I SA/Po 105/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Pismem z dnia 29 grudnia 2017 r., T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W petitum skargi strona sformułowała wniosek m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania podniosła, że wobec czynności zmierzających do wyegzekwowania kwoty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych dokonano czynności egzekucyjnych polegających na zajęciu świadczeń strony z ubezpieczenia społecznego pozostawiając [...] zł miesięcznie kwoty wolnej od zajęcia. Ze względu na konieczność ponoszenia przez stronę podstawowych wydatków życiowych zachodzi w związku z tym niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków związanych ze stanem zdrowia strony. Ponadto dochody ani majątek strony nie pozwalają na zapłacenie zobowiązania podatkowego, a całość dochodu uzyskanego przez stronę ze zbycia nieruchomości w roku 2011 przeznaczona została na budowę nowego budynku mieszkalnego. W związku tym strona nie dysponuje wolnymi środkami finansowymi. Jedynym składnikiem majątku strony, z którego egzekucja mogłaby skutkować pozyskaniem środków wystarczających na zapłatę zaległości podatkowej z decyzji, jest działka w [...], na której ma zostać wybudowany dom na podstawie umowy z X. sp. z o.o. Na działce tej obecnie prowadzone są prace budowlane, na które wydatkowano wysokie zaliczki. Zdaniem skarżącej, w przypadku przerwania procesu budowlanego i ewentualnej sprzedaży działki utraciłaby prawo do zwolnienia od podatku dochodu uzyskanego w roku 2011 i poniosła ogromne straty finansowe. Dokonywanie czynności egzekucyjnych z tej nieruchomości byłoby zatem pozbawione uzasadnienia i uniemożliwiałoby stronie spełnienie warunków do zwolnienia podatkowego kwestionowanego w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r., o sygn. akt II FZ 585/06, wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Nadto należy zaznaczyć, że podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie mogą stanowić jedynie ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., o sygn. akt I FZ 332/14). Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Jak wynika z akt sprawy, strona w związku ze złożeniem skargi w przedmiotowej sprawie ubiegała się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 23 marca 2018 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia 8 maja 2018 r., Sąd odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, m.in że skarżąca nie wykazała w sposób należyty, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W sposób wybiórczy wykonała wezwanie do przedłożenia stosownych dokumentów i udzielenia informacji. Jedną z zasadniczych podstaw rozstrzygnięcia Sądu stanowił zatem brak wyjaśnienia przez skarżącą wątpliwości, co do rzeczywistej sytuacji finansowej. Tym samym uznać należy, że z dokumentów przedłożonych przez skarżącą do akt sprawy nie wynika w sposób nie budzących wątpliwości, jaka jest rzeczywista sytuacja majątkowa i finansowa strony oraz czy posiadany majątek i dochody skarżącej uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej. We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji strona wskazała, że w przypadku sprzedaży posiadanej przez nią nieruchomości w trybie postępowania egzekucyjnego, utraci prawo do zwolnienia podatkowego oraz poniesie ogromne straty finansowe. Jednakże okoliczności te nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą się pojawić w bliżej nieokreślonej przyszłości. W rezultacie, zdaniem Sądu, przedstawione przez stronę okoliczności faktyczne samoistnie nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne i jako takie nie mogą stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Dodać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest więc to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.