I SA/Po 1191/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, wniósł skargę na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu. W skardze zawarto wniosek o wydanie przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości zaskarżonej decyzji stosownie do postanowień art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Uzasadniając powyższy wniosek wskazano na zachodzące dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczono przy tym, że wykonanie decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek uiszczenia kary pieniężnej w kwocie [...] zł jest obowiązkiem z uwagi na wysokość kary – nadto uciążliwym. Stwierdzono przy tym, że wnioskodawca nie posiada środków umożliwiających jednorazowe uiszczenie kary, a ich zgromadzenie będzie wymagało podjęcia działań takich jak – zaciągnięcie zobowiązania i spowodowuje powstanie szkody majątkowej. Podniesiono również, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia strony skarżącej płynności finansowej, niezbędnej do bieżącego regulowania należności. Zaznaczono ponadto, że w sprawie nie zachodzą, określone w art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przesłanki uniemożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ stwierdził, że w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazano żadnych konkretnych okoliczności świadczących o tym, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13, w którym Sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu [tak: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wywiązała się z obowiązku wyczerpującego uzasadniania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przedstawiona przez wnioskodawcę argumentacja jest gołosłowna, nie poparta jakimikolwiek dowodami, w świetle których można by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie powstaniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – tj. zaktualizowaniem się przesłanek warunkujących zgodne z żądaniem skarżącego rozstrzygnięcie wniosku. Warto przy tym zwrócić uwagę, że w orzecznictwie wskazuje się, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty kary, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia ponadto wymaga, że w aktach sprawy brak jest również innych dokumentów, takich chociażby jak wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, na podstawie których możliwe byłoby dokonanie przez Sąd samodzielnej oceny czy sytuacja majątkowa skarżącego w połączeniu z wykonaniem wynikającego z zaskarżonej decyzji obowiązku doprowadziłaby w rzeczywistości do wystąpienia u skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.