I SA/Po 1062/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu X. Sp. z o.o. z dnia 11 lipca 2016 r. na zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 1062/13, o pozostawieniu wniosku W. S. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za odmowę udzielenia informacji niezbędnych do prowadzenia egzekucji postanawia umorzyć postępowanie ze sprzeciwu X. Sp. z o.o. Starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2016 r. o sygn. akt ISA/Po 1062/13 pozostawił wniosek W. S. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, albowiem skarżący, pomimo wezwania, nie uzupełnił braku formalnego tego wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 4 lipca 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 358 akt sąd.). Sprzeciw na powyższe orzeczenie skarżący wniósł pismem z dnia 11 lipca 2016 r., w którym zaznaczył, że działa osobiście i w imieniu X. Sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, zgodnie z art. 2 zd. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy znajdzie zastosowanie norma zawarta w przepisie art. 249a P.p.s.a., a postępowanie zainicjowane sprzeciwem wniesionym w imieniu spółki X. przez skarżącego należy umorzyć. W tym kontekście należy przede wszystkim wskazać, że WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013 r. o sygn. akt I SA/Po 1062/13, na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a., odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie X. Sp. z o.o. W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd orzekł, że stroną postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą z dnia 12 czerwca 2012 r. na postanowienie SKO w P. z dnia [...], nr [...], jest W. S., pełniący funkcję prezesa zarządu spółki X., a nie spółka. Ponadto Sąd stwierdził, że spółka X. nie ma interesu prawnego w niniejszej sprawie, a zatem nie ma ona legitymacji procesowej do wniesienia skargi na zaskarżone przez W. S. postanowienie SKO, ani żądania dopuszczenia do udziału w sprawie sądowoadministracyjnej. Powyższe orzeczenie stało się prawomocne w dniu 22 sierpnia 2014 r., kiedy to NSA w Warszawie postanowieniem w sprawie o sygn. akt II FZ 1301/14, oddalił zażalenie spółki. Należy także zauważyć, że NSA w Warszawie postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 r., o sygn. akt II FZ 9/16, oddalił zażalenie spółki X. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 28 lipca 2015 r., o sygn. akt I SA/Po 1062/13, w zakresie pozostawienia wniosku spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Co istotne, również zaskarżone przez spółkę zarządzenie referendarza nie rozstrzygało o jej prawach, lecz odnosiło się do innego podmiotu – W. S. Uwzględniając powyższe, Sąd, orzekając po raz kolejny w niniejszej sprawie, w ślad za ww. orzeczeniami, ponownie stwierdza, że spółka X. nie jest stroną niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym, ani złożony przez nią sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2016 r., ani podjęcie przez spółkę jakiekolwiek innej czynności procesowej w toku niniejszego postępowania nie wywoła żadnych skutków prawnych. Działanie takie bowiem, z racji tego, że będzie dokonane przez podmiot nie posiadający przymiotu strony, ani choćby nawet uczestnika tego postępowania, jest niedopuszczalne. W konkluzji Sąd stwierdza, że złożony w niniejszej sprawie przez spółkę X. sprzeciw na zarządzenie starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2016 r., został wniesiony przez podmiot nieposiadający w niniejszej sprawie żadnych uprawnień procesowych, a zatem nie mógł on zostać przez Sąd uwzględniony. Zasadnym było więc, na podstawie art. 249a P.p.s.a., umorzenie postępowania w sprawie ze sprzeciwu spółki X. na ww. zarządzenie referendarza. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 249a w zw. z art. 260 oraz w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.