I SA/Po 1172/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik 2012 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za sierpień 2012 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący B. R. pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W petitum skargi wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla prowadzonej przez niego jednoosobowo działalności gospodarczej. Skarżący stwierdził, że nagła utrata tak znacznych środków finansowych spowoduje konieczność ograniczenia zakresu tej działalności lub nawet jej likwidację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - w skrócie: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Nadto należy zaznaczyć, że podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie mogą stanowić jedynie ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14). W świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Złożony przez skarżącego wniosek, w ocenie Sądu, nie pozwala na zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przejawiającej się we wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności Sąd zauważa, że skarżący w uzasadnieniu wniosku jedynie bardzo lakonicznie przedstawił swoją sytuację. W tym kontekście należy wskazać, że skarżący podał jedynie, że jednoosobowo prowadzi działalność gospodarczą, a nagła utrata tak znacznych środków (można domniemywać, że chodzi o wysokość zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją) spowoduje konieczność ograniczenia zakresu tej działalności lub nawet jej likwidację. Sąd stwierdza, że powyższe tezy nie tylko nie znajdują żadnego potwierdzenia w aktach sprawy, lecz budzą uzasadnione wątpliwości co do ich wiarygodności w świetle dokumentacji złożonej przez skarżącego do akt sprawy sądowej. Zaakcentować należy, że z pisma skarżącego z dnia 9 lutego 2018 r. złożonego na wezwanie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy (k. 63 akt sąd.) i dołączonego do niego wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (k. 65 akt sąd.) wynika jednoznacznie, że skarżący w dniu [...] września 2016 r. zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej. Tym samym nie można zatem stwierdzić, aby ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście wywołało jakiekolwiek negatywny skutek dla prowadzonej (a de facto zawieszonej) działalności gospodarczej skarżącego, w tym te, na które powołuje się we wniosku. Mając na względzie, że skarżący zaniechał wyczerpującego, a przede wszystkim rzetelnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego przejawem jest brak wykazania w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to tym samym brak było podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.