I SA/Po 1153/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu strony skarżącej od postanowienia referendarza sądowego tutejszego sądu z dnia 03 kwietnia 2017 r., I SA/Po 1153/16 – umarzającego postępowanie z wniosku w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi W.K. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 04 września 2014 r., I SA/Po 339/14 w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej; postanawia utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. Skarżący pismem z dnia [...] wniósł do tutejszego sądu skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem wskazanym w sentencji niniejszego orzeczenia. WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r., I SA/Po 1153/16 odrzucił skargę o wznowienie. Skarżący złożył następnie sporządzony na urzędowym formularzu w dniu 22 marca 2017 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy tutejszego sądu postanowieniem z dnia 03 kwietnia 2017 r., I SA/Po 1153/16 umorzył postępowanie wywołane tym wnioskiem. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że skarżący nie jest zobowiązany do uiszczenia kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi kasacyjnej, ponadto dla skarżącego ustanowiono już na wcześniejszym etapie postępowania adwokata. Powołano się na uchwałę NSA z dnia 02 grudnia 2010 r., II GPS 2/10. Zaznaczono również, że postanowieniem referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 08 grudnia 2014 r., I SA/Po 339/14 przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. W ocenie referendarza sądowego postępowanie z wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w przedmiotowej sprawie stało się zbędne z uwagi na to, że skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata zostało przyznane wskazanym ostatnio orzeczeniem. Pismem z dnia 24 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego tutejszego sądu z dnia 03 kwietnia 2017 r., I SA/Po 1153/16. W piśmie tym podniesiono, że łączenie sprawy I SA/Po 339/14 z niniejszą sprawę jest niezasadne i sprzeczne z wcześniejszym działaniem sądu. W tym kontekście skarżący wskazał, że samodzielnie występowałem o wznowienie postępowania, nie udzielał żadnego pełnomocnictwa, a korespondencja sądowa w niniejszej sprawie była kierowana bezpośrednio na jego adres. Skarżący podniósł również, że pismem z dnia 09 grudnia 2016 r. wypowiedział pełnomocnictwo prosząc o zmianę pełnomocnika. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wezwano skarżącego do wykazania czy zwracał się do Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczenie innego pełnomocnika w miejsce adw. [...]. W przypadku niezłożenia takiego wniosku wezwano o jego złożenie. W wykonaniu wskazanego zarządzenia skarżący pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r. zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczenie pełnomocnika. Pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. Okręgowa Rada Adwokacka ustanowiła nowego pełnomocnika. Pełnomocnik ten po poinformowaniu przez Sąd o stanie sprawy przesłał pismo informujące o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przytoczonego przepisu wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu [tak: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 – komentarz do art. 260 p.p.s.a, dostępny w bazie danych Legalis]. Rozpoznając sprzeciw strony skarżącej należy zauważyć, że zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Kluczowe dla prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu jest ustalenie znaczenia zwrotu "zbędne". Na gruncie reguł języka powszechnego zwrot "zbędny" oznacza tyle, co taki, który nie jest koniecznie potrzebny i bez którego można się obejść [tak: Wielki Słownik Języka Polskiego, dostępny pod adresem: http://www.wsjp.pl]. Z kolei posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "stało się" sugeruje, że zbędność rozpoznania wniosku w przedmiocie prawa pomocy musi zaistnieć w toku postępowania sądowoadministracyjnego. W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy staje się zbędne m.in. gdy osobie występującej z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy zostało już uprzednio przyznane tego rodzaju prawo w żądanym zakresie. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia postanowieniem referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 08 grudnia 2014 r., I SA/Po 339/14 przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Zasadnie powołano się również na uchwałę NSA z dnia 02 grudnia 2010 r., II GPS 2/10, zgodnie z którą: "Prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienia adwokata (radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) przyznane stronie w sprawie ze skargi, na podstawie art. 244 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obejmuje postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie". Mając powyższe na uwadze nie może budzić wątpliwości zbędność rozpoznawania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 22 marca 2017 r. Odnosząc się do argumentacji zawartej w sprzeciwie należy wskazać, że w tego rodzaju środku zaskarżenia nie przewidziano możliwości kontestowania skuteczności dokonanych w sprawie doręczeń. Sprzeciw jest bowiem jedynie środkiem zaskarżenia od postanowień oraz zarządzeń referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe zaskarżone postanowienie referendarza sądowego należało utrzymać w mocy. W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.