I SA/Po 1115/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 lutego 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. j. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę. I SA/Po 1115/17 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania A, od decyzji Wójta Gminy Gizałki z dnia [...] określającej podatnikowi wysokość podatku od nieruchomości za 2017 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu opisanej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, iż decyzją z dnia [...] organ I instancji określił A wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...] w kwocie [...]. W uzasadnieniu organ podatkowy pierwszej instancji podał, iż prowadzone przez organ postępowanie podatkowe potwierdziło, iż łączna początkowa wartość elektrowni wiatrowej, której właścicielem jest podatnik stanowi kwotę [...], a więc zobowiązanie podatkowe w wysokości 2 % tej wartości stanowi kwotę [...], a więc zobowiązanie podatkowe za rok [...] wynosi [...], (na co składa się podatek od gruntów i od budowli). Wartość elektrowni wiatrowej stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji została ustalona na podstawie wydruku z historii środka trwałego, przedstawionego przez podatnika. W wydruku tym wartość początkowa fundamentu wynosiła [...], a wartość początkowa zespołu wiatrowo-elektrycznego wraz z infrastrukturą [...]. Przy wyliczeniu podatku od nieruchomości organ uwzględnił w zakresie budowli podstawę, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2016 r. poz. 716 ze zm. dalej: u.p.o.l.), a także art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961, dalej: u.i.e.w.) w powiązaniu z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej p.b.).i stwierdził, że w oparciu o obowiązujące przepisy prawa budowlanego od 1 stycznia 2017 r. elektrownie wiatrowe, podlegają opodatkowaniu od całkowitej wartości, bez podziału na części budowlane i niebudowlane. Od decyzji z dnia [...] nr [...] podatnik złożył odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 1a ust.1 u.p.o.l i art. 2 ust.1 pkt 3 u.o.p.l. poprzez uznanie, iż cała elektrownia wiatrowa od 1 stycznia podlega opodatkowaniu jako budowla. Jak również naruszenie art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.ol w zw. z art. 3 pkt.3 p.b poprzez uznanie całej elektrowni wiatrowej za budowlę. Podatnik wniósł o zmianę decyzji poprzez określenie podatku od części budowlanych ustalonych na kwotę [...] ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ustalenie zobowiązania podatkowego w dotychczasowej wysokości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zgodnie z art. 2 pkt. 1 u.i.e.w. przez elektrownię wiatrową należy rozumieć budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składającą się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. poz. 478 i 2365 oraz z 2016 r., poz. 925). Elementami technicznymi są natomiast wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu (art. 2 pkt 2 u.i.e.w.). W ocenie Kolegium wprowadzenie definicji elektrowni wiatrowej w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni, wykreślenie elektrowni wiatrowej z przepisu prawa budowlanego z fragmentu dotyczącego części budowlanych urządzeń technicznych, a także dodanie elektrowni wiatrowej do załącznika tejże ustawy, jak również wprowadzenie przepisów przejściowych ustalających zasady ustalania podatku, wskazują bezsprzecznie na to, iż celem ustawodawcy było objęcie podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej jako całości, bez podziału jej na części budowlane i niebudowlane. W świetle powyższego, Kolegium zaaprobowało w pełni stanowisko organu I instancji, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega całość budowli - elektrowni wiatrowych, a nie tylko ich części budowlane (fundament i wieża). Nie zgadzając się z opisanym rozstrzygnięciem A, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której podniósł zarzut naruszenia: - art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 p.b. poprzez uznanie, że w związku ze zmianą definicji budowli zawartej w art. 3 pkt 3 p.b. wprowadzoną przepisami ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych , elektrownia wiatrowa stanowiąca urządzenie techniczne posiadające części budowlane i fundament powinna być uznawana w całości za budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; - art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 u.i.e.w. w związku z art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 3 p.b. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że elementy niestanowiące budowli powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a tym samym dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w sposób sprzeczny z ustawą, - art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w związku z art. la ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez posłużenie się przy kwalifikacji elektrowni wiatrowej na potrzeby prawa podatkowego definicją "elektrowni wiatrowej" zawartą w akcie prawnym spoza zakresu prawa budowlanego, mimo wyraźnego odwołania w przepisie art. la ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. do Pr.b.; - art. 17 u.i.e.w. poprzez uznanie, że wymusza on zmianę sposobu opodatkowania elektrowni wiatrowych, mimo że analiza treści przepisów u.p.o.l. w związku z ustawą - art. 2 u.i.e.w. poprzez uznanie, iż przedmiotowa turbina wiatrowa skarżącego spełnia definicję elektrowni wiatrowej określoną w art. 2 u.i.e.w. w zakresie elektrowni wiatrowych, mimo że nie posiada zespołu przeniesienia napędu, który to zgodnie literalnym brzmieniem przywołanego przepisu stanowi niezbędny element kwalifikujący daną budowlę jako elektrownie wiatrową - turbina wiatrowa (budowla) skarżącego jest bowiem oparta na konstrukcji bezprzekładniowej. Mając na względzie wskazane powyżej zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie orzeczenie co do istoty sprawy w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości za rok [...] w oparciu o zadeklarowaną wartości budowli w kwocie [...] oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu, wskazując na zasadność podniesionych zarzutów skarżący podniósł m.in., iż turbina wiatrowa skarżącego nie spełnia definicji elektrowni wiatrowej określonej w art. 2 u.i.e.w., bo nie posiada zespołu przeniesienia napędu, który to zgodnie jego literalnym brzmieniem stanowi niezbędny element kwalifikujący daną budowlę jako elektrownie wiatrową. Turbina wiatrowa skarżącego jest zaś oparta na konstrukcji bezprzekładniowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzglednienie. Spór w sprawie dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej za 2017 r. Według skarżącego, od 1 stycznia 2017 r. budowlę, tak jak dotychczas, stanowią wyłącznie elementy budowlane elektrowni wiatrowej. Natomiast samorządowy organ podatkowy uznał to stanowisko za nieprawidłowe, gdyż opodatkowanie elektrowni wiatrowych uległo od 1 stycznia 2017 r. zwiększeniu o wartość elementów technicznych, w które wyposażona jest elektrownia. Aby móc rozstrzygnąć zaistniały pomiędzy stronami spór, należy poddać analizie pojęcie "budowli", które zostało użyte przez ustawodawcę do określenia przedmiotu opodatkowania i podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości, tzn. czy za budowlę można uznać elektrownię wiatrową jako całość. Kwestia ta ma istotne znaczenie, bowiem w myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l, budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczenie. Podkreślić należy, że odesłanie w tym przepisie dotyczy przepisów prawa budowlanego, a nie tylko przepisów ustawy Prawo budowlane. Z uwagi na art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustaw, należało przyjąć, iż odesłanie z art. 1 a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. może dotyczyć wyłącznie przepisów prawa budowalnego zawartych w ustawach, w tym też innych niż ustawa Prawo budowlane. Przez pojęcie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a (art. 1a ust. 3 u.p.o.l.), zaś przez działalność gospodarczą - działalność, o której mowa w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, ze zm.), z zastrzeżeniem ust. 2 (art.1a ust. 4 u.p.o.l.). Jak wskazano powyżej, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatkowa definicja budowli została zawarta w przepisach prawa budowlanego, do których odsyła ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. I tak, do dnia 15 lipca 2016 r. przepis art. 3 pkt 3 p.b., dotyczący pojęcia "budowli" miał brzmienie: "budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową". W dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która w art. 9 wprowadziła zmiany do ustawy Prawo budowlane, m.in. w art. 3 pkt 3 (pojęcie budowli), który otrzymał nowe brzmienie: "budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową". Ponadto na podstawie art. 9 u.i.e.w. wprowadzono zmianę do załącznika ustawy Prawo budowlane przez dodanie w tabeli kategorii obiektu budowlanego – "Kategoria XXIX - wolnostojące kominy i maszty oraz elektrownie wiatrowe". Zdaniem Sądu przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych są przepisami prawa budowlanego. W art. 2 pkt 1 u.i.e.w. ustawodawca wprowadził definicję elektrowni wiatrowej, która jest budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składającą się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. poz. 478 i 2365 oraz z 2016 r. poz. 925), zaś przez jej elementy techniczne należy rozumieć wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu (art. 2 pkt 2 u.i.e.w.). Podkreślić należy, że elektrownia wiatrowa jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b, a zatem obiektem budowlanym niebędącym budynkiem ani obiektem małej architektury, składającym się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych. Nie jest elektrownią wiatrową w rozumieniu w/w przepisu turbina wiatrowa o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 40 kW, przyłączona do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV (ale taką z pewnością nie jest sporna elektrownia). Należy zaznaczyć, że ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych zmodyfikowała dotychczasową definicję budowli znajdującą się w przepisach prawa budowlanego. Przed wejściem w życie nowelizacji ustawy Prawo budowlane istniał podział elektrowni wiatrowych na dwie części – część budowlaną i część niebudowlaną (techniczną). Podział ten został wprowadzony w 2005r. w wyniku poprawki senackiej do jednej z ustaw nowelizujących prawo budowlane i spowodował zwolnienie części niebudowlanych elektrowni wiatrowych z podatku od nieruchomości, ale jego skutkiem był również brak konieczności stosowania przepisów prawa budowlanego (m.in. dotyczących utrzymania obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym) do części niebudowlanych elektrowni wiatrowych (por. "Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych" Komentarz M. Makowski, LEX/el 2016 do art. 2). Analiza uzasadnienia projektu ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - nr druku 315, Sejm RP VIII kadencji wskazuje, że zasadniczym celem ustawodawcy było wzmocnienie nadzoru budowlanego nad elektrowniami wiatrowymi, jednakże wprowadzenie tej ustawy miało też skutki podatkowe, które są efektem zmiany definicji budowli w prawie budowlanym. Zdaniem Sądu, ustawodawca zdawał sobie sprawę ze skutków podatkowych wprowadzonej zmiany, czego wyrazem jest art. 17 u.i.e.w., w którym wyraźnie wskazał, że od dnia wejścia w życie ustawy (tj. 16 lipca 2016r.) do dnia 31 grudnia 2016 r. podatek od nieruchomości dotyczący elektrowni wiatrowej ustala się i pobiera zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem wejścia w życie ustawy. Powyższe oznacza, że od 1 stycznia 2017r. nastąpiła zmiana reguł opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych, oznaczająca powrót do opodatkowania elektrowni wiatrowej jako budowli (rozumianej jako całość) sprzed zmian z 2005 r. i obecnie, tj. od 1 stycznia 2017 r., skutkuje to opodatkowaniem całej elektrowni wiatrowej - jako budowli. Podkreślić przy tym należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 września 2011r. sygn. akt P 33/09, przeprowadził analizę siatki pojęciowej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i jej powiązań m.in. z ustawą Prawo budowlane, wskazując liczne niedoskonałości. Co istotne, z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika, że za budowle można uznać: 1) jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 p.b, w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b p.b., czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową, 2) jedynie urządzenia techniczne scharakteryzowane w art. 3 pkt 9 p.b. lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej, co - jeżeli omawiane urządzenia nie zostały wskazane expressis verbis - wymaga wykazania, że zapewniają one możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, z wyłączeniem jednak: (1) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci budowli w rozumieniu prawa budowlanego, które to obiekty budowlane nie dają się zakwalifikować jako budowle w ujęciu u.p.o.l., oraz (2) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci obiektów małej architektury, przy zastrzeżeniu, że urządzeniami budowlanymi w rozumieniu prawa budowlanego nie są instalacje. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie można wykluczyć, iż o statusie danego obiektu budowlanego jako budowli mogą decydować także postanowienia innych ustaw niż wyżej wskazane. W ocenie Sądu, ustawodawca, wprowadzając ustawę o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz dokonując zmian w prawie budowlanym spełnił wytyczne Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku, odnoszące się do regulacji podatkowych dotyczących budowli. Zgodnie z art. 2 pkt 1 u.i.e.w. elektrownia wiatrowa jest budowlą, zaś zmiany wprowadzone w przepisach ustawy Prawo budowlane na podstawie art. 9 u.i.e.w., do których odwołują się przepisy u.p.o.l., przesądzają o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej (rozumianej jako całość) od jej wartości. Przepisy te są jasne i nie budzą wątpliwości. W tym kontekście Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że definicja elektrowni wiatrowej zawarta w u.i.e.w. ma charakter autonomiczny i nie można jej przenosić na grunt prawa podatkowego oraz że w odniesieniu do spraw podatkowych zastosowanie ma jedynie art. 3 pkt 3 p.b. Przeczy temu zarówno treść przywołanych powyżej przepisów, jak i treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., P 33/09. W tym stanie rzeczy podniesione przez skarżącego zarzuty, dotyczące naruszenia przepisów wskazanych w punktach 1 – 4 skargi, należy uznać za nieuzasadnione. Natomiast co do podniesionego zarzutu naruszenia art. 2 u.i.e.w. poprzez uznanie, iż przedmiotowa turbina wiatrowa skarżącego spełnia definicję elektrowni wiatrowej określonej w przywołanym przepisie, mimo że nie posiada zespołu przeniesienia napędu, w ocenie Sądu, jest on również chybiony. Podnieść należy, że zgodnie z art. 2 pkt 1 u.i.e.w. przez elektrownię wiatrową rozumie się budowlę w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, składającą się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. 2015, poz. 478 i 2365 oraz Dz.U. z 2006 r., poz. 925). Do elementów technicznych zalicza się wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu (art. 2 pkt 2 u.i.e.w.). Zdaniem Sądu, fakt, iż przedmiotowa elektrownia posiada konstrukcje bezprzekładniową nie oznacza, że nie podlega ona opodatkowaniu jako całość. Jak wynika z definicji zawartej w art. 2 pkt 2 u.i.e.w. na elementy techniczne elektrowni wiatrowej składa się m.inn. zespół przeniesienia napędu, bez którego nie możnaby wprawić w ruch elektrowni ale bez znaczenia jest czy zespół ten posiada przekładnię czy też nie. W definicji tej nie wskazano bowiem, że zespół przeniesienia napędu ma posiadać przekładnię. Jest rzeczą oczywistą, że użycie w elektrowni skarżącego bezpośredniego układu przeniesienia napędu bez konieczności stosowania przekładni nie może dyskwalifikować elektrowni jako przedmiotu opodatkowania w sytuacji, gdy występują wszystkie elementy budowlane i techniczne wynikające z definicji elektrowni wiatrowej oraz moc wystarczająca do uznania ww. budowli za przedmiot opodatkowania. Wbrew twierdzeniu skarżącego opodatkowaniu spornej elektrowni jako całości nie sprzeciwia się również sposób wyliczenia przez organ I instancji podstawy opodatkowania tej budowli. Przy wyliczeniu podatku od nieruchomości organ uwzględnił podstawę, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l., w myśl którego podstawę opodatkowania stanowi: dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z zastrzeżeniem ust. 4-6, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano odpisu amortyzacyjnego. W ocenie Sądu sama w sobie okoliczność, że w ewidencji środków trwałych skarżącego nie znajduje się zindywidualizowany, odrębny środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, gdyż istotny z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które łącznie składają się na przedmiot opodatkowania. Przepis art. 4 ust. 3 u.p.o.l. nie wymaga bowiem, aby budowla stanowiąca przedmiot opodatkowania, stanowiła zindywidualizowany, odrębny przedmiot opodatkowania. Zdaniem Sądu, na określenie podstawy opodatkowania nie ma wpływu okoliczność, że w ewidencji środków trwałych podatnicy dokonują odrębnie odpisów amortyzacyjnych dla urządzenia technicznego i odrębnie dla części budowlanych oraz, że dla poszczególnych elementów odrębnie ustalono wartość początkową. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości bowiem nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu u.p.o.l. Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia, na gruncie podatku od nieruchomości, sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Tym samym, za nieistotne należy uznać, że części budowlane oraz urządzenia techniczne elektrowni wiatrowej nie stanowią jednego środka trwałego. ( wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8.11.2017r syg akt I SA/Sz 755/17 dost. na www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z uwagi na powyższe, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz.1369), skargę oddalił