I SA/Po 1211/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu podatkowym za lata 2013-2014 wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] września 2015 r. [...] zwrócił się do Burmistrza [...] z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej w podatku rolnym i od nieruchomości za lata 2013-2014. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Burmistrz [...] odmówił [...] umorzenia zaległości podatkowych. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli [...] oraz [...]. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania złożonego przez [...], z uwagi na fakt, iż ewentualne umorzenie zaległości podatkowej może nastąpić wyłącznie na wniosek podatnika. Tymczasem wniosek w sprawie umorzenia zaległości podatkowej złożył wyłącznie [...]. W tej sytuacji [...] nie była podmiotem uprawnionym do wniesienia odwołania w przedmiotowej sprawie. Podatniczka nie skorzystała z prawa wniesienia skargi na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, pomimo prawidłowego pouczenia w tej kwestii. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2016 r. Na powyższą decyzję skargę zatytułowaną "odwołanie", wnieśli [...] i [...]. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wskazane w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. przyczyny odrzucenia skargi nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia w węższym znaczeniu (sensu stricto), w którym przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tzn. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkiem formalnym sensu stricto skutecznego złożenia skargi jest więc wniesienie skargi przez podmiot, któremu, zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 P.p.s.a., przysługuje legitymacja do jej wniesienia. W myśl art. 50 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). W rozpatrywanej sprawie skarżąca [...] nie ma legitymacji do jej wniesienia, bowiem wniosek o umorzenie zaległości podatkowych wniósł [...], a zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 - dalej: "O.p."), ewentualne umorzenie zaległości podatkowej może nastąpić wyłącznie na wniosek podatnika. W związku z tym, że skarżąca nie należy do wskazanych powyżej kategorii podmiotów, należy przyjąć, że aby mogła wnieść skutecznie skargę, musi mieć w jej złożeniu interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jej indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga bowiem może dotyczyć tylko jej "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (por.: T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 213-214). W ocenie Sądu skarżąca [...] nie ma w złożeniu skargi interesu prawnego, gdyż sprawa nie dotyczy jej "własnej sprawy administracyjnej", ale sprawy dotyczącej jej małżonka, któremu organ podatkowy odmówił umorzenia zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu podatkowym za lata 2013-2014 wraz z odsetkami za zwłokę. Należy wskazać, że postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem [...] z dnia [...] września 2015 r. Zarówno organ pierwszej instancji, do którego wniosek ten został skierowany, jak i organ drugiej instancji rozpatrujący odwołanie od decyzji rozpoznającej w/w wniosek, konsekwentnie wskazywały jako stronę postępowania podatkowego wyłącznie [...]. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w zw. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez [...], z uwagi na fakt, iż ewentualne umorzenie zaległości podatkowej może nastąpić wyłącznie na wniosek podatnika. Nie ulega zatem wątpliwości, że wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 P.p.s.a., przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, natomiast brak tej przesłanki skutkuje odrzuceniem skargi (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt OPS 1/04, publ. ONSAiWSA 2005/4/62). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę [...] za niedopuszczalną, bowiem nie była ona stroną postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, a tym samym nie była podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 P.p.s.a. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że skarga [...] została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt I SA/Po 1212/16. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.