I SA/Po 1119/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. w przedmiocie zajęcia wierzytelności postanawia odrzucić skargę. B. M., pismem z dnia 22 maja 2015 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. polegającą na zarachowaniu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu ulgi prorodzinnej na poczet zajętej przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w A. wierzytelności. W odpowiedzi na skargę z dnia 8 czerwca 2015 r. organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Właściwość rzeczową wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."). Z treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 - 9 P.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 P.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność rozszerzają też przepisy ustaw szczególnych, które przewidują możliwość uruchomienia kontroli sądowoadministracyjnej (por. art. 3 § 3). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na względzie treść powołanych wyżej przepisów Sąd w pierwszej kolejności za niezbędne uznał rozważenie dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanej przez skarżącego czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. W ocenie Sądu, zaskarżona przez podatnika czynność organu podatkowego polegająca na zarachowaniu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu ulgi prorodzinnej na poczet zajętej przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w A. wierzytelności, nie mieści się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. dotyczącego innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, albowiem nie rozstrzyga ona o obowiązkach lub uprawnieniach skarżącego. Zaskarżona czynność nie mieści się zatem w kognicji sądu administracyjnego. Dodatkowo Sąd wyjaśnia, że w będącej przedmiotem rozpoznania sprawie organ podatkowy od momentu otrzymania od komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w A. zajęcia wierzytelności, nie mógł rozporządzać zajętą wierzytelnością (w niniejszej sprawie nadpłatą), lecz - na podstawie art. 896 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.) - zobowiązany był przekazać tę wierzytelność komornikowi. Co istotne, podatnik został prawidłowo pouczony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. w piśmie z dnia 30 kwietnia 2015 r., że w przedmiotowej sytuacji, jako dłużnik, ma prawo złożyć skargę na czynności komornika do sądu powszechnego nadzorującego przebieg egzekucji. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.