I SA/Po 1125/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku RP o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego, ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi MP na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia postanawia: oddalić wniosek. Skarżący MP, reprezentowany przez brata RP, pismem z dnia [...] wniósł do tut. Sądu skargę na wskazane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. RP działając w imieniu własnym wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługuje każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie RP występuje w postępowaniu przed tutejszym Sądem jako pełnomocnik skarżącego (k. [...] akt sądowych). W związku z tym, jako pełnomocnik działa on wyłącznie w imieniu i na rzecz skarżącego, natomiast sam nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek o przyznanie prawa pomocy może więc dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2008 r., I OZ 709/08), a nie jego pełnomocnika. W perspektywie powyższych wyjaśnień należy stwierdzić, iż skoro z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wniosek złożył pełnomocnik skarżącego w imieniu własnym, nie zaś strony postępowania, wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 § 1 w zw. z art. 258 par. 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.