I SA/Po 1052/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2008r. sprawy ze skargi [...] w P. na interpretację Wójta Gminy C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Wójta Gminy C. na rzecz [...] w P. kwotę 200,00 zł ( dwieście złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów sądowych; /-/ K. Pawlicki /-/ M. Jaśniewicz /-/ K. Wolna – Kubicka Pismem z dnia [...] A w P zwrócił się do Wójta Gminy z pytaniem: - czy dla budynku mieszkalnego na terenie koszar ( koszarowego) znajdującego się w posiadaniu B w P na terenie gminy C należy naliczać podatek od nieruchomości wedle stawek od tzw. "budynków mieszkalnych"? W ocenie podatnika w sprawie ma zastosowanie przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Podatnik stoi na stanowisku, iż w/w budynek ma charakter mieszkalny. Przemawia za tym zarówno wykładnia językowa, jak i wykładania systemowa. Ta ostatnia ma oparcie w treści art. 6 i 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Również ze znanych stronie wyroków sądów administracyjnych wynika, że budynki koszarowe należy traktować jak mieszkalne. Interpretacją z dnia [...] Wójt Gminy, działając w oparciu o art. 14 j § 1 i § 3 w związku z art. 14 b § 1 oraz art. 14c Ordynacji podatkowej, uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe oraz stwierdził, że decydujące znaczenie o zaliczeniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych ma dokumentacja architektoniczno – budowlana danego obiektu. Jeżeli z dokumentacji tej wynika jednoznacznie, że budynek koszar jest budynkiem mieszkalnym bądź budynkiem pozostałym, za taki winien być opodatkowany. W ocenie organu niezbędne informacje do określenia rodzaju budynku zawarte są w ewidencji gruntów i budynków. Dane wynikające z tej ewidencji są bowiem podstawą do wymiaru podatków, o czym stanowi art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Jeżeli brak stosownych informacji, podstawą sklasyfikowania budynku jest dokumentacja budowlana budynku. W dalszej kolejności podstawą do klasyfikacji budynków są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu podatkowego na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie można posługiwać się definicją "budynku mieszkalnego", zgodnie z którą jest nim każdy budynek wykorzystywany na cele mieszkalne. Pismem z dnia [...]. podatnik stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i wniósł o zmianę interpretacji. Pismem z dnia [...]. organ stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany swojej interpretacji i podtrzymał stanowisko w niej wyrażone. W skardze z dnia [...] A w P zarzucił organowi błędną interpretację przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz odwołał się do argumentów zawartych w piśmie z [...]. Odpowiadając na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 4 a - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola powyższa obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Tryb wydawania interpretacji regulują od dnia 1 lipca 2007r. przepisy zamieszczone w Dziale II , Rozdziale 1a Ordynacji podatkowej, którą zmieniła ustawa z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 217, poz. 1590). W przedmiotowej sprawie organem właściwym do wydania interpretacji był Wójt Gminy, o czym stanowi art. 14 j § 1 Ordynacji. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2007r. o sygn. I FPS 1/06 ( opubl. "Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych" z 2007r. nr 2, poz. 27), sąd administracyjny, sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na decyzje administracyjne wydane na podstawie art. 14 b § 5 Ordynacji podatkowej jest obowiązany do kontroli takich decyzji również z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Choć, jak na to wskazano wyżej, z dniem 1 lipca 2007r. regulacje dotyczące interpretacji uległy zasadniczym zmianom, niemniej – w ocenie składu orzekającego- cytowana uchwała zachowuje po tej dacie aktualność, co do obowiązku sądu badania merytorycznej poprawności interpretacji wydanej na podstawie znowelizowanych przepisów. W przedmiotowej sprawie skarga okazała się zasadna. Przedmiotem sporu między podatnikiem a organem podatkowym była interpretacja przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych( t.j. Dz.U. z 2006 Nr 121, poz. 844 ze zm.), który upoważnia radę gminy do określenia w drodze uchwały stawek podatku od nieruchomości od budynków mieszkalnych. Jednocześnie ustawa nie definiuje pojęcia budynku mieszkalnego. Tylko w art. 1 a pkt 2 – dla potrzeb powołanej ustawy – przyjęto, iż budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Odwołując się do znaczenia słów " budynek mieszkalny" należy stwierdzić, że jest to budynek służący lub nadający się do mieszkania; mieszkać – to zajmować jakieś pomieszczenie, przebywać gdzieś stale albo czasowo ( por. "Uniwersalny słownik języka polskiego" pod. red. S. Dubisza, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2006, tom K-Ó, str. 642). Wykładnia językowa przemawia więc za uznanie budynku za budynek mieszkalny, gdyż czasowo zamieszkują go żołnierze. Powyższa wykładania przy klasyfikacji podatkowej budynku znajduje oparcie również w innych dyrektywach interpretacyjnych, w opisanym przypadku w wykładni systemowej. Przesądzające znaczenie dla zaliczenia budynku, w którym znajdują się wspólne kwatery przeznaczone do zakwaterowania żołnierzy, do budynków o charakterze mieszkalnym, mają przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej ( t.j. Dz.U. z 2005 Nr 41, poz. 398 ze zm.). Art. 6 ust 1 w/w ustawy stanowi, że na zakwaterowanie zbiorowe żołnierzy przeznacza się wspólne kwatery stałe będące pomieszczeniami mieszkalnymi w budynkach położonych na terenach zamkniętych. Z kolei art. 7 ust. 1 określa, dla kogo przeznaczone są wspólne kwatery stałe. Powołana ustawa wspólne kwatery przeznaczone na zakwaterowanie żołnierzy pełniących służbę wojskową w różnych formach określa jako pomieszczenia mieszkalne. Powyższe przepisy nie zawierają pojęcia koszar, posługując się terminem wspólnych stały kwater przeznaczonych do zakwaterowania żołnierzy. Pojęcie "zakwaterowanie" oznacza czasowe pomieszczenia mieszkalne; "zakwaterować" to umieścić kogoś gdzieś na czasowy pobyt, przydzielić komuś kwaterę ( "Uniwersalny słownik języka polskiego" – tom T-Ż , str. 810). Podobną wykładnię przyjęto w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2004r. o sygn. III SA 1117/03 oraz z dnia 16 czerwca 2004r. o sygn. III SA 487/03. W tej ostatniej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 czerwca 2005r. o sygn. FSK 1936/04 oddalił skargę kasacyjną organu odwoławczego. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy uznać, że interpretacja przepisów prawa podatkowego dokonana przez Wójta Gminy jest nieprawidłowa. Udzielając ponownie interpretacji organ powinien wziąć pod uwagę wykładnię dokonaną w niniejszym wyroku. W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 146 §1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy. /-/ K. Pawlicki /-/M. Jaśniewicz -/K. Wolna-Kubicka