I SA/Po 113/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Monika Świerczak Protokolant: referent stażysta Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia[...], nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] zł ( słownie: [...] 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. X. Sp. z o.o. w W. (dalej: "spółka") 18 grudnia 2012 r. złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Spółka utrzymywała, że wartość urządzeń zlokalizowanych w stacjach redukcyjno-pomiarowych nie powinna być uwzględniana przy obliczaniu wysokości podatku od nieruchomości, jako że nie powstają one w procesie budowlanym, nie są trwale związane z fundamentami, nie stanowią obiektów budowlanych w rozumieniu ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. , nr 243 poz. 1623, dalej: "ustawa Prawo budowlane"). Burmistrz M. decyzją z 28 lutego 2013 r. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. przyjmując, że urządzenia stacji redukcyjno-pomiarowych, choć nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, to jako część składowa istniejącej infrastruktury, są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym, zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, a tym samym stanowią budowlę w rozumieniu przepisów ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95 poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l."). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z 22 września 2014 r. uchyliło w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i określiło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. Kolegium stwierdziło, że urządzenia techniczne stacji redukcyjno-pomiarowych gazu są budowlami, ponieważ stanowią całość techniczno-użytkową, która zapewnia możliwość korzystania z sieci gazowej zgodnie z jej przeznaczeniem. Niezależnie od usytuowania tych urządzeń, stanowią one elementy składowe sieci gazowej podlegającej jako budowla opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Spółka w skardze zarzuciła decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.; art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 197 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.; dalej: "O.p."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 160/15, oddalił skargę spółki uznając, że stacje redukcyjno-pomiarowe stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, którą jest sieć gazowa, na co wskazują przepisy ustawy podatkowej i ustawy Prawo budowlane oraz regulacje prawne rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055, dalej: "rozporządzenie Ministra Gospodarki"), gdzie wszelkie stacje gazowe zostały ujęte jako element składowy sieci gazowej. Ze względu na ścisłe połączenie stacji redukcyjno-pomiarowych z siecią gazową, winny być one kwalifikowane jako jeden z elementów tej sieci. Sieć gazowa stanowi budowlę i jako zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji, które zostały połączone w celu realizacji określonego zadania, a więc stanowiąc całość techniczno-użytkową, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - z uwzględnieniem każdego z jej elementów. Sąd wskazał, że ustawa nie wyróżnia w sieci gazowej części budowlanej i części niebudowlanej, lecz traktuje sieć jako całość. Tym samym gazowa, wyposażona dla celów przesyłania i dystrybucji paliw gazowych w urządzenia, które są z nią połączone, stanowi całość techniczno-użytkową, co kwalifikuje ją do kategorii budowli, o której mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane , a w konsekwencji podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Spółka w skardze kasacyjnej wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzucając wyrokowi naruszenie:. 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej utrzymał w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego , która została wydana z poważnym naruszeniem art. 122 w zw. z art. 187 O.p. z uwagi na fakt niewłaściwego wyjaśnienia stanu faktycznego i poczynienia tym samym błędnych założeń w sprawie; 2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c P.p.s.a., polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej pozostawił w obrocie prawnym decyzję , która rażąco narusza zasady sprawiedliwości opodatkowania przedmiotowych obiektów jako urządzeń technicznych; 3) art. 3 § 1 i art. 145 § i pkt. 1 lit. a P.p.s.a. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny utrzymał w mocy decyzję wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego; 4) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne, mimo braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną, a tym bardziej siecią gazową; 5) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektem budowlanym stanowiącym budowlę są urządzenia techniczne a nie wyłącznie części budowlane tych urządzeń, oraz pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniem technicznym a ich częścią budowlaną skutkującą przyjęciem, że części niebudowlane urządzeń technicznych są budowlami; 6) art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane , poprzez zaakceptowanie pominięcia przez organy podatkowe, iż stacje redukcyjno-pomiarowe mogą stanowić budynki oraz zaakceptowanie nieprzeprowadzenia dowodu w tym kierunku , a także poprzez dokonanie przez WSA zawężającej wykładni pojęcia "budynek" na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy podatkowej wyrażającej się między innymi we wprowadzeniu pozaprawnych kryteriów konstytuujących, w opinii sądu istnienie budynku, jak posiadanie przez budynek określonych gabarytów, pełniona funkcja czy wyposażenie budynku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 2907/15 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zdefiniował budowlę na potrzeby podatkowe, jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W świetle art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane , budowlą jest tylko taki obiekt, który nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury. Urządzenia budowlane to zgodnie z art. 3 pkt 9 tej ustawy urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Jako budowle w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wymienione zostały m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Sieć gazową jest budowlą także na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Prawo budowlane (ustawa) nie rozstrzyga jednakże, jakie elementy składają się na sieć gazową, jednocześnie wymagając, by jej elementy pozostawały w związku użytkowym , jak również technicznym. Przy czym skład rozpoznający skargę kasacyjną stwierdził, że tworzące całość techniczno-użytkową elementy nie muszą być wykonane w tej samej technice, wskazując kanalizację kablową jako przykład obiektu niewykonanego w tej samej technice. Kanalizacja jest samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero po położeniu w niej kabli i pozostałych elementów stanowią całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Razem stanowią budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Podkreślił, że przy dokonywaniu kwalifikacji obiektów należy zawsze mieć na uwadze elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwości wykorzystania obiektu jako całości albowiem definicja budowli zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych szczególnie podkreśla funkcjonalność obiektu, poprzez stwierdzenie o możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Wadliwe w opinii sądu wyższej instancji było odwołanie się do definicji sieci gazowej, zawartej w rozporządzeniu Ministra Gospodarki. Rozporządzenie należy do grupy przepisów techniczno-budowlanych , jest aktem o niższym znaczeniu prawnym niż ustawa, i mimo zaliczenia jego regulacji do przepisów prawa budowlanego, nie mogło stanowić podstawy do ustalania zakresu opodatkowania. Przyjęcie przez organy podatkowe, że definicja sieci gazowej wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, spowodowało ułomność postępowania dowodowego organów podatkowych w postaci nienależytego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Miało też ujemny wpływ na zakres badania przez sąd pierwszej instancji prawidłowości tego postępowania dowodowego, a także oceny prawidłowości zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy nakazał uwzględnienie oceny prawnej, którą przedstawił w niniejszym wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Mając na uwadze, że poddana sądowej kontroli decyzja określa spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku do nieruchomości za 2010 r. – które co do zasady winno ulec przedawnieniu z upływem 2015 r. – podstawowym obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie odniesienie się do kwestii przedawnienia. Organ ten winien zbadać czy wystąpiły w sprawie zdarzenia prawne skutkujące zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Procesowym skutkiem ewentualnego upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest bezprzedmiotowość postępowania podatkowego, które musi zakończyć się decyzją orzekającą o umorzeniu postępowania. Jak wskazano w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2014 r., II FPS 4/13 (dostępne:orzeczenia.nsa.gov.pl) – w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.). Procesowym skutkiem upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego będzie konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz umorzenia postępowania w sprawie. Mając na uwadze specyfikę niniejszej sprawy, wyrażającą się wszczęciem postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w związku z wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nadpłaty należy również wskazać, że zgodnie z uchwałą poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2014 r., II FPS 5/13 (dostępne:orzeczenia.nsa.gov.pl) w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 O.p., organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 wymienionej ustawy. Ewentualne przedawnienie zobowiązania podatkowego nie musi skutkować bezprzedmiotowością postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, zgodnie bowiem z art. 79 § 2 O.p., prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przeciwnie, złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w tym zakresie nawet po upływie terminu przedawnienia pod warunkiem złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przed upływem terminu przedawnienia. W zakresie meritum sąd precyzuje, że istota sporu koncentruje się na tym, co składa się na budowlę - sieć gazową. W ślad za wydanym w niniejszej sprawie orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy wskazuje, że w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlę na potrzeby ustawy podatkowej zdefiniowano jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Budowlą jest taki obiekt, który nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury. Urządzenia budowlane to zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo budowlane wynika, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Oznacza to, że dla uznania budowli oraz urządzeń technicznych za jeden obiekt budowlany wymagane jest zaistnienie związku o dwojakim charakterze, tj. techniczno-użytkowym. W świetle art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w pojęciu budowli mieszczą się niewątpliwie "sieci techniczne", w tym sieć gazowa. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Należy zawsze mieć na uwadze, że definicja budowli zawarta w ustawie podatkowej szczególnie podkreśla funkcjonalność obiektu, poprzez stwierdzenie o "możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Sąd wyższej instancji w wyroku nie podzielił poglądu, że tworzące całość techniczno-użytkową elementy muszą być wykonane w tej samej technice. Wymienił jako przykład kanalizację kablową. Wyjaśnił, że jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable i pozostałe elementy, stanowią całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowany został również pogląd, że kontenerowa stacja redukcyjno-pomiarowa wbrew nie jest budynkiem. Zamocowane są na ławie fundamentowej. To zaś wskazuje, że kontener nie jest zintegrowany z fundamentem ( trwałe związanie z gruntem jest jedynie efektem umieszczenia na fundamencie). Istotną przesłanką umożliwiającą zaliczenia konkretnego obiektu budowlanego do kategorii budynków jest jego "trwałe związanie z gruntem". Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem związany trwale z gruntem jest budynek, którego nie można od gruntu odłączyć bez uszkodzenia jego konstrukcji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 783/12 i z 12 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 950/15 (dostępne:orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stwierdza, że organy podatkowe oparły decyzje na podustawowym akcie prawnym. Uznały , że zawarta w rozporządzeniu Ministra Gospodarki definicja sieci gazowej pozwala na przyjęcie, że pojęcie sieci gazowej oznacza całość, składającą się z wielu połączonych ze sobą - w sposób podany w tym rozporządzeniu - elementów, służących wspólnie do osiągnięcia określonego celu przy czym połączenie to nie musi mieć charakteru trwałego. Zgodnie z art. 217 Konstytucji RP, przedmiot opodatkowania winien być uregulowany wyłącznie w ustawie. Przepisy rozporządzenia nie mogły stanowić podstawy zdefiniowania pojęcia sieci gazowej i jej elementów stanowiących (jako budowla) całość techniczno-użytkową. Jednocześnie przyjęcie takiego założenia pociągnęła ograniczenie niezbędnego postępowania dowodowego. Ponadto sąd stwierdza, że organy podatkowe nie odniosły się do wskazywanych przez spółkę cech urządzeń technicznych znajdujących się w stacjach redukcyjno-pomiarowych i punktach pomiarowych, mających wskazywać na brak związku technicznego między tymi urządzeniami a gazociągiem, zwłaszcza w kontekście funkcji, jaką ma spełniać kontener względem znajdujących się w nim urządzeń. Wskutek tego organy podatkowe naruszyły art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jak i przepisy postępowania podatkowego. W toku powtórnego postępowania obowiązkiem organu podatkowego ponownie prowadzącego postępowanie będzie ustalenie czy nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Następnie organ podatkowy ustali, czy pomiędzy siecią gazową a spornymi urządzeniami zachodzi związek techniczno-użytkowy rozumiany jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki, nadawały się one w całości do określonego użytku. Ponadto ustali, czy sieć gazowa wraz ze spornymi obiektami stanowi zespół, technologicznie powiązanych ze sobą elementów, służący w całości określonym zadaniom. Rozważając powyższe kwestie, zajmie stanowisko co do wskazywanych przez spółkę cech urządzeń technicznych znajdujących się w stacjach redukcyjno-pomiarowych i punktach pomiarowych, mających wskazywać na brak związku technicznego między tymi urządzeniami a siecią gazową, zwłaszcza w kontekście funkcji, jaką ma spełniać kontener względem znajdujących się w nim urządzeń. Weźmie jednak pod uwagę, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że kontenerowa stacja redukcyjno-pomiarowa nie jest budynkiem z uwagi na brak trwałego związania z gruntem. Organ podatkowy także ustali czy sporne urządzenia spełniają definicję urządzenia budowlanego z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, będąc tym samym budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Wobec tego ustali również, czy sporne urządzenia są związane z obiektem budowlanym, jakim jest sieć gazowa oraz czy urządzenia te zapewniają możliwość użytkowania tego obiektu (sieci gazowej) zgodnie z jego przeznaczeniem. W razie uznania, że do poczynienia powyższych ustaleń wymagane są wiadomości specjalne obowiązkiem organu będzie powołanie biegłego. W takim przypadku obowiązkiem biegłego będzie ograniczenie się do ustalenia wskazanych powyżej okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia stosowanych przepisów prawa materialnego. Na biegłego organ podatkowy nie może nakładać obowiązku dokonania wykładni prawa połączonej z odniesieniem jej wyników do poczynionych przez biegłego ustaleń faktycznych. Zadaniem biegłego jest ustalenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, nie zaś dokonywanie wykładni treści prawa. Kończąc rozważania sąd stwierdza, że decyzja narusza przepisy u.p.o.l. jak i przepisy ustawy Prawo budowlane i że wydana została na podstawie nienależycie ustalonego stanu faktycznego. Mając na uwadze powyższe rozważania sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z § 2 i art. 135 P.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł; równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł; oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Miarkując wysokość wynagrodzenia pełnomocnika sąd mając na względzie treść art. 206 P.p.s.a. wziął pod uwagę znany mu z urzędu fakt, że zstępował on spółkę we wniesionych do sądu licznych skargach charakteryzujących się powtarzalnością rodzajową , zbieżnymi zarzutami oraz argumentacją. W rezultacie sąd doszedł do wniosku, że sporządzenie skargi i zstępowanie spółki w niniejszej sprawie wymagało od pełnomocnika spółki mniejszego niż zwykle nakładu pracy i z tej racji przyznał połowę wynagrodzenia należnego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia.