I SA/Po 1096/97

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Henryka K. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z 24 czerwca 1997 r. w przedmiocie wymiaru cła - oddalił skargę. Na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w P z 1 sierpnia 1996 r. dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym pojazdy samochodowe marki DAF oraz naczepę Frauhaf oraz wymierzono cło. Odprawy celnej ostatecznej dokonano poprzez likwidację odprawy czasowej z 3 sierpnia 1992 r. Wartość celną ww. towarów ustalono po doliczeniu do wartości z dnia zgłoszenia towaru do odprawy celnej czasowej rat leasingowych poniesionych przez importera Henryka K. Prezes GUC decyzją z 24 czerwca 1997 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Poznaniu z 1 sierpnia 1996 r., zaskarżoną przez Stronę w odwołaniu. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż towary dopuszczone do czasowego obrotu na polskim obszarze celnym zostały odprawione ostatecznie przez Dyrektora Urzędu Celnego w P decyzją z 1 sierpnia 1996 r. Wartość celna towarów, będąca podstawą wymierzonego cła, ustalona została z uwzględnieniem przepisu art. 25 ust. 1 pkt 5 Prawa celnego przez doliczenie do ceny transakcyjnej przychodów, które przypadły sprzedawcy z tytułu rat leasingowych. Organ odwoławczy podkreślił, iż w dniu zgłoszenia towarów do odprawy celnej czasowej nie jest pobierane cło, a wartość towarów służy jedynie do prawidłowego zabezpieczenia na poczet przyszłych należności celnych. Ustalenie tej wartości następuje dopiero przy likwidacji odprawy czasowej. Henryk K. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze skarżący stwierdził, iż przy odprawie celnej czasowej organ celny wpisał do dokumentu SAD wartość towaru bez uwzględnienia rat leasingowych, informując, iż taka będzie opłata celna. Zdaniem skarżącego, wymiar cła winien być oparty na podstawie wartości celnej określonej w odprawie czasowej z 3 sierpnia 1992 r. Odpowiadając na skargę Prezes GUC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo powołał się na przepis art. 68 ust. 1 Prawa celnego, podkreślając, iż: odprawa czasowa jest szczególnego rodzaju odprawą. Jej przedmiotem nie jest rozstrzygnięcie w zakresie wymiaru należności celnych, a jedynie ustalenie terminu i możliwości obowiązku spełnienia określonych warunków. Wartością celną jest cena należna za towar, a nie jej część przyjęta w dniu zgłoszenia towaru do odprawy celnej czasowej. Stanowisko organów celnych było więc zgodne z przepisem art. 25 ust. 1 Prawa celnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest słuszna, gdyż zaskarżona decyzja, wbrew zarzutowi skarżącego, nie narusza przepisu art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./. Skarżący sprowadził 3 sierpnia 1992 r. z zagranicy pojazdy samochodowe w ramach odprawy czasowej. Decyzją z 1 sierpnia 1996 r. dokonano likwidacji odprawy celnej czasowej i wymierzono cło. Z akt sprawy wynika, iż skarżący zawarł ze sprzedającym 21 lipca 1992 r. umowę leasingową, przewidującą zapłatę za dostarczone pojazdy w wysokości 15 procent ceny kontraktowej. Pozostałe 85 procent ceny miało być płatne w formie 48 rat miesięcznych, obejmujących okres wynajmu pojazdów. Zaliczenie powyższych rat do wartości celnej nie budzi wątpliwości. Wartością celną towaru jest bowiem cena zapłacona lub należna wraz z kosztami w niej nie ujętymi, a faktycznie poniesionymi przez kupującego, wymienionymi w art. 25 ust. 1 pkt 5 Prawa celnego. Zgodnie z dyspozycją tego artykułu raty leasingowe są przychodem, który przypada bezpośrednio sprzedawcy z tytułu dyspozycji lub wykorzystania przywiezionych towarów. Skarżący nabywając przedmiotowe pojazdy poniósł koszty związane z płatnością rat leasingowych które przypadły bezpośrednio stronie sprzedającej. Równowartość tych rat zgodnie z powołanym przepisem należało więc wliczyć do zwartości celnej towaru. Skarżący bezpodstawnie powołuje się na dowód odprawy celnej czasowej, twierdząc, iż w tym dokumencie została określona wartość celna towaru. Organ celny uznaje odprawę celną czasową za odprawę ostateczną, jeżeli strona uczyniła zadość wymaganiom odprawy /art. 68/. Organ odwoławczy słusznie zwraca uwagę, że ustalenie wartości celnej towaru w przypadku odprawy czasowej następuje dopiero przy uznaniu tej odprawy za odprawę celną ostateczną. Dla przyjęcia więc wartości celnej towaru, o której mowa w art. 25 Prawa celnego, nie ma znaczenia podana wartość towaru przy odprawie czasowej. Służy ona jedynie do prawidłowego zabezpieczenia na poczet przyszłych należności celnych. Organy administracji celnej działają na podstawie przepisów prawa /art. 6 Kpa/. Przepisy ustawowe oraz wydawane na ich podstawie i w granicach zawartego w nich wyraźnego upoważnienia normatywne akty wykonawcze stanowią w orzecznictwie sądowym podstawowy miernik zgodności z prawem zaskarżonych decyzji. Powoływane więc przez skarżącego okólniki Prezesa Głównego Urzędu Ceł nie mogą stanowić podstawy odmiennej oceny zaskarżonej decyzji.