I SA/Po 1062/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. z dnia 5 listopada 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu od zażalenia z dnia 10 sierpnia 2015 r. w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za odmowę udzielenia informacji niezbędnych do prowadzenia egzekucji postanawia pozostawić wniosek bez rozpoznania. Skarżący W. S., pismem z dnia 5 listopada 2015 r., przesłał odpis zażalenia z dnia 10 sierpnia 2015 r. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 28 lipca 2015 r. o sygn. akt I SA/Po 1062/13, odrzucające zażalenie na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2015 r. W piśmie tym skarżący, powołując się na trudną sytuację finansową, wniósł o zwolnienie od wpisu od zażalenia. Starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2016 r. pozostawił powyższy wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, albowiem skarżący, pomimo wezwania, nie uzupełnił braku formalnego tego wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 4 lipca 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 358 akt sąd.). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący w dniu 11 lipca 2016 r. wniósł sprzeciw. Skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniesionego środka zaskarżenia. Zażądał jedynie, aby Sąd poinformował go na jakiej podstawie przyjął, że adresem do doręczeń dla skarżącego jest adres: ul. A., [...]-[...] X. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, zgodnie z art. 2 zd. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 243 § 1 P.p.s.a. postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczynane jest na wniosek strony. Zaznaczenia wymaga, że wniosek ten składa się na urzędowym formularzu. Wymóg taki wynika z art. 252 § 2 P.p.s.a. Wzory formularzy określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Stosownie do § 1 pkt 1 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie prawa pomocy osoba fizyczna składa na formularzu oznaczonym symbolem "PPF". Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie normuje art. 257 P.p.s.a., stanowiący, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że skoro skarżący, wezwany zarządzeniem z dnia 17 listopada 2015 r. do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na formularzu PPF w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, nie nadesłał w zakreślonym terminie żądanego wniosku o przyznanie prawa pomocy na tym formularzu, to jego wniosek o przyznanie prawa pomocy z urzędu należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 257 P.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, że powyższego braku strona w żaden sposób nie wyjaśniła na etapie sprzeciwu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.