I SA/Po 1180/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...], nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Burmistrz Gminy P., decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...], ustalił X. X. i Y. X. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. w kwocie [...]zł. Uzasadniając decyzję wskazał, że w złożonej [...] stycznia 2017 r. informacji w sprawie podatku rolnego Y. X. wykazał działki o nr [...] położone w K. oraz działki o nr [...] i [...] położone w K., jako użytki rolne do opodatkowania podatkiem rolnym o pow. łącznej 4,1611 ha, tj. grunty orne Rlllb - 1,8600 ha, grunty orne RIVa- 1,8511 ha, grunty orne RIVb - 0,2300 ha, grunty orne RV - 0,2200 ha. Organ za bezsporne uznał ustalenie, że skarżący są posiadaczami samoistnymi ww. działek, co wynika ze złożonego przez nich [...] stycznia 2014 r. wniosku o stwierdzenie zasiedzenia tych działek oraz ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy w S. w postanowieniu z [...] września 2015 r., I Ns [...], potwierdzonych przez Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z [...] maja 2016 r., II Ca [...]. Jednocześnie Burmistrz stwierdził, że zapisy geodezyjne wskazują, iż działki o nr [...] zostały sklasyfikowane jako droga (oznaczone symbolem "dr"), a działki o nr [...] i [...] jako grunty orne - "RIVA". Powołując się na przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia [...] maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.; dalej: "P.g.k."), organ pierwszej instancji stwierdził, że o opodatkowaniu gruntu podatkiem od nieruchomości bądź rolnym decyduje sposób jego sklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków, przy czym zasadnicze znaczenie ma uznanie gruntu za użytek rolny. Zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia [...] marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.; dalej: "rozporządzenie") grunt sklasyfikowany jako "droga" (dr) zalicza się do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. Gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy ewidencji gruntów, które wiążą organ. W związku z powyższym Burmistrz pominął dane zawarte w złożonej przez podatnika informacji i przyjął, że sporne grunty, oznaczone jako drogi ("dr"), podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji skarżący, wnosząc o jej uchylenie, zarzucili organowi naruszenie art.3 przez zastosowanie art. 3 ust. 2, art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), pomimo że posiadana przez nich nieruchomość ma charakter publiczny - jest drogą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] września 2017 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że podczas toczącego się przed Sądem Rejonowym w S. postępowania podatnicy wielokrotnie twierdzili, iż posiadane przez nich nieruchomości nie stanowią dróg publicznych i nie korzystają z nich inne osoby. Wykazywali, że zostały one zaorane, stały się częścią pól uprawnych i są wykorzystywane w charakterze tzw. dróg technologicznych - wyłącznie dla wewnętrznych celów związanych z produkcją rolną prowadzoną przez skarżących. Powyższe znalazło także potwierdzenie w notatce służbowej sporządzonej [...] lipca 2014 r. z wizji lokalnej oraz dołączonych do tej notatki zdjęć. Natomiast fakt samoistnego posiadania skarżący podtrzymali w piśmie z [...] lutego 2017 r., będącym odpowiedzią na wezwanie Burmistrza do zaprzestania użytkowania, wydania i przywrócenia stanu pierwotnego nieruchomości. Uwzględniając powyższe, a także związanie organów podatkowych zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, SKO uznało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W skardze na ww. decyzję, X. X. i Y. X. wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i zwrotu kosztów postępowania przed organem odwoławczym. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1. art. 3 ust. 3 u.p.o.l. przez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że skarżący pozostawali w okresie objętym zakresem decyzji w posiadaniu samoistnym; 2. art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.; dalej: "u.d.p.") przez niezastosowanie tego przepisu, z dyspozycji którego wynika wprost katalog podmiotów będących właścicielami dróg krajowych, co wyłącza poprzez zachowanie prostej implikacji możliwość samoistnego posiadania nieruchomości stanowiącej drogę publiczną; 3. art. 1 u.d.p. przez niezastosowanie tego przepisu i uznanie, że tylko i wyłącznie skarżący korzystali z nieruchomości drogowych (ujętych w ewidencji gruntów, jako drogi) objętych przedmiotem orzeczenia w zaskarżonej decyzji - z wyłączeniem innych osób; 4. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej:: "Ordynacja podatkowa") przez nieustalenie prawdy obiektywnej - w zakresie, czy skarżący byli posiadaczami samoistnymi wszystkich objętych decyzją nieruchomości, czy byli ich posiadaczami wyłącznymi, czy wszystkie nieruchomości objęte przedmiotem decyzji stanowią drogi, nieprzytoczenie istotnych dla sprawy faktów - zajmowanego stanowiska przez organ przed wydaniem decyzji - organ pomija np. zeznania Burmistrza w toku przywoływanej sprawy o zasiedzenie, który twierdził o powszechnej dostępności dróg i korzystaniu z nich przez okolicznych mieszkańców; 5. art. 191 Ordynacji podatkowej przez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie; 6. art. 121 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady zaufania obywatela do organów Państwa - w toku postępowania o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości objętych przedmiotowym zakresem decyzji, toczonego przed Sądem Rejonowym w S. organ zaprzeczał posiadaniu samoistnemu oraz wyłącznemu przez skarżących, wywodząc i udowadniając, w tym także przez twierdzenia burmistrza oraz innych pracowników organu o braku posiadania samoistnego i wyłącznego przez skarżących, natomiast w postępowaniu o ustalenie wysokości zobowiązania z tytułu samoistnego posiadania nieruchomości przyjął ustalenia przeciwne do dokonanych wcześniej, co w istotny sposób narusza zasadę zachowania zaufania wobec organów, które w zależności od interesu organu przyjmują ustalenia wygodne i korzystne dla organu, ignorując w pełni zajęte wcześniej stanowisko - przeciwne i sprzeczne do pierwotnych ustaleń, ponadto wszczynając postępowanie i wydając decyzję jakiś czas po zakończeniu, z sukcesem dla gminy, postępowania przeciwko gminie o stwierdzenie zasiedzenia; 7. art. 365 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1822 ze zm.; dalej: "K.p.c.") przez jego niezastosowanie w sprawie jako prejudykatu do rozstrzygnięcia w zakresie ustaleń jakie wynikają z postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] września 2015 r., oddalającego wniosek [...] i Y. X. o zasiedzenie nieruchomości objętych przedmiotem zaskarżonej decyzji. Do skargi dołączono m.in. wyciąg z protokołu z posiedzenia Sądu Rejonowego w S. z [...] marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt I Ns [...]) oraz kopie decyzji z [...] marca 1995 r. i [...] października 1995 r. wraz załącznikami. W odpowiedzi na skargę, SKO w P., podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest zasadność opodatkowania przez organy części gruntów, o powierzchni [...] m2, jako gruntów pozostałych na podstawie u.p.o.l, przy uwzględnieniu wynikającej z ewidencji gruntów i budynków klasyfikacji tych gruntów jako "dr" (droga) i przy przyjęciu, że skarżący są posiadaczami samoistnymi tych gruntów. Skarżący zadeklarowali w informacji z [...] stycznia 2014 r., że grunty te są użytkami rolnymi podlegającymi opodatkowaniu podatkiem rolnym. Rozpatrując sprawę, organy podatkowe pominęły dane zawarte w informacji przyjmując, że sporne grunty oznaczone sklasyfikowane w ewidencji jako drogi ("dr"), podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie u.p.o.l. Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów podatkowych. W ocenie Sądu, na tle ujawnionych w sprawie bezspornych okoliczności faktycznych, uzasadnione wątpliwości budzi ustalenie przez organy podatkowe przedmiotu opodatkowania oraz podmiotu, na którym ciąży zobowiązanie podatkowe. Dla określenia podmiotu, przedmiotu opodatkowania oraz właściwych stawek opodatkowania, zastosowanie w sprawie - co do zasady - będzie miała nie tylko u.p.o.l., ale także ustawa z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm.; dalej: "u.p.r."). Przedmiot opodatkowania w podatku rolnym określony został w art. 1 u.p.r., z którego wynika, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Wobec powyższego, opodatkowanie podatkiem rolnym jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek. Pierwsza z przesłanek ma charakter pozytywny i wskazuje na odpowiednie sklasyfikowanie w ewidencji gruntów i budynków. Druga przesłanka ma charakter negatywny, gdyż wyłącza z opodatkowania podatkiem rolnym te grunty, które - pomimo ich sklasyfikowania w sposób określony w ustawie - są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Przesłanka negatywna, będzie spełniona jedynie wówczas, gdy grunty będą faktycznie wykorzystywane na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, określony został w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. Z treści tego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W świetle tych przepisów podkreślenia wymaga, że droga, której nie przysługuje status drogi publicznej (co w sprawie jest bezsporne), a jest w posiadaniu podatnika, jest opodatkowywana jako budowla. Za utrwalony uznać należy wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, według którego droga jest budowlą i jako taka podlega opodatkowaniu (wyrok NSA z 8 listopada 2017 r., II FSK 2803/15 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjątek stanowi w tym zakresie wyłączenie od opodatkowania przewidziane w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., gdzie ustawodawca wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Definicji "drogi publicznej" oraz "pasa drogowego" należy poszukiwać w u.d.p., do której odwołuje się art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. W myśl art. 1 u.d.p., drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. W art. 2 ust. 1 u.d.p. ustawodawca rozróżnia cztery kategorie dróg publicznych, dzieląc je według kryterium funkcji, jaką pełni droga w sieci dróg publicznych na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Stosownie do art. 2a ust. 1 i 2 u.d.p., drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne - własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Przepisy art. 5-7 u.d.p. określają z kolei, jakie drogi są zaliczane do poszczególnych kategorii dróg publicznych i wskazują na procedurę ich zaliczania do danej kategorii dróg publicznych. W przypadku dróg gminnych ustawodawca przewidział, że zaliczenie do tej kategorii dróg następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Również ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy (art. 7 ust. 2 i 3 u.d.p.). Przewidziana w tych przepisach kategoryzacja ma istotne znaczenie, ponieważ zaliczenie danej drogi jako posiadającej status drogi publicznej nie następuje jedynie na podstawie konkretnego stanu faktycznego i takich cech jak: połączenie z siecią dróg publicznych, powszechna dostępność, czyli brak ograniczeń w korzystaniu z drogi przez nieoznaczoną liczbę użytkowników i brak możliwości innego wykorzystania aniżeli jako drogi powszechnie dostępnej (por. powołany wyżej wyrok NSA II FSK 2803/15). W judykaturze zwrócono uwagę, że ustawowa definicja drogi składa się z dwóch elementów. Elementu materialnego, dotyczącego takiej cechy drogi jak jej ogólnodostępność i elementu formalnego, czyli zaliczenia jej do jednej z kategorii dróg. Oba te elementy muszą występować łącznie, aby droga mogła być zaliczona do dróg publicznych. Jednoczenie podkreśla się, że droga ogólnodostępna, nie będąca jednak drogą żadnej z wymienionych wyżej kategorii, nie spełnia kryterium drogi publicznej. Nie będą one drogami publicznymi nawet w sytuacji, gdy z woli ich właściciela będą one drogami ogólnodostępnymi, czyli każdy będzie mógł z nich skorzystać. Spełnienie przesłanki ogólnodostępności nie jest wystarczające do uznania drogi za drogę publiczną. Dodać ponadto należy, że z mocy art. 2a u.p.d. drogi te muszą stanowić własność Skarbu Państwa (drogi krajowe) lub samorządu województwa, powiatu lub gminy. Przepis nie dopuszcza by właścicielem drogi publicznej był podmiot prywatny. Drogi publiczne nie mogą być przedmiotem obrotu cywilnoprawnego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 19 września 2017 r., I SA/Rz 487/17). Wobec oparcia się przez organy podatkowe przy określeniu zobowiązania skarżących w podatku od nieruchomości na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, wielokrotnie rozważano rolę ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków w kontekście brzmienia art. 21 ust.1 P.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przy tym, w orzecznictwie tym dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego - stosownie do przywołanej regulacji - organ podatkowy nie może samodzielnie, na przykład, dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, podatku rolnego lub podatku leśnego, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art.180 § 1 w zw. z art.194 § 3 Ordynacji podatkowej. A zatem, dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Co do zasady postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przez sądem administracyjnym, nie stanowi drogi prawnej ustalenia, kwestionowania lub weryfikowania oznaczenia i powierzchni nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości (wyrok NSA z 20 lipca 2016 r., II FSK 1840/14). Podkreślić ponadto należy, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Ustawa ta dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, co oznacza, że przeciwdowód może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym. Również w tym postępowaniu można wykazać, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym (wyrok NSA z 20 grudnia 2016 r., II FSK 2521/15). Dodatkowo należy podnieść, że zagadnienie skutków ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków oznaczenia nieruchomości jako "dr", w kontekście powołanego wyżej wyłączenia z art. art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i mocy wiążącej tej ewidencji, rozważał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II FPS 2/13. W uzasadnieniu uchwały NSA stwierdził m.in., że reguła związania danymi ewidencyjnymi, dla ustalenia kwestii istnienia obowiązku w podatku od nieruchomości, ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy ewidencją gruntów i budynków mogą zostać sklasyfikowane określone kategorie wymienione w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Przypisanie ewidencji gruntów i budynków rozstrzygającej roli budzi natomiast zastrzeżenia, gdy określonymi symbolami ewidencyjnymi (w rozpatrywanym przypadku symbolem "dr") nie można oznaczyć gruntów i obiektów wskazanych w ustawie podatkowej. Tymczasem w art. 2 ust. 3 pkt 4 tej ustawy wyraźnie wyodrębniono dwie różne kategorie przedmiotów wyłączonych z opodatkowania w postaci "pasa drogowego" oraz "drogi", a oznaczenia przyjęte w ewidencji gruntów i budynków nie przewidują symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe, nie obejmują też swym zakresem budowli. Następnie, odnosząc się do przepisów rozporządzenia, NSA zwrócił uwagę, że według postanowień § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a w sprawie ewidencji gruntów i budynków, drogi oznaczone symbolem "dr" zostały zaliczone do kategorii terenów komunikacyjnych (§ 68 ust. 3 pkt 7), a te z kolei mieszczą się w grupie gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (§ 68 ust. 3). W § 67 (w pkt 1 – 7) wymienione zostały rodzaje użytków gruntowych, w tym w pkt 3 grupa gruntów zurbanizowanych i zabudowanych. Zdaniem NSA, analiza regulacji prawnych dotyczących prowadzenia ewidencji gruntów i budynków prowadzi do wniosku, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające do ustalenia, czy na danym terenie znajduje się pas drogowy czy też budowla w postaci drogi w przedstawionym wcześniej rozumieniu tych pojęć. NSA zaznaczył, że nie wszystkie grunty pod drogami (definiowanymi zgodnie z przedstawionymi regulacjami ustawy o drogach publicznych) mogły w ewidencji gruntów i budynków zostać sklasyfikowane jako "dr". W załączniku nr 6 do rozporządzenia ("Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych") w pkt 3 ppkt 7 lit. a przyjęto bowiem, że do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, przyjmując równocześnie, że grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie zalicza się do dróg na potrzeby ewidencji, tylko grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Według natomiast postanowień § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a ww. rozporządzenia, drogi oznaczone symbolem "dr" zostały zaliczone do grupy terenów komunikacyjnych (§ 68 ust. 3 pkt 7), a te z kolei mieszczą się w ogólnej kategorii gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (§ 67 pkt 3). W konkluzji rozważań NSA zauważył, że rozporządzenie nie obejmuje swoim zakresem budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W rozporządzeniu tym, symbol "dr" odnoszony jest do "terenów komunikacyjnych", a szerzej "gruntów zabudowanych i zurbanizowanych", gdy tymczasem – jak to wynika z wcześniejszych rozważań – "drogę" w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w powiązaniu ze stosownymi regulacjami ustawy o drogach publicznych, należy postrzegać jako budowlę, a nie fragment gruntu. Powyższe świadczy – zdaniem NSA - o braku synchronizacji regulacji prawnych dotyczących oznaczenia "dróg" w ewidencji gruntów, z unormowaniami definiującymi to pojęcie w u.d.p. Wychodząc z powyższych założeń, Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę zwrócił przede wszystkim uwagę na rażącą sprzeczność ustalonego przez organy stanu faktycznego ze stanem ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków, która spornym działkom gruntu przypisuje cechy uzasadniające "opis użytku" tych nieruchomości jako "dr". Tymczasem na przedmiotowych działkach nie ma drogi definiowanej w u.d.p., traktowanej z punktu widzenia przedmiotu opodatkowania jako budowli, nie ma też pasa drogowego w rozumieniu powołanej ustawy. Skarżący jeszcze w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w S. w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia, podczas ostatniej rozprawy w dniu [...] września 2015 r. konsekwentnie twierdził, że na spornych działkach nie ma żadnych urządzeń drogowych i były one wykorzystywane do produkcji rolniczej. W uzasadnieniu wyroku z [...] września 2015 r. (sygn. akt. I Ns [...]) Sąd zwrócił uwagę, że działki te w założeniu miały mieć charakter drogowy, na co wskazuje ich kształt, usytuowanie i przebieg, nigdy nie nadano im jednak statusu dróg publicznych. Działki te były pod względem funkcjonalnym związane z większą całością – kompleksem gruntów stanowiącym gospodarstwo rolne K.. Co najmniej od lat 80-tych albo nie były w ogóle wykorzystywane w charakterze dróg (zostały zaorane i stały się częścią pól uprawnych), albo były wykorzystywane w charakterze dróg tzw. technologicznych, tzn. wyłącznie dla wewnętrznych celów związanych z produkcją rolną prowadzoną przez podmioty tak gospodarujące, taki stan faktyczny utrzymuje się do dziś (k. 21 akt adm.). Z kolei Sąd Okręgowy w P. w uzasadnieniu wyroku z [...] maja 2016 r. (akt II Ca [...]) zauważył m.in., że wymagało ustalenia, czy działki nr [...] zostały w całości zaorane i włączone do pól uprawnych, co świadczyłoby o zmianie przeznaczenia tych działek z drogowego na uprawy rolne (k. 22 akt adm.). Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w dowodach przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji. Z treści notatki służbowej z [...] lipca 2014 r. z oględzin nieruchomości (k. 18 akt adm.), odwołującej się do załączonych do niej fotografii, wynika, że: działki nr [...], [...] "są użytkowane jako drogi"; na działce nr [...] " zasiane są buraki, ze śladami >ruchu<, który na niej się odbywa"; na działkach nr [...] "zasiana była kukurydza". Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe znaczenie mają powołane przez NSA w cytowanej wyżej uchwale II FPS 2/13, zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych (załącznik nr [...] do rozporządzenia). Z ustalonych przez organy podatkowe okoliczności nie wynika, aby sporne działki zaliczone zostały do ogólnej kategorii gruntów zabudowanych i zurbanizowanych oraz do grupy terenów komunikacyjnych. Skoro w pkt 3 ppkt 7 lit. a tego załącznika przyjęto, że gruntów zajętych pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie zalicza się do dróg na potrzeby ewidencji, tylko grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego, to sporne działki powinny mieć przypisany taki rodzaj użytku, jak grunty do których przylegają, tj. grunty rolne. Organ pierwszej instancji był w pełni świadomy w jaki sposób użytkowane są sporne nieruchomości. Z akt administracyjnych wynika, że w piśmie z [...] lutego 2017 r. Burmistrz, powołując się na prawomocnie zakończone postępowanie w sprawie o zasiedzenie nieruchomości wezwał skarżących za zaprzestania użytkowania, wydania i przywrócenie stanu pierwotnego spornych działek. W piśmie tym organ zaznaczył, że działki powinny być wykorzystywane jako drogi dojazdowe do pól uprawnych (gruntów rolnych) z uwagi na usytuowanie wzdłuż nich również działek innych właścicieli. Organ zapowiedział "przejęcie" działek na podstawie stosownego protokołu, po dokonaniu oględzin (k. 15 akt adm.) Z powyższego wynika, że sporne działki, jako wskazany przez organy przedmiot opodatkowania, w ogóle nie podlegają opodatkowaniu na podstawie u.o.p.l. Jakkolwiek w postępowaniu podatkowym organy podatkowe nie mogą kwestionować zasadności dokonanej przez właściwy organ ewidencyjny klasyfikacji użytku nieruchomości, to wobec istotnych sprzeczności tych danych z ustalonym w postępowaniu podatkowym stanem faktycznym, organ podatkowy nie może bezkrytyczne powoływać się na zasadę związania danymi ewidencyjnym, jeżeli może to prowadzić do wydania rozstrzygnięć, które w istotny sposób naruszają prawo. Mając na uwadze przywołane wyżej wyjątki od zasady związania danymi ewidencyjnymi, sformułowanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę uznał, że w niej zachodzi taki wyjątek, albowiem oparcie się w ujawnionych okolicznościach faktycznych wyłącznie na danych ewidencyjnych, w ocenie Sądu, uniemożliwia prawidłowe zastosowanie właściwych przepisów ustawy podatkowej. Zdaniem Sądu uzasadnione wątpliwości budzi też kwestia prawidłowego określenia podmiotu podlegającego opodatkowaniu. Organy uznały, że skarżący są adresatami zaskarżonych aktów przyjmując, iż ich władanie spornymi działkami ma charakter samoistnego posiadania. Należy przyznać rację skarżącym, którzy takie stanowisko organów postrzegają także w kontekście wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady zaufania podatnika do organów podatkowych. Jak wynika z przebiegu ostatniej rozprawy w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, pełnomocnik Gminy wskazywał m.in., że sporne grunty są gruntami gminnymi, przeznaczonymi pod drogi i używanymi w takim celu, zaznaczając iż "takie przeznaczenie i sposób użytkowania nieruchomości sprawia, że nie można mówić o posiadaniu samoistnym" (protokół rozprawy z [...] września 2015 r.). Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, dlaczego w postępowaniu podatkowym tożsame okoliczności faktyczne organ ocenił inaczej twierdząc, że jednak skarżący są posiadaczami samoistnymi. Brak uzasadnienia tak istotnej zmiany stanowiska budzi wątpliwości, a przede wszystkim narusza zawartą w art. 124 Ordynacji podatkowej zasadę wyjaśniania oraz art. 210 § 4 tej ustawy. W ocenie Sądu tego rodzaju instrumentalna ocena tożsamych okoliczności faktycznych, dokonana na użytek konkretnego postępowania podatkowego, narusza wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę zaufania. Podkreślić tu należy, że organ co do zasady mógł to stanowisko zmienić, ponieważ wbrew twierdzeniu skarżących, nie był ku temu przeszkodą "prejudycjalny" charakter prawomocnego wyroku sądu powszechnego, który skarżący wywodzą z art. 365 K.p.c. Wynikająca z tego przepisu zasada związania skarżących i organów skutkami tego orzeczenia polega tylko na tym, że skarżący nie mogą nadal zasadnie twierdzić, że nabyli własność spornych nieruchomości w drodze zasiedzenia. Odnosząc się do zagadnienia oceny charakteru władania skarżących zwrócić należy uwagę, że Sąd Okręgowy w P. nie podzielił stanowiska Sądu pierwszej instancji, co do takiej kwalifikacji posiadania skarżących. W uzasadnieniu wyroku z [...] maja 2016 r. (II Ca [...]) Sąd ten stwierdził m.in., że w odniesieniu do działek, których drogowe przeznaczenie zostało utrzymane do dzisiaj, można mieć wątpliwości co do zamiaru władania jak właściciel z wyłączeniem innych; konieczna byłaby dalsza pogłębiona analiza stanu faktycznego pozwalająca ustalić, czy utraciły one charakter ogólnodostępnych dróg na skutek działań skarżących i zamanifestowania czytelnego dla otoczenia zawładnięcia nimi zgodnie z własnym zamierzeniem. Organy podatkowe nie poczyniły w tym zakresie żadnych ustaleń, a wyrażona w zaskarżonych decyzjach ocena charakteru tego posiadania, jest przedwczesna. Podsumowując powyższe rozważania, Sąd uznał, że organy podatkowe dokonały błędnych ustaleń faktycznych, które miały bezpośredni wpływ na błędne ustalenie podstawy opodatkowania spornych działek. Błąd w ustaleniach faktycznych był konsekwencją naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1, art. 122 w zw. art. 187 § 2, art. 191 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji błędnych ustaleń organy podatkowe wadliwie zastosowały w sprawie przepisy prawa materialnego. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy podatkowe rozważą, czy sporne nieruchomości podlegają opodatkowaniu na podstawie u.p.o.l., przy uwzględnieniu przedstawionej wyżej oceny prawnej dotyczącej zasady związania organów podatkowych danymi ewidencyjnymi oraz faktycznego sposobu użytkowania przez skarżących konkretnej działki (jak wynika bowiem z notatki służbowej z [...] lipca 2014 r., niektóre działki użytkowane są jako grunt rolny (pod uprawy) a nie w celach komunikacyjnych). Jeżeli organy uznają, że ustawa ta znajdzie w sprawie zastosowanie, to ponownie rozważą kwestię kwalifikacji charakteru posiadania skarżących, po dokonaniu uzupełniających ustaleń faktycznych. Swoje stanowisko organy przedstawią w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 121 § 1, art. 124 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 oraz art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).