I SA/Po 1059/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2009 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 1059/15, WSA w Poznaniu odmówił A. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2009 r. W motywach tego orzeczenia Sąd wskazał, iż wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2015 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w należyty sposób uzasadniony, gdyż strona ograniczyła się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na szkodę i doprowadzi do nieodwracalnych skutków. Ponadto zaznaczono, że skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które potwierdziłyby lub uprawdopodobniłyby możliwość wystąpienia w jego majątku szkody z uwagi na prowadzenie wobec niego egzekucji. Powyższe orzeczenie nie zostało zaskarżone. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2015 r., złożonym w terminie otwartym do wniesienia zażalenia, skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o zmianę powyższego postanowienia z dnia [...] czerwca 2015 r. poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania skarżący podniósł, że doszło do zmiany okoliczności faktycznych sprawy, które uzasadniają zmianę rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania spornej decyzji. W tym kontekście wskazano, że wobec strony wznowiono postępowanie egzekucyjne dotyczące 2008 r., w toku którego organ egzekucyjny dokonał zajęcia trzech środków transportu służących skarżącemu do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto skarżący podał, że w okresie od [...] do [...] lipca 2015 r. był hospitalizowany i lekarze zalecili mu "oszczędzający tryb życia". Podniesiono, że organ egzekucyjny odmówił skarżącemu wstrzymania na pół roku postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności podatkowych objętych sporną decyzją. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżący przedłożył kserokopie stosownej dokumentacji (postanowienia o zajęciu środków transportu, kartę informacyjną leczenia szpitalnego). Mając na względzie powyższe wnioskodawca stwierdził, że prowadzenie względem niego postępowań egzekucyjnych, w tym zajęcie środków transportu w połączeniu z (niezdiagnozowaną do końca) chorobą w zasadzie uniemożliwia mu prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem strony likwidacja prowadzonej działalności gospodarczej oraz utrata zdrowia należą do zdarzeń nieodwracalnych albo przynajmniej trudno odwracalnych i bez wątpienia wywołają poważną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem dwóch przesłanek pozytywnych, a mianowicie: niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Oznacza to w istocie możliwość ponownego rozpoznania wniosku. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania ponownego wniosku podkreślenia wymaga, że zmiana okoliczności, o jakiej mowa w powołanym przepisie, polega także na ujawnieniu się nowych okoliczności, które dotychczas nie stanowiły podstawy rozpoznania przez sąd administracyjny. Jednak okoliczności te powinny być skorelowane z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. wiązać się z wystąpieniem w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W aktualnie rozpoznawanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, strona wskazała okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem tego wniosku. Zdaniem Sądu skarżący przedstawił konkretne okoliczności, z których wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Co istotne, swoje twierdzenia poparł kserokopiami dokumentów źródłowych (postanowieniami o dokonaniu zajęcia środków transportu), które w sposób nie budzący wątpliwości dowodzą, że w sprawie ziściła się przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia jemu istotnej szkody, albowiem za taką należy uznać realną możliwość likwidacji prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Nie bez znaczenia pozostaje również opisany we wniosku i kopii dokumentacji lekarskiej pogarszający się stan zdrowia skarżącego. Na marginesie należy jednak podkreślić, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wyłącznie rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.