I SA/Po 1060/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska(spr.) WSA Maciej Jaśniewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...]nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. stwierdza, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ M. Jaśniewicz /-/ E. Brychcy /-/ M. Skwierzyńska Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy ustalił dla W i A. S. podatek od nieruchomości za 2005r. od pozostałych budynków (garaż) o powierzchni użytkowej [...] m² o wysokości powyżej 2.20 m² w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazano, że "wysokość podatku "od pozostałych budynków" ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków oraz opinii z dnia 7 listopada 2006r. opracowanej przez mgr inż. H.T., zgodnie z którą sporny garaż – jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego". Od powyższej decyzji odwołanie złożyła W.S. zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 210 Ordynacji podatkowej. Z tych względów strona wniosła o uchylenie decyzji Wójta Gminy, a także o umorzenie postępowania podatkowego. Zdaniem W.S. "zaskarżoną decyzją opodatkowano szopę zbudowaną z przenośnych płyt płotowych". Przedmiotowa szopa nie posiada fundamentu ani nie jest w żaden trwały sposób przytwierdzona do podłoża. Poza tym organ I instancji nie określił, czy zaskarżoną decyzją ustala, czy określa podatek od nieruchomości, nie wydał też decyzji o odpowiedzialności podatkowej następców prawnych. Decyzją z dnia 12 grudnia 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że W. i A. S. są współwłaścicielami garażu, który jest budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Powyższe potwierdza opinia biegłego z dnia 7 listopada 2006r. W związku z tym podatek od nieruchomości ustalono w prawidłowej wysokości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło również, iż decyzja Wójta Gminy jest decyzją ustalająca podatek od nieruchomości, co wynika z treści zaskarżonej decyzji, zaś "podatnicy jako współwłaściciele nieruchomości, mimo śmierci drugich współwłaścicieli, ponoszą odpowiedzialność solidarną, tzn. zobowiązani są do uiszczenia podatku, ponieważ na nich została wydana decyzja ustalająca podatek." Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że decyzji nie wydaje się na nieżyjących współwłaścicieli. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została zaskarżona przez W.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżąca w skardze, podobnie jak w odwołaniu, podnosi naruszenie przez organy podatkowe art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych twierdząc, iż opodatkowany garaż nie jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego i wobec tego nie powinien być opodatkowany. Zdaniem W.S. organ podatkowy powinien wydać decyzję o odpowiedzialności podatkowej z tytułu śmierci współwłaścicieli P. i A. W. na pozostałych współwłaścicieli. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w lakonicznej odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny, zgodnie z postanowieniami przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje kontrolę administracji publicznej m. in. przez badanie zgodności z prawem wydanych przez organy tej administracji rozstrzygnięć. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi, rozstrzygając jednak w granicach danej sprawy w myśl zasady oficjalności wyrażonej w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie z akt administracyjnych wynika, że Wójt Gminy z niewiadomych powodów wszczął postanowieniem z dnia [...] postępowanie podatkowe w nieokreślonym podatku za rok 2005 o czym powiadomił W. i A. S. jako strony. Następnie decyzją z dnia [...] w. w. organ ustalił im "podatek od nieruchomości za pozostałe budynki (garaż)" o powierzchni [...]m2 za rok 2005r. w wysokości [...]zł. Decyzję tę wydano na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, w uzasadnieniu podając, że W. i A. S. są współwłaścicielami garażu stanowiącego przedmiot opodatkowania, a także, że przedmiotowy garaż stanowi budynek, zgodnie z opinią biegłego. Z informacji z rejestru gruntów (k. 14 akt administracyjnych wynika, że W. S. i jego żona W. są współwłaścicielami w ½ części nieruchomości o powierzchni [...]ha dla której prowadzona jest księga wieczysta Nr KW [...]. Pozostała połowa nieruchomości należy do 8 współwłaścicieli. Czyli cała nieruchomość stanowi współwłasność 10 osób. Poza tą nieruchomością, co wynika z drugiej informacji z rejestru gruntów "A. i W. S. posiadają we współwłasności łącznej nieruchomość rolną o powierzchni [...]ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta Nr KW [...]. Wydane w sprawie decyzje nie precyzują jednak ani w sentencji ani w uzasadnieniu, której z tych nieruchomości one dotyczą. Wobec czego nie wiadomo na kim winien ciążyć obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Skarżąca w odwołaniu stwierdza (co nie odpowiada treści w. w. informacji z rejestru gruntów), że w latach 2000 – 2005 współwłaścicielami nieruchomości (której z w. w. nieruchomości nie jest wiadome) byli P. i A. W., którzy zmarli (nie wiadomo kiedy) i że W. S. jest ich następcą prawnym (nie wiadomo na jakiej podstawie). Okoliczności tych organ II instancji nie wyjaśnił, uznał jedynie, że w przypadku odpowiedzialności solidarnej, mimo, że nie podano na jakiej podstawie prawnej jest ona stosowana w sprawie, odpowiedzialni solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe, zgodnie z art. 92 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 Op. i to oni winni uregulować podatek, ponieważ na nieżyjących współwłaścicieli nie wydaje się decyzji. Stanowisko to budzi uzasadnione zastrzeżenia także w świetle informacji z rejestru gruntów nieruchomości KW [...], której współwłaścicielami jest 10 osób, a brak danych by przyjąć, że 8 z nich zmarło. Zauważyć również należy, że pogląd, iż wystarczające jest doręczenie tylko jednemu współwłaścicielowi decyzji ustalającej podatek, prowadzi do tego, że pozostali współwłaściciele nieruchomości przestaną być solidarnie odpowiedzialni za zobowiązanie podatkowe, co tym samym wyłączy możliwość np. jego wyegzekwowania od nich (vide Ordynacja podatkowa – Komentarz, praca zbiorowa S. Babiarz, B. Dauter i inni Wa – wa 2006, wydanie 3 str. 395 – 396 i komentarz do art. 92 R. Dowgier Ordynacja Podatkowa Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006). Uzasadnione wydaje się przytoczenie tego stanowiska, że nie wystarczy zatem fakt, iż przepis ustawy podatkowej wskazuje wprost na solidarny charakter obowiązku podatkowego". Do powstania zobowiązania podatkowego konieczne jest wydanie i doręczenie decyzji ustalającej, z czym wiąże się solidarna odpowiedzialność za to zobowiązanie w przypadku, gdy decyzję doręczono przynajmniej dwóm współpodatnikom. Organ podatkowy nie ma przy tym podstaw do odstąpienia od ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego wszystkim podatnikom, gdyż solidarny charakter odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe daje mu prawo wyboru dłużnika na etapie egzekucji, a nie na etapie wymiaru podatku. Postępowanie podatkowe mające za przedmiot ustalenie zobowiązania podatkowego od nieruchomości stanowiącej współwłasność powinno być prowadzone w stosunku do wszystkich współwłaścicieli. Oznacza to nie tylko, że sama decyzja podatkowa powinna być skierowana do tych wszystkich osób, a także im doręczona, lecz również, że wszystkie inne czynności procesowe powinny być dokonywane wobec wszystkich osób będących stronami postępowania podatkowego. Dotyczy to również postanowienia o wszczęciu postępowania, a także innych postanowień wydawanych w toku postępowania, które powinny być doręczone wszystkim stronom postępowania, tj. współwłaścicielom nieruchomości. Obowiązku tego nie znosi okoliczność, że współwłaściciele ci zamieszkują pod jednym adresem. Doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania oraz decyzji podatkowej tylko jednemu współwłaścicielowi, z pominięciem pozostałych i wskazanie w decyzji organu pierwszej instancji tylko dwóch spośród kilku współwłaścicieli, stanowi nie tylko naruszenie, wyrażonej w art. 123 Op., zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, lecz w ogóle pozbawiało stronę udziału w postępowaniu, co stanowiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania -art. 240 § 1 pkt 4 Op." - wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2005 r., SA/Wa 338/2005." Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja nie odpowiadają prawu, podobnie jak i przeprowadzone postępowanie podatkowe zapoczątkowane wadliwym postanowieniem o jego wszczęciu. Po pierwsze, mając na względzie przepis art. 2 ust. 1 powołanej ustawy z 12.I.1991r. nie wyjaśniono, kto jest wg organu podatkowego współwłaścicielem, bądź posiadaczem nieruchomości, na której posadowiono garaż, a więc kto winien być podatnikiem. Jeżeli jest tak, jak twierdzi skarżąca, że nieruchomość stanowiła współwłasność kilku osób, z których dwie zmarły (przy czym brak danych kiedy nastąpił zgon) organ podatkowy, zgodnie z postanowieniami art. 135 § 4 bądź art. 97 i 98 Ordynacji podatkowej, winien ustalić następców prawnych (spadkobierców) tych zmarłych osób celem przeniesienia na nich odpowiedzialności podatkowej za określony rok. Skoro tego nie dokonano wydanie decyzji jedynie na imię W. i A. S. było nieuzasadnione. Ponadto wydane w sprawie decyzje nawet nie określają na jakiej nieruchomości zlokalizowany jest opodatkowany garaż. Po drugie: opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty i znajdujące się na nich budynki. Decyzja ustalająca ten podatek winna więc dotyczyć jednocześnie gruntów i budynków. Nieruchomość stanowi bowiem łącznie grunt wraz ze znajdującymi się na niej budynkami czy budowlami, które stanowią część składową (vide art. 48 kc). W związku z tym skoro w obrocie prawnym znajdowała się już – jak należy sądzić – wcześniejsza decyzja w sprawie podatku od gruntu (bądź także od budynku), organ podatkowy winien najpierw wyeliminować ją z tegoż obrotu w trybie wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 i art. 241 Op. i dopiero później wydać nową decyzję na podstawie art. 245 § 1 pkt 4 Op., w której ustalonoby zarówno podatek od gruntu jak i od budynku (-ów) w tym garażu. W tym stanie rzeczy wydanie po ponad roku decyzji ustalającej W. i A. S. podatek jedynie od garażu było nieuzasadnione i sprzeczne z prawem, bowiem decyzja w myśl art. 207 § 2 Op. winna rozstrzygać sprawę co do istoty (a więc w całości), a ponadto zgodnie z art. 212 Op. organ, który ją wydał jest nią związany od chwili jej doręczenia. Tym samym wydanie wcześniejszej decyzji dotyczącej gruntu (lub także innego budynku) – jak można przypuszczać, skoro brak jej w aktach sprawy – stanowiło przeszkodę do wydania późniejszej drugiej decyzji dotyczącej jedynie opodatkowania garażu W świetle powyższego, skoro decyzje wydane w sprawie zarówno przez organ I jak i II instancji nie odpowiadają w. w. przepisom Ordynacji podatkowej a także art. 120, 121, 122, 187 § 1 i art. 210 §1 pkt 3, § 4, co także rzutuje na oceną ich prawidłowości w aspekcie prawa materialnego tj. art. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, należało wyeliminować je z obrotu prawnego. Przepis art. 120 Op. obliguje organ podatkowy do działania na podstawie przepisów prawa, a więc do przestrzegania zarówno przepisów dotyczących postępowania podatkowego jak i przepisów prawa materialnego. Sposób prowadzenia postępowania podatkowego winien budzić zaufanie podatnika do organów podatkowych, o czym stanowi art. 121 § 1 Op. Postępowanie tak przed organem I jak i II instancji, toczące się z naruszeniem prawa, nie mogło takiego zaufania u stron wzbudzać, na co wskazuje chociażby przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego stan faktyczny sprawy w sposób nie odpowiadający postanowieniom art.122 i 187 § 1 Op. skoro, jak to wyżej wspomniano, nie wiadomo np. jaki jest krąg osób, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w niniejszej sprawie w aspekcie art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Brak wyczerpujących ustaleń faktycznych skutkował także wadliwość wydanych decyzji z punktu widzenia wymogów art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c", art. 200 i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. /-/ M. Jaśniewicz /-/ E. Brychcy /-/ M. Skwierzyńska