I SA/Po 1204/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: st. sekretarz sądowy Katarzyna Fornalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi E.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od nieruchomości oddala skargę W dniu [...] listopada 2017 r. E. M. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. z [...] lipca 2017 r. nr [...], odmawiającą rozłożenia na raty zaległości w podatku od nieruchomości. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle stanu faktycznego sprawy, w której wnioskiem z [...] maja 2017 r. E. M. wystąpił do Burmistrza Miasta C. o rozłożenie na raty zaległości w podatku od nieruchomości położonej w P. kwocie [...]zł, uzasadniając wniosek bardzo ciężką sytuacją finansową. W odpowiedzi na wezwanie organu, skarżący przedłożył [...] za 2016 r. i wyciąg z rachunku bankowego, potwierdzający kwotę otrzymywanego [...] maja 2017 r. świadczenia z ZUS oraz wskazał, że proponuje rozłożenia zaległości na 6 rat, zaznaczając że pierwsza wpłata zostanie dokonana 10 czerwca. Jednocześnie wniósł o wystawienie zaświadczenia o wykreśleniu hipoteki przymusowej w księdze wieczystej nieruchomości, której zaległy podatek dotyczy. Organ pierwszej instancji dołączył do akt zestawienie zaległości na dzień [...] lipca 2017 r. oraz akt notarialny z [...] czerwca 2017 r., zawierający umowę sprzedaży ww. nieruchomości. Odmawiając rozłożenia wnioskowanego rozłożenia na raty ww. zaległości, Burmistrz – powołując się na przepis art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") zaznaczył, że o przesłance "ważnego interesu" można mówić w razie znacznego obniżenia zdolności płatniczych podatnika spowodowanych np. zdarzeniem losowym, znalezieniem się podatnika w trudnej sytuacji życiowej, której nie mógł on zapobiec. Natomiast przez pojęcie "interes publiczny" należy rozumieć pewną potrzebę (dobro), której zaspokojenie powinno służyć zbiorowości lokalnej (mieszkańcom miasta) lub całemu społeczeństwu. Podkreślił też obowiązek terminowego i w pełnej wysokości regulowania podatków, zaznaczając wyjątkowy charakter ulg. Przypomniał również, że sposób rozstrzygnięcia sprawy ustawodawca pozostawił swobodnemu uznaniu organu podatkowego. Rozpatrując wniosek o umorzenie zaległości podatkowych organ podatkowy wziął pod uwagę ważny interes podatnika, jego trudną sytuację materialną i zdrowotną, nie dopatrzył się jednak żadnych szczególnych i nadzwyczajnych okoliczności, które obligowałyby go do zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Wyjaśnił, że sytuacja materialna podatnika, przedstawiana przez niego na potrzeby niniejszego postępowania, nie uległa znacznemu pogorszeniu i jest podobna do tej, którą organ wziął pod uwagę udzielając wcześniej ulgi polegającej na umorzeniu zadłużenia w podatku od nieruchomości za lata 2009-2012 oraz zadłużenia w podatku od środków transportowych za lata 2009-2012. Podkreślił też, że skarżący nie korzysta i nie korzystał ze wsparcia organów pomocy społecznej, o taką pomoc nie występował, co oznacza, że własnym staraniem zaspakaja swoje podstawowe potrzeby życiowe. Analizując zaległości podatnika zauważył, że obejmują one lata 2013-2017, zaś wcześniej, tj. za lata 2009-2012 zaległości zostały mu umorzone, oznacza to, że przez 9 lat unikał płacenia podatku za ww. nieruchomość. Organ zauważył, że w poprzednich wnioskach o umorzenie lub rozłożenie na raty skarżący motywował je bezskutecznymi próbami sprzedaży ww. nieruchomości, jednakże [...] czerwca 2017 r. sprzedał tę nieruchomość i zobowiązał się wobec kupującego do spłaty zaległości zabezpieczonej hipoteki. Wskazując na koniczność brania pod uwagę ważnego interesu publicznego, Burmistrz wyjaśnił, że nie zachodzą żadne szczególne okoliczności przemawiające za tym, aby zaległości podatkowe skarżącego rozłożyć na raty. Zdaniem organu, niezasadna byłaby kolejna ulga w spłacie zaległości podatkowych, bowiem nie gwarantowałoby to, że podatnik następne swoje zobowiązania będzie regulował w pełnej wysokości i w terminach przewidzianych przepisami prawa, szczególnie wtedy, gdy może spłacić zaległość z uzyskanych środków ze sprzedaży nieruchomości. W odwołaniu skarżący zarzucił powyższej decyzji błędną wykładnię art. 67a § 2 Ordynacji podatkowej, wnosząc jednocześnie o jej uchylenie i orzeczenie jak we wniosku o rozłożenie na raty. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium również podkreśliło wyjątkowy charakter ulg, jako naruszających zasadę równości podatkowej. Zaznaczyło, że uprawniony organ podatkowy może stosować takie ulgi wyłącznie wówczas, jeżeli dojdzie do przekonania, iż całokształt okoliczności sprawy prowadzi do uzasadnionego wniosku, że podatnik z przyczyn nadzwyczajnych nie może uregulować zobowiązania w terminie lub wcale. Podkreśliło, że decyzja w sprawach ulg podatkowych zapada w granicach uznania administracyjnego, ale nie jest "swobodną decyzją", lecz jest ograniczona koniecznością ujawnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, przemawiającego za zastosowaniem ulgi. Przesłanki te powinny być rozpoznawane przez pryzmat sytuacji ekonomicznej podatnika, co oznacza, że wydanie decyzji winno zostać poprzedzone starannym i wnikliwym postępowaniem dowodowym. Podkreślając, że skarżący w 2016 r. uzyskał dochody w kwocie [...]zł, organ odwoławczy uznał, iż Burmistrz, po przeprowadzeniu w sprawie niezbędnego postępowania, nie przekroczył granic uznania, wyznaczanych treścią przepisu art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi zasadami, a zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o poprawnie gromadzony materiał dowodowy. Wnioski i konkluzje zawarte w zaskarżonej decyzji nie są z tym materiałem sprzeczne. Kolegium podkreśliło, że nawet występowanie obiektywnie trudnej sytuacji majątkowej podatnika nie obliguje organu podatkowego do przyznania mu uznaniowej ulgi podatkowej. W skardze podatnik zarzucił decyzjom organów obu instancji nieprawidłową i niepełną ocenę jego sytuacji majątkowej, niewłaściwą ocenę kwestii zbycia przez niego nieruchomości oraz niewłaściwe uznanie, że nie dostarczył dowodów na poparcie swoich racji na uzasadnienie wniosku o rozłożenie zaległości na raty. Zarzucił również nieprawidłową wykładnię art. 67a § 2 Ordynacji podatkowej przez literalne zastosowanie tego przepisu. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o przeprowadzenie dowodu z akt spraw WSA w Poznaniu o sygn.: I SA/Po 53/13 oraz I SA/Po 535/13 oraz spraw Urzędu Miejskiego w C. o numerach: [...]. Uzasadniając skargę podatnik zarzucił organom, że nie wyjaśniły dostatecznie sprawy, chociaż WSA dwukrotnie w 2013 r. uchylił zaskarżone przez niego decyzje, a w ślad za tym Urząd Miejski umorzył należności podatkowe. Podkreślił, że organom znana jest jego sytuacja, która nie uległa zmianie. Przyznał, że zbył nieruchomość po 4-letnim szukaniu nabywcy, ale Urząd pominął fakt, iż nieruchomość obciążona była hipoteką, a zgodnie z umową stron pieniądze przeznaczone były na jej spłatę i de facto nie otrzymał on żadnej kwoty. Ponadto, w ocenie skarżącego, decyzje obu organów były dowolne, zaś interpretując art. 67a Ordynacji podatkowej powinny one przede wszystkim powinien wziąć pod uwagę sytuacje niezawinione przed podatnika, a takimi w niniejszej sprawie są podwyżki cen paliwa, akcyzy i podatków (posiadał małą firmę transportową), które zmusiły go do rezygnacji z działalności, zwłaszcza, że wobec swojego pogarszającego stanu zdrowia musiał zatrudniać kierowców, na co z biegiem czasu stać coraz mniej było. Nas koniec podkreślił, że Urząd nie wezwał go do uzupełnienia dowodów, a przecież dowody złożył lub powołał dowody za spraw poprzednich. Odpowiadając na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe, działając na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zasadnie odmówiły skarżącemu udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości w podatku od nieruchomości. Zbadania wymaga zatem, czy organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń i oceny stanu faktycznego w kontekście wystąpienia którejkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, warunkującej zastosowanie wnioskowanej ulgi. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, stanowił przepis art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który umożliwia organom podatkowym udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, jeżeli jest to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Należy wskazać, że instytucja udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ukształtowana jest na zasadzie uznania administracyjnego w granicach kierunkowych dyrektyw wyboru określonych jako ważny interes podatnika lub interes publiczny. Uprawnienie organu do wydania decyzji uznaniowej, ogranicza kontrolę celowości i zasadności rozstrzygnięcia, nie zwalnia jednak Sądu kontrolującego legalność decyzji od obowiązku oceny, czy decyzję podjęto z uwzględnieniem przesłanek określonych w przepisie art. 67a Ordynacji podatkowej. Jest to przepis o charakterze wyjątkowym, dlatego też udzielenie ulg podatkowych stosuje się w wyjątkowych i szczególnie uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza w razie znacznego ograniczenia możliwości płatniczych podatnika wskutek zaistnienia zdarzeń losowych lub niezależnych od podatnika. Przesłanki, w granicach których orzeka organ: ważny interes podatnika lub interes publiczny, to pojęcia nieostre, co obliguje organ stosujący prawo do szczególnie wnikliwej ich oceny w świetle okoliczności konkretnej sprawy. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią ważności. Nie jest przy tym wystarczające samo subiektywne przeświadczenie strony, że taki właśnie jest jej interes w uzyskaniu ulgi, jeżeli obiektywnie istniejące okoliczności faktyczne tego nie potwierdzają. Z kolei przez przesłankę "interesu publicznego" rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. (zob.: wyrok NSA z 9 czerwca 2016 r., II FSK 1298/14 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy ocenie wystąpienia tej przesłanki należy również uwzględnić zasadność obciążenia Państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa, kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. "Interes publiczny" to także sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokoić swoich potrzeb materialnych (por. wyrok NSA z 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1838/01). W celu ustalenia, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, Sąd bada, czy w jego toku organy podatkowe zachowały rządzące nim i określone w Ordynacji podatkowej zasady. Przede wszystkim zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej, w toku postępowania organy podatkowe zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Ponadto, na mocy art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, są one zobowiązane do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, bowiem tylko wówczas wysnute z analizy tego materiału wnioski będą pozostawały w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Ustalenie przez organ, że istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniający zastosowanie ulgi, stanowi jedynie konieczną przesłankę do rozważenia takiej możliwości, ale nie zobowiązuje organu do wydania decyzji pozytywnej dla podatnika. To do organu podatkowego należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia, przy czym w sytuacji odmowy organ powinien w sposób szczegółowy, wnikliwy, oparty o zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz logiczny uzasadnić dlaczego nie załatwił sprawy zgodnie wnioskiem strony (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Nie powinno budzić wątpliwości, że ocena ta musi odnosić się do aktualnej sytuacji podatnika, tj. sytuacji istniejącej w dniu wydania decyzji. Przyznana organom podatkowym swoboda w rozstrzygnięciu nie oznacza zatem dowolności. Odnosząc wymogi wypływające ze wskazanych powyżej przepisów do realiów niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonych decyzji nie doszło do naruszenia zasad postępowania podatkowego. Organy podatkowe wywiązały się z wynikającego z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, obowiązku podejmowania wszelkich niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zabrania materiału dowodowego oraz wyczerpującego jego rozpatrzenia. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego dokonania w kwestionowanych decyzjach nieprawidłowej oceny, że nie dostarczył on dowodów na poparcie swoich racji, nieprawidłowej i niepełnej oceny jego sytuacji majątkowej oraz nieprawidłowej oceny kwestii zbycia przez niego nieruchomości. Należy zauważyć, że skarżący, składając wniosek o rozłożenie zaległości w podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł, lakonicznie uzasadnił swoje żądanie bardzo ciężką sytuacją finansową. Do wniosku nie dołączył żadnego dokumentu, który tę sytuację wyjaśniałby w jakikolwiek sposób, chociaż nie po raz pierwszy wnosił o zastosowanie ulg podatkowych. Lakoniczność wniosku oraz brak dokumentów na jego poparcie skutkowało wydaniem przez organ pierwszej instancji postanowienia, którym Burmistrz wyznaczył skarżącemu 7-dniowy termin "do uzupełnienia dowodów w sprawie", wskazując co w szczególności do tych dowodów się zalicza. I tak miało to być m. in.: potwierdzenie uzyskiwanych dochodów wszystkich członków rodziny tworzących wspólne gospodarstwo domowe (w postanowieniu organ podał przykładowe dokumenty), podanie wszystkich istotnych faktów i okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, zaświadczenie MOPS o korzystaniu pomocy oraz zaproponowanie kwoty raty miesięcznej. Analizując treść skierowanego do skarżącego wezwania, należy podkreślić, że dokładnie i w zrozumiały oraz czytelny sposób precyzuje ono jakie dokumenty skarżący powinien przedłożyć oraz jakich informacji dostarczyć. Tymczasem skarżący, udzielając w zakreślonym terminie (tj. [...] czerwca 2017 r.) odpowiedzi, że wnioskuje o rozłożenie płatności na 6 rat, a pierwszej wpłaty dokona 10 czerwca, dołączył jedynie 2 dokumenty: własne zeznanie [...] za 2016 r., z którego wynika, że w 2016 r. osiągnął dochód (po odliczeniach) w kwocie [...]zł oraz kopię przekazu pocztowego z [...] maja 2017 r., dotyczącego świadczenia (bez wyjaśnienia jakiego) za maj 2017 r. w wysokości [...] zł. W udzielonej odpowiedzi zawarł również prośbę o wystawienie zaświadczenia ("po podpisaniu ugody") o wykreśleniu hipoteki przymusowej i pilne rozpatrzenie sprawy. Organ pierwszej instancji dołączył jeszcze do akt sprawy zestawienie zaległości skarżącego, z którego wynika, że na dzień [...] lipca 2017 r. skarżący zalegał z podatkiem za nieruchomość położoną w C. za lata 2013 – 2016 oraz dwie raty 2017 r. w łącznej kwocie [...]zł. Od tej zaległości odsetki wynosiły [...] zł, a koszty upomnień [...] zł. Organ dołączył również akt notarialny z [...] czerwca 2017 r., zawierający umowę sprzedaży należącej do majątku osobistego skarżącego ww. nieruchomości. Zawierając tę umowę skarżący oświadczył, że w jego związku małżeńskim obowiązuje rozdzielność majątkowa małżeńska. Nie można zatem podzielić zarzutów skarżącego, że organy nie wyjaśniły dostatecznie sprawy. To obowiązkiem skarżącego jest wykazanie okoliczności, na które powołuje się we wniosku, a w nim powołał się na "bardzo ciężką sytuację finansową", którą wykazał zeznaniem [...] za 2016 r. i potwierdzeniem wypłaty z ZUS w maju 2017 r. świadczenia kwocie [...]zł. W tej sytuacji skarżący nie może żądać od organów, aby ponownie wzywały go o podanie faktów i okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, o podanie których już wcześniej został wezwany. Przedłożone na precyzyjne wezwanie organu dokumenty i udzielona na to wezwanie odpowiedź, jak i dokumenty zebrane w toku postępowania przez organ, pierwszej instancji, a zatem zebrany w sprawie materiał dowodowy zasadnie organy obu instancji uznały za kompletny. Sąd stwierdza również, że organy te wyczerpująco go oceniły pod względem ewentualnego wystąpienia ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Należy też przypomnieć, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, podatnik w kontrolowanej sprawie nie powołał się na jakiekolwiek dowody ze spraw poprzednich. Te "sprawy poprzednie" to sprawy dotyczące wnioskowanych przez niego ulg w podatku od nieruchomości i w podatku od środków transportowych za lata 2009 – 2012, które zakończyły się w latach wcześniejszych, a zatem nie dotyczyły sytuacji w jakiej znajdował się skarżący w chwili rozpatrywania jego wniosku przez organ pierwszej instancji. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz decyzji organów obu instancji wynika, że analizując ten materiał przez pod względem ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, zasadnie nie stwierdziły ich wystąpienia. Na akceptację zasługują twierdzenia SKO, że ciężka sytuacja finansowa podatnika, na którą powołuje się on we wniosku, nie została poparta żadnymi dowodami. Natomiast organ pierwszej instancji przede wszystkim zauważył, że skarżący zbył nieruchomość i zobowiązał się wobec kupującego do spłaty zaległości zabezpieczonej hipoteką, ale tego nie uczynił. Z akt notarialnego, zawierającego umowę sprzedaży nieruchomości, wynika że osoby fizyczne będące również wierzycielami hipotecznymi skarżącego otrzymały jedynie kwotę [...]zł. Natomiast pozostałą kwotę, tj. [...] zł otrzymał w dniu zawarcia umowy skarżący, a przed jej podpisanie otrzymał [...] zł (wcześniej jeszcze w 2015 r. [...] zł tytułem zadatku). Z tych kwot mógł i powinien był spłacić zaległość względem Gminy M. w C., zabezpieczoną hipoteką przymusową, do czego zobowiązał się zawierając umowę (§ 9 umowy z [...] czerwca 2017 r.). Nie uczynił tego jednak, prosząc 4 dni później organ pierwszej instancji o wystawienie zaświadczenia o wykreśleniu hipoteki przymusowej "po podpisaniu ugody", gdyż zapewne jako ugodę traktował ulgę w postaci rozłożenia zaległości na raty. Oznacza to, że zażądał od Gminy zrezygnowania z zabezpieczenia hipotecznego, nie regulując jakiejkolwiek zaległości podatkowej, a jedynie proponując 6 rat, z których pierwszą zobowiązał się zapłacić 10 czerwca. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że zasadnie organy nie dopatrzyły się jakichkolwiek okoliczności przemawiających za udzieleniem skarżącemu wnioskowanej ulgi. Podkreślenia wymaga, że skarżący, pomimo dysponowania niezbędnymi środkami, nie uznał za priorytet uregulowania należności podatkowych, przedkładając tym samym własny interes nad interes publiczny. Niewykonanie tego obowiązku oznacza więc zatrzymanie pieniędzy należnych budżetowi Gminy i przeznaczenie ich na własne cele, nawet jeżeli celami tymi są spłaty zobowiązań wobec innych wierzycieli, w tym osób fizycznych. Dodatkowo należy zauważyć, że stan faktyczny sprawy nie wskazuje, iż sytuacja materialna wnioskodawcy uzasadnia odstępstwo od zasady równości i powszechności opodatkowania przez przyznanie wnioskowanej ulgi. Jak trafnie podkreśliły organy, skarżący uzyskuje dochody (w 2016 r. była to średnia kwota miesięczna ok. [...] zł) i nie korzysta z pomocy społecznej. Również za organami podatkowymi podkreślić należy, że skarżący już wcześniej korzystał z ulg podatkowych – za cztery kolejne lata (2009 – 2012) umorzono mu podatek od nieruchomości oraz podatek od środków transportowych wraz z odsetkami. Nie oznacza to jednak, że do kolejnych zaległości, w oparciu o sytuację podatnika sprzed kilku lat, organ ma obowiązek nadal stosować ulgi, mimo braku wystąpienia wskazanych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przesłanek. Nadto, w ocenie Sądu, udzielenie skarżącemu wnioskowanej ulgi stawiałoby go w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych podatników, znajdujących się w gorszej sytuacji majątkowej, a mimo to regulujących swoje zobowiązania publicznoprawne. Tymczasem konstytucyjną zasadą jest równość i powszechność opodatkowania. Oznacza to konieczność zapłaty należnych podatków wynikających z przepisów prawa i obowiązek organów podatkowych do ich egzekwowania. Nie budzi wątpliwości, że w interesie publicznym jest, aby wszyscy podatnicy wywiązywali się z nałożonych na nich obowiązków dotyczących zapłaty podatków. W niniejszej sprawie skarżący środki na zapłatę zaległego podatku za lata 2013 – 2017 uzyskał ze sprzedaży nieruchomości, lecz spłaty nie dokonał. Co więcej, nie zapłacił jakiejkolwiek raty od chwili zobowiązania się w oświadczeniu złożonym [...] czerwca 2017 r., do uregulowania należności w 6 ratach, w tym pierwszej już [...] czerwca 2017 r. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że skarżący w toku postępowania przed organami nie wykazał, że po jego stronie zaszły przesłanki uzasadniające udzielenie mu wnioskowanej ulgi, a zatem rozstrzygnięcie organów należało uznać za poprawne. Jednocześnie należy przyznać, że uzasadnienia decyzji organów podatkowych obu instancji są lakoniczne i ogólnikowe, jednakże w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, niedostatki tych uzasadnień nie wpływają na ocenę zasadności odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi. Sąd wyjaśnia również, że ocena czy przesłanki udzielenia ulg istnieją w konkretnej sprawie musi odnosić się do aktualnej sytuacji wnioskodawcy, tj. sytuacji istniejącej w dniu wydania decyzji. W niniejszej sprawie, dokonując oceny przesłanek z art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organy uwzględniły tę aktualną sytuację skarżącego przez niego wykazaną, biorąc pod uwagę przy podejmowaniu zaskarżonych decyzji wszystkie ustalone w sprawie okoliczności. Decyzjom organów nie można zarzucić, jak czyni to skarżący, dowolności, ani nieprawidłowej wykładni ww. przepisu. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodów z akt i dokumentów spraw WSA w Poznaniu I SA/Po 53/13 (sprawa ta dotyczy innego podatnika, zaś skarżącego dotyczyła sprawa I SA/Po 534/13) i I SA/Po 535/13 oraz Urzędu Miejskiego w C. [...] (sprawy, których wg wyjaśnień skarżącego na rozprawie dotyczyły ww. wyroki), należy zauważyć, że z treści art. 106 § 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: "P.p.s.a.") wynika, że sąd administracyjny może przeprowadzić jedynie dowody z dokumentów a nie z akt sprawy, a konkretnych dokumentów skarżący nie wskazał. Nadto, dowody te sąd może przeprowadzić, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wnioskowane dowody dotyczą spraw będących przedmiotem wniosków skarżącego o zastosowanie wobec niego ulg podatkowych wobec jego zaległości w podatku od nieruchomości oraz w podatku od środków transportowych za lata 2009-2012 i pozostają bez wpływu na wyjaśnienia jakichkolwiek wątpliwości w niniejszej sprawie, których Sąd zresztą nie powziął. Z tych też powodów wniosek dowodowy skarżącego Sąd oddalił. Kończąc powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie organy nie naruszyły prawa w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zarzuty sformułowane w skardze nie znalazły potwierdzenia. Organy obu instancji w wystarczającym stopniu wskazały przesłanki, którymi kierowały się wydając kwestionowane decyzje, poprzedzając ich wydanie prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem i dokonując wyczerpującej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Natomiast okoliczność odmownego potraktowania żądania skarżącego i jego przeświadczenie o zasadności wnioskowanej ulgi, nie może przesądzać o jej udzieleniu. Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.