I SA/Po 1149/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 30 sierpnia 2016 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi XA na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za listopad 2015 r. postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 30 sierpnia 2016 r. Zarządzeniem z 30 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Referendarz wyjaśnił, że pomimo upływu terminu zakreślonego w wezwaniu, skarżący nie uzupełnił braku formalnego wniosku poprzez złożenie go na obowiązującym urzędowym formularzu. Skarżący wniósł sprzeciw od tego orzeczenia. W piśmie tym podniósł, że w swoim postanowieniu sąd dał dowód na to, że pokrzywdzony nie ma szans walczyć o swoje na legalnej drodze prawnej. Zaznaczył przy tym, że jego dochody drastycznie spadły, w związku z czym nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. W ocenie skarżącego jego sytuacja finansowa znacznie dobiega od tej przedstawionej przez sąd. W kontekście powyższego zaznaczył, że jego sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu z powodu wypadku i związanego z tym "przebywania na rencie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jednocześnie zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W sprawie skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu, pomimo stosownego wezwania. Zasadnie zatem referendarz, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 oraz art. 257 p.p.s.a., zarządził pozostawienie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Dlatego sąd na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.