podatkowych, bowiem wskazano w nim również wielkość powierzchni łącznej tożsamą z tą przyjętą w decyzji organu I instancji (tj. [...] m2). Ponadto z pisma tego wynika, że przy ul. [...] znajdują się hale garażowe bez garaży, których powierzchnia łączna w wysokości [...] m2, jak i powierzchnia części wspólnej korytarzy w wysokości [...] m2 nie wchodzi w skład wskazanej wyżej powierzchni łącznej dotyczącej lokali podatnika. Nie może budzić wątpliwości, że hale te stanowią odrębną nieruchomość budynkową, ujętą w innej księdze wieczystej niż nieruchomość obejmująca lokale skarżącego i nie zostały one (ich powierzchnia) ujęta w powierzchni użytkowej części wspólnych nieruchomości, w skład której wchodzą lokale mieszkalne podatnika. Jeżeli natomiast chodzi o powierzchnię dwustu dwóch garaży, wynoszącą [...] m2, to według omawianego pisma z dnia [...] kwietnia 2015 r. wchodzi ona w skład podanej do aktu notarialnego sprzedaży lokali mieszkalnych powierzchni łącznej wynoszącej [...] m2. Tak samo rzecz się ma z powierzchnią lokali użytkowych wynoszącą [...] m2. Wcześniejsze pismo Administratora z dnia [...] marca 2013 r. nie wskazywało co wchodzi w skład powierzchni części wspólnych nieruchomości przy ul. [...], organy mogły uznać, że stan był taki jak podany w piśmie organu I instancji do [...] Sp. z o.o. z dnia [...] lutego 2013 r. W tym miejscu warto przywołać uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r. o sygn. akt II FPS 4/11 (publ. ONSAiWSA 2012/3/36, LEX nr 1110767), w której sąd zajął się kwestią opodatkowania garaży w budynkach wielorodzinnych. W rezultacie w powyższej uchwale NSA wyprowadził wniosek, że garaż może stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo może stanowić odrębną własność lokalową. Tak więc w pierwszej z tych sytuacji, jak wyjaśnił Sąd, "nie będzie stanowił odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania. Będzie zatem podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. Dotyczy to wszystkich tych sytuacji, w których nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej, np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum. W sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu, stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego)". W związku z powyższym należystwierdzić, że jeżeli garaże podziemne stanowią części wspólne nieruchomości przy ul. [...], to wówczas nie ma możliwości aby ich powierzchnia nie została ujęta podczas obliczania wielkości udziału przypadającego na każdego właściciela lokalu mieszkalnego, w tym podatnika. W przypadku natomiast gdyby garaże te nie wchodziły w powierzchnię wspólną ww. nieruchomości, wówczas stwierdzić należy, że niezależnie od tego, powierzchnia użytkowa części wspólnych nieruchomości niesłużących wyłącznemu użytkowi właścicieli wyodrębnionych lokali wynosiłaby i tak [...] m2, bowiem taka została wskazana przez Administratora w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest możliwym aby jakakolwiek osoba trzecia, niebędąca właścicielem lokalu mieszkalnego znajdującego się na terenie nieruchomości przy ul. [...], mogła posiadać na własność część powierzchni stanowiącej części wspólne, co jest konsekwencją unormowania zawartego w przepisie art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Części wspólne danej nieruchomości są immanentnie i wyłącznie zastrzeżone do współwłasności jedynie dla właścicieli lokali mieszkalnych znajdujących się na terenie tej nieruchomości. W świetle materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych oraz wyżej poczynionych rozważań dokonanie wymiaru podatku od nieruchomości za okres objęty zaskarżoną decyzją i decyzją ją poprzedzającą jest prawidłowe. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.