I SA/Po 107/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga H. sp. z o.o. w W., reprezentowanej przez radcę prawnego, na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu. Jednocześnie spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentując wniosek skarżąca podniosła, że ziściły się wszelkie przewidziane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej "P.p.s.a.") przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości przez Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonywujący wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie. Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Godzi się także zauważyć, iż w świetle przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, iż skarżąca, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Skarżąca nie powołała się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne. Konkludując stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżąca nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd nie uwzględnił wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., jak w sentencji.