I SA/Po 1080/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: ref. staż. Martyna Dziubałka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi [A] sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanowił: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania "X." Sp. z o.o. w X., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] na kolejne 6 lat. Jako podstawę prawną odmowy przedłużenia zezwolenia wskazano art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. - dalej w skrócie: "u.g.h."), stanowiący, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. W ocenie organu, art. 138 ust. 1 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedury udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 98.204.37 ze zm. - dalej w skrócie: "Dyrektywa 98/34/WE"). Z powyższego organ wywiódł, że nie ma przeszkód w stosowaniu przepisu art. 138 ust. 1 u.g.h., a zatem należało spółce odmówić przedłużenia spornego zezwolenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "X." Sp. z o.o. wniosła o uchylenie w całości powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając jej m.in. naruszenie art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p.") poprzez oparcie kwestionowanej decyzji na przepisie art. 138 ust. 1 u.g.h., który w konsekwencji wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt C-213/11, uznać należy za bezskuteczny w polskim systemie prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należy zawiesić. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Powołany przepis określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania, uwzględniając względy celowościowe. Przesłanką zawieszenia postępowania, o której mowa w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu. W judykaturze ugruntował się pogląd, w świetle którego pojęcie "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy rozumieć szeroko, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosowanej uchwały przez NSA lub wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 200/08, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 P.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006). Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Sprawa ta została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14. Zdaniem Sądu, wyjaśnienie przez Trybunał Konstytucyjny powyższej wątpliwości ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawy, pomimo że podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji nie były wprost przepisy u.g.h. wymienione w pytaniu prawnym, lecz art. 138 ust.1 u.g.h. O znaczeniu odpowiedzi na pytanie prawne w sprawie o sygn. akt P 4/14 i w rezultacie o prejudycjalności w szerokim rozumieniu rozstrzygnięcia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny dla niniejszej sprawy, decydują wzorce kontroli zgodności przepisów ustawy z Konstytucją, jakie zaproponował Naczelny Sąd Administracyjny, przedstawiając pytanie prawne. W ocenie składu orzekającego przedstawiony przez Naczelny Sąd Administracyjny pogląd, co do znaczenia braku notyfikacji przepisów technicznych ze względu na treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, a także zaproponowane wzorce kontroli zgodności z Konstytucją RP nienotyfikowanych przepisów technicznych, sprawiają, że pytanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego ma o wiele szersze znaczenie, niż tylko ograniczone do zgodności z Konstytucją RP przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W istocie bowiem jest to pytanie o zgodność z art. 2 i z art. 7 Konstytucji RP każdego z nienotyfikowanych przepisów u.g.h., który zostanie zakwalifikowany jako przepis techniczny w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. W związku z powyższym Sąd uznał, że odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego na pytanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowane w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2014 r., o sygn. akt II GSK 686/13, ma w analizowanej sprawie znaczenie prejudycjalne w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Powyższe stanowisko jest zbieżne z aktualną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaprezentowaną w postanowieniach o zawieszeniu postępowań (przykładowo z dnia 9 kwietnia 2014 r., o sygn. akt II GSK 211/13; z dnia 28 maja 2014 r., o sygn. akt II GSK 473/13). Dodatkowo Sąd wziął pod uwagę także fakt, że w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych ujawniła się istotna rozbieżność, co do oceny konsekwencji prawnych braku notyfikacji niektórych przepisów u.g.h. Rozbieżność ta prowadzi z kolei do wydawania różnych orzeczeń w identycznych stanach faktycznych. Biorąc pod uwagę całokształt podniesionych okoliczności Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.