I SA/Po 1212/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Oddział w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] kwotę 1300,- zł (słownie: tysiąc trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Burmistrz G. decyzją z 23 sierpnia 2017 r. odmówił Y. sp. z o.o. z siedzibą w P. – obecnie X. sp. z o.o. Oddział w P. (dalej zwanej również spółką lub skarżącą) określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 24 grudnia 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. Organ pierwszej instancji wydał względem skarżącej decyzję z 27 lutego 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. W decyzji tej wysokość zobowiązania podatkowego została określona na kwotę wynikającą z pierwotnie złożonej deklaracji. Organ pierwszej instancji nie uwzględnił korekty deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Powyższa decyzja z 27 lutego 2013 r. została utrzymana w mocy decyzją SKO w P. z 20 lutego 2016 r. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który uchylił decyzje organów podatkowych obydwu instancji podatkowych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z 19 lipca 2017 r. Burmistrz G. określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. Organ pierwszej instancji wydał również decyzję z 6 marca 2013 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty. Decyzja ta została jednak uchylona decyzją SKO w P. z 30 listopada 2016 r. Burmistrz G. decyzją z 19 lipca 2017 r. ponownie określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. W ocenie organu pierwszej instancji skarżąca dokonała wpłat w podatku w należnej wysokości z uwagi na co brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty. Spółka odwołała się od wymienionej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji z dnia 23 sierpnia 2017 r. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz wydanie orzeczenia co do istoty, zgodnie ze złożoną przez spółkę korektą deklaracji. Nadto Spółka wniosła o zmianę wymienionej na wstępie decyzji przez organ pierwszej instancji. Decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 – dalej: "u.p.o.l.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi; - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 nr 156 poz. 1118 – dalej w skrócie: "P.b.") poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne niezależnie od części budowlanych tych urządzeń i w konsekwencji pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną; - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) P.b. poprzez przyjęcie za podstawę opodatkowania wartość urządzeń technicznych zlokalizowanych wewnątrz budynków (kontenerowych stacji redukcyjno-pomiarowych gazu), podczas gdy stanowią one przedmiot opodatkowania łącznie z budynkiem, co oznacza, że podstawą opodatkowania powinna być powierzchnia użytkowa tego budynku oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) i art. 3 pkt 2 P.b. poprzez uznanie, iż stacja redukcyjno-pomiarowa spełnia definicję budowli bez wcześniejszego rozstrzygnięcia, czy spełnia definicję budynku; - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 1 lit. b) P.b. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. – poprzez przyjęcie, że punkty redukcyjno-pomiarowe stanowią całość techniczno-użytkową z budowlą gazociągu, pomimo że punkty te nie są w ogóle związane z gazociągiem, a jedynie z urządzeniami budowlanymi jakimi są przyłącza; 2) prawa proceduralnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 120 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p.") poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz poprzez oparcie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty na decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości naruszającej przepisy prawa, w tym również prawa podatkowego i budowlanego; - art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ponieważ organ ani powołany przez niego biegły nie zbadał, czy kontenerowe stacje redukcyjno-pomiarowe gazu spełniają cechy budynku; - art. 124 O.p. poprzez niewykazanie spółce istnienia powiązań o charakterze technicznym pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi spornych obiektów, a tym samym niewyjaśnienie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; - art. 210 § 4 O.p. poprzez niewłaściwe i niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z 16 października 2017 r. utrzymało w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa materialnego tj. u.p.o.l. oraz O.p. Wydanie decyzji o treści innej niż oczekiwana nie świadczy o naruszeniu art. 120 O.p. Za bezzasadny uznano również zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p. Stwierdzono również, że sporne urządzenia techniczne, tj. kontenerowe stacje redukcyjno-pomiarowe, punkty pomiarowe, punkty redukcyjno-pomiarowe, urządzenia techniczne i pomiarowe stanowią niezbędny i konieczny element sieci gazowej. Odłączenie przedmiotowych urządzeń czyniłoby budowle bezużytecznymi i spowodowałoby niemożność jej funkcjonowania. Urządzenia te stanowią bowiem niezbędny i konieczny element sieci gazowej z punktu widzenia kryterium całości techniczno-użytkowej. Zauważono również, że okoliczności ustalone i wyjaśnione w postępowaniu w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. nie mogą stanowić przedmiotu ponownej oceny Kolegium. Spółka wniosła skargę na wskazaną powyżej decyzję SKO w P. wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b), art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 9 P.b. przez przyjęcie, że sporne w sprawie urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo iż nie spełniają one definicji przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż nie są one w ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi; - art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b) oraz w zw. z art. 1 w powiązaniu z art. 3 pkt 6 P.b. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi; - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 P.b. – poprzez przyjęcie, że obiektami budowlanymi są sporne w sprawie urządzenia techniczne ponieważ tworzą całość techniczno-użytkową z siecią gazową, mimo że organ nie wykazał związku tak technicznego, jak i użytkowego między spornymi w sprawie urządzeniami a siecią gazową; - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b. z uwagi na opodatkowanie jako budowli urządzeń technicznych posadowionych na fundamencie, mimo że z wyraźnego brzmienia art. 3 pkt 3 P.b. wynika, że budowlą jest tylko fundament; - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b) P.b. – poprzez przyjęcie, że punkty redukcyjno-pomiarowe stanowią całość techniczno-użytkową z budowlą sieci gazowej, pomimo że punkty te nie są w ogóle związane z siecią a jedynie z urządzeniami budowlanymi jakimi są przyłącza; - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) i art. 3 pkt 2 P.b. – poprzez uznanie, iż stacja redukcyjno-pomiarowa spełnia definicję budowli bez wcześniejszego rozstrzygnięcia, czy stacja spełnia definicję budynku. 2) prawa proceduralnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 120 O.p. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego i proceduralnego; - art. 121 § 1 O.p., czyli naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie; - art. 122 oraz art. 187 w zw. z art. 191 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ponieważ organ ani biegły nie zbadał w sposób prawidłowy, czy kontenerowe stacje redukcyjno-pomiarowe gazu spełniają cechy budynku. Odpowiadając na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r. WSA w Poznaniu, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), zawiesił postępowanie. Sąd wskazał, że od rozstrzygnięcia sprawy ze skargi skarżącej spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 29 września 2017 r. w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. zależy wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Po 1193/17, po rozpoznaniu skargi spółki, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Ostateczna decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego umożliwi Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, mającej za przedmiot stwierdzenie nadpłaty. Prawomocne zakończenie postępowania przed sądem administracyjnym mającego za przedmiot decyzję w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego (toczącego się pod sygnaturą akt I SA/Po 1193/17) pozwoli Sądowi na dokonanie kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, mającej za przedmiot stwierdzenie nadpłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na potrzeby dalszych rozważań należy przypomnieć, że poddaną sądowej kontroli decyzja, tj. decyzja SKO w P. z 16 października 2017 r., jak również poprzedzającą ją decyzja organu pierwszej instancji, tj. decyzja Burmistrza G. z 23 sierpnia 2017 r. zapadły w toku postępowania w przedmiocie określenia wysokości nadpłaty skarżącej w podatku od nieruchomości za 2012 r. Wskazane ostatnio decyzje zostały oparte na decyzji Burmistrz G. z 19 lipca 2017 r., mocą której określono skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 27 stycznia 2014 r., II FPS 5/13 (orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl), podkreślił, że nie ma przeszkód prawnych, aby w trakcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty organ podatkowy, kiedy jest to uzasadnione, wszczął z urzędu odrębne postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Jedyną regulacją prawną dotyczącą łącznie postępowania w sprawie nadpłaty i postępowania w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego oraz dopuszczalności równoczesnego prowadzenia tych postępowań jest art. 79 § 1 O.p. Na podstawie art. 79 § 1 O.p. postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania – w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. Z treści przytoczonego unormowania wynika więc zakaz wszczynania i prowadzenia postępowania w sprawie nadpłaty w czasie trwania postępowania podatkowego i kontroli podatkowej oraz, przez przeciwieństwo, dopuszczalność wszczynania i prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania podatkowego w czasie trwania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Jeżeli w uzasadnionych przypadkach w czasie trwania postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty zostanie wszczęte postępowanie podatkowe, to przedmiot rozstrzygnięć tych postępowań będzie nietożsamy. W omawianej uchwale wskazuje się jednak również, że rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, ponieważ dotyczą one tego samego okresu podatkowego. W takiej jednak sytuacji w postępowaniu w przedmiocie nadpłaty zakończonym wydaniem decyzji nie ocenia się powtórnie merytorycznej zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty, lecz jedynie - działając w trybie art. 72 § 1 pkt 1 O.p. - porównuje się wysokość zobowiązania określonego w decyzji wymiarowej z kwotą wpłaconego przez podatnika podatku. Kierując się powyższymi rozważaniami należy stwierdzić, że w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie było koniecznym, jak również możliwym rozważanie kwestii wielkości podstawy opodatkowania, co świadczy o bezzasadności zarzutów kwestionujących te ustalenia. Z uwagi na powyższe za bezzasadne należało uznać zarzuty skargi podnoszące naruszenie przepisów prawa materialnego. Określając wysokość nadpłaty organy nie stosowały powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Orzekając w przedmiocie nadpłaty ograniczono się do porównania kwot wpłaconych przez skarżącą podatków z wielkością zobowiązania podatkowego określonego w decyzji wymiarowej. Wydając decyzję w przedmiocie nadpłaty nie dokonywano ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości. Z uwagi na oparcie decyzji w przedmiocie nadpłaty na decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w postępowaniu dotyczącym nadpłaty nie badano w szczególności tego czy kontenerowe stacje redukcyjno-pomiarowe gazu spełniają cechy budynku. Sądowi orzekającemu w sprawie z urzędu wiadomym jest, że decyzja Burmistrza G. z 19 lipca 2017 r. została utrzymana w mocy decyzją SKO w P. z 29 września 2017 r. Wskazana ostatnio decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji została jednak uchylona przez WSA w Poznaniu wyrokiem z 7 marca 2018 r., I SA/Po 1193/17. Powołany wyrok jest prawomocny od 26 kwietnia 2018 r. Z uwagi na oparcie decyzji w przedmiocie nadpłaty na decyzji wymiarowej, uchylonej następnie wyżej wskazanym wyrokiem konieczne staje się również w przedmiotowej sprawie uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Za zasadny należało uznać zarzut skargi podnoszący naruszenie art. 120 O.p., albowiem wydając zaskarżoną decyzję oparto się na uchylonej decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Powyższe uchybienie świadczy również o naruszeniu wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Fakt, iż SKO w P. nie uwzględniło tego, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym nie funkcjonowała już decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego świadczy również o naruszeniu art. 187 i art. 191 O.p. Odwołując się do uchwały NSA z 27 stycznia 2014 r., II FPS 5/13 Sąd podkreśla również, że w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 O.p., organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 O.p. Mając na uwadze, że sprawa dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r., które, co do zasady winno ulec przedawnieniu z końcem 2017 r. – Sąd wskazuje, że konieczność rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nadpłaty bez uprzedniego prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego może wynikać z upływu terminu przedawnienia tego zobowiązania i związanej z tym bezprzedmiotowości postępowania we wskazanym ostatnio przedmiocie. W tego rodzaju sytuacji obowiązkiem organu jest rozstrzygnięcie sprawy wywołanej wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty bez uprzedniego oczekiwania na wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W takiej sytuacji obowiązkiem organu staje się rozważanie wszystkich istotnych kwestii dla prawidłowego zidentyfikowania wielkości zobowiązania podatkowego w ramach postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Ewentualne przedawnienie zobowiązania podatkowego nie musi przy tym skutkować bezprzedmiotowością postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, zgodnie bowiem z art. 79 § 2 O.p., prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. A więc złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w tym zakresie nawet po upływie terminu przedawnienia pod warunkiem złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przed upływem terminu przedawnienia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji winien oprzeć rozstrzygnięcie w przedmiocie nadpłaty na decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości wydanej z uwzględnieniem wytycznych sformułowanych w wyroku WSA w Poznaniu z 7 marca 2018 r., I SA/Po 1193/17. Jeżeli jednak wydanie decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. okaże się niemożliwe, w szczególności z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego, wówczas organ podatkowy, prowadząc postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku będzie zobowiązany do kompleksowego odniesienia się do wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w ramach postępowania nadpłatowego bez oczekiwania na uprzednie wydanie decyzji w przedmiocie wymiaru podatku. Kierując się powyższymi rozważaniami sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z § 2 oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w kwocie [...]zł. Miarkując wysokość wynagrodzenia pełnomocnika na podstawie art. 206 P.p.s.a. sąd miał na względzie fakt, że do sądu wniesiono wiele analogicznej treści skarg w tożsamych rodzajowo sprawach. Zarzuty oraz argumentacja wniesionych skarg są zbieżne, co wynika z powtarzalności danego rodzaju spraw. Z uwagi na powtarzalność spraw sporządzenie skargi w niniejszej sprawie wymagało od pełnomocnika skarżącej mniejszego niż przeciętny nakładu pracy, co uzasadnia przyznanie wynagrodzenia w wysokości Ľ kwoty wskazanej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).