I SA/Po 1171/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu [...] grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. B. – B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. B. – B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za grudzień 2012 r. i za lata 2013-2015 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I. B. B. wniosła skargę na decyzję wskazaną w sentencji postanowienia, w której wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek swój uzasadniła niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowaniem trudnych do przezwyciężenia skutków. Wskazała, że wysokość ustalonego przez organ zobowiązania stanowi kwotę, która przekracza jej możliwości zarobkowe, a nie posiada ona wolnych środków pozwalających na jednorazowe uregulowanie podatku. Oznacza to, że w przypadku braku wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji organ będzie zmuszony wszcząć postępowanie egzekucyjne, które spowoduje koszty i to w sytuacji istnienia poważnych wątpliwości, co do rzetelności i prawidłowości przeprowadzonego postępowania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a"), może wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie. Skarżąca nie wykazała we wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Przede wszystkim nie wskazała konkretnych okoliczności, z których wynika, że jej aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Sąd nie miał obowiązku działania w tym zakresie z urzędu. W materiale dowodowym sprawy również nie dopatrzył się okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku. Skarżąca powinna poprzeć swoje twierdzenia dowodami na okoliczność swojej sytuacji bytowej, zdrowotnej, posiadanych zasobów finansowych oraz ogólnego stanu majątkowego (w tym np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności). Dopiero porównanie wydatków skarżącej z jej majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącej wywoła wykonanie decyzji. Tego skarżąca w sprawie nie uczyniła. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód przedstawiony we wniosku. Ponadto skarżąca nie wyjaśniła też na czym miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wyjaśnia, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności. Natomiast akcentowana we wniosku kwestia ewentualnej wadliwości przeprowadzonego postępowania podatkowego dopiero będzie przedmiotem merytorycznego rozpoznania w sprawie. Nie może więc stanowić przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.