I SA/Po 1061/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące maj - grudzień 2003r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ W. Zygmont Skarżący w wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnił obawą, że wykonanie w całości lub w części decyzji spowoduje nieodwracalne skutki dla skarżącego i jego rodziny w postaci zbycia majątku, który nie będzie mógł być nigdy odzyskany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Prawdą jest, że wykonanie aktu administracyjnego, określającego zobowiązanie podatkowe, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale tylko ten fakt nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, ale tylko wtedy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por.: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze, 2005). Zatem warunkiem wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku powyższych okoliczności ustawowych odnoszących się do konkretnych zdarzeń ( okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia takie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątku podatnika. Z kolei do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków niezbędne jest, na przykład wskazanie, że w przypadku wykonania decyzji skarżącemu grozi utrata takiego świadczenia, które wskutek swych właściwości nie mogłoby być zastąpione innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego ( por.: Jan Paweł Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006r.) Przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji, powołane przez skarżącego nie zostały poparte dowodami (wniosek zawiera jedynie ogólne stwierdzenia). Bez znaczenia jest wyrażona w skardze ocena prawna kwestionowanej decyzji bowiem nie należy ona do przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Jeśli zaś chodzi o kwestię wyrządzenia szkody, to rezultaty czynności egzekucyjnych dokonywanych przez uprawniony organ i na podstawie podlegających wykonaniu aktów, nie stanowią szkody. Ponieważ podatnik nie wskazał innych, niż ocenione wyżej fakty na poparcie wniosku, toteż te właściwe nie mogą być przedmiotem domniemań Sądu. Na skarżącym ciążył obowiązek wykazania okoliczności, o których mowa w ustawie. W rezultacie Sąd stoi na stanowisku, że podatnik nie wykazał, by brak wstrzymania wykonania decyzji miał sprowadzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Z tych powodów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 i art. 16 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ W. Zygmont