I SA/Po 113/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata KB o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi HC na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległych rat podatku rolnego za 2013 i 2015 r. oraz odmowy umorzenia zaległych rat w podatku od nieruchomości za 2013 i 2015 r. postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – adwokatowi KB tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu kwotę [...] ([...]) + [...] ([...]) tytułem podatku VAT za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Skarżący HC pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Następnie skarżący złożył sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia [...] starszy referendarz sądowy WSA ustanowił dla skarżącego adwokata (pkt 2 sentencji) i zwolnił skarżącego od kosztów sądowych (pkt 1 sentencji). Okręgowa Rada Adwokacka pismem z dnia [...] poinformowała, że wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata KB. Na rozprawie w dniu [...] stawił się skarżący oraz jego pełnomocnik adwokat KB, który do akt sprawy złożył pismo procesowe z dnia [...] nazwane sprostowaniem skargi, z którego to pisma wynika, że intencją skarżącego było zaskarżenie decyzji SKO z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległych rat podatku. Pełnomocnik wskazał, że skarżący otrzymał postanowienie i decyzję w jednej kopercie i z powodu nieznajomości prawa zaskarżył postanowienie mimo, że jak wynika z uzasadnienia skargi jego intencją było zaskarżenie decyzji. Pełnomocnik oświadczył, że skarżący nie zaskarżył odrębną skargą decyzji z dnia [...]. Pismem procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę na decyzję SKO. Na kolejnej rozprawie w dniu [...] stawił się za stronę skarżącą i jej pełnomocnika adwokata KB aplikant adwokacki PS z upoważnieniem. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że wnosi i wywodzi jak w piśmie z dnia [...], stanowiącym uzupełnienie skargi oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały uiszczone przez skarżącego nawet w części. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega wniosek pełnomocnika z urzędu o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu reprezentowania skarżącego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"), które obowiązuje od 2 listopada 2016 r. Przedmiotem zaskarżenia jest odmowa umorzenia zaległych rat podatku rolnego za 2013 i 2015 r. oraz odmowa umorzenia zaległych rat w podatku od nieruchomości za 2013 i 2015 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] ustalono wpis stały w wysokości [...] [por. karta nr [...] akt sądowych]. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: w pierwszej instancji: w innej sprawie – 240 zł. § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (por. § 4 ust. 3 rozporządzenia). Z treści § 4 ust. 2 rozporządzenia wynika natomiast w jakich okolicznościach następuje ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, działaniem podjętym przez pełnomocnika w imieniu skarżącego, za które przysługuje wynagrodzenie, było reprezentowanie skarżącego przed sądem pierwszej instancji. Pełnomocnik złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej i oświadczył, że nie zostały w żaden sposób uiszczone. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, należało ustalić opłatę w wysokości wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), czyli w wysokości [...]. W tych okolicznościach należało przyznać adwokatowi KB tytułem nieopłaconej pomocy prawnej wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną przed sądem administracyjnym pierwszej instancji powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...] ([...]), które wynika z następującego rozliczenia: wynagrodzenie w wysokości [...] ([...]) + [...] ([...]) podatek VAT. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1) lit. c) w zw. z § 4 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia należało postanowić, jak w sentencji.