I SA/Po 1104/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący S. Ł., pismem z dnia [...] r., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w rubrum decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W petitum skargi wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania skarżący podniósł, że w efekcie wykonania zaskarżonej decyzji powstaną trudne do odwrócenia skutki, gdyż będzie niewypłacalny, a co za tym idzie będzie musiał zlikwidować prowadzoną działalność gospodarczą i zwolnić pracowników. Wnioskodawca stwierdził, że utraci źródło utrzymania siebie i rodziny. Zaznaczył, że szkód w tym zakresie nie naprawi ewentualny zwrot należności objętej zaskarżoną decyzją, albowiem zwrot ten nie zrekompensuje utraty płynności finansowej, utraty zaufania kontrahentów, zamknięcia działalności, zwolnienia pracowników, utraty bieżącego źródła utrzymania. Jego zdaniem, na powyższym straci również państwo jako beneficjent świadczeń publicznych uiszczanych przez skarżącego z tytułu bieżących zobowiązań podatkowych, a także rynek pracy. Podkreślił także, że określone zaskarżoną decyzją zobowiązanie podatkowe przewyższa jego bieżące dochody i posiadane oszczędności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej w skrócie: "P.p.s.a") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może zatem nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r., o sygn. akt II FZ 585/06, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu P.p.s.a. nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r., o sygn. akt I FSK 2109/13, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie mogą także stanowić jedynie ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., o sygn. akt I FZ 332/14, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarżący w rozpoznawanym wniosku nie wykazał, aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Złożony przez skarżącego wniosek zawiera wyłącznie bardzo lakoniczne i ogólnikowe twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego szkodę finansową, w efekcie której powstaną trudne do odwrócenia skutki w postaci niewypłacalności skarżącego, a w dalszej kolejności konieczność zwolnienia pracowników i zlikwidowania prowadzonej działalności gospodarczej. W tym kontekście zaznaczyć należy, że choć wnioskodawca wskazał potencjalny skutek, jaki może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji w jego majątku, to jednak do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez Sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym skarżącego. Zweryfikowanie bowiem przez Sąd tego, czy wykonanie spornej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych skarżący nie przedłożył. Nie można tym samym zweryfikować, czy skarżący rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem jemu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.