I SA/Po 1212/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant: st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [....] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: zawiesić postępowanie. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Burmistrz [...] określił [...] Spółce z o.o. z siedzibą w P. (dalej: spółka, skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który uchylił decyzje organów podatkowych obydwu instancji podatkowych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...] Burmistrz [...] określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Po 1193/17, po rozpoznaniu skargi spółki, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Natomiast decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Burmistrz [...] odmówił spółce określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania spółki, uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. zawiesił to postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ podjął postępowanie i decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] odmówił określenia spółce stwierdzenia nadpłaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, nie podzieliło zarzutów spółki i zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Spółka w skardze do sądu wniosła o uchylenie decyzji obydwu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przyjęte w przytoczonym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 157/13, dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że od rozstrzygnięcia sprawy ze skargi skarżącej spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. zależy wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Po 1193/17, po rozpoznaniu skargi spółki, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Przedmiot niniejszej sprawy stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] będąca konsekwencją decyzji określającej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2012 r. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że przedmiot postępowań w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty i określenia wysokości zobowiązania podatkowego pozostaje nietożsamy. Tym niemniej jednak rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, z uwagi na fakt, że oba rozstrzygnięcia dotyczą tego samego okresu podatkowego (por. uchwała NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13, dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p.") zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Przez nadpłatę, w świetle art. 72 § 1 pkt 1 O.p., uważa się z kolei zasadniczo kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nadpłatę w świetle powyższego przepisu można scharakteryzować jako nadwyżkę uiszczonego na rzecz wierzyciela podatkowego świadczenia względem ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że w sytuacji gdy wielkość wpłat dokonanych na rzecz wierzyciela podatkowego pozostaje tak jak w niniejszej sprawie bezsporna, a wielkość zobowiązania podatkowego wynika z ostatecznej decyzji określającej jego wysokość, rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty sprowadza się do prostego porównania wielkości wpłat dokonanych przez podatnika z wielkością określonego decyzją zobowiązania podatkowego. Okoliczność tego rodzaju jest dostrzegana w powołanej uchwale, gdzie stwierdza się, że rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, z uwagi na fakt, że oba rozstrzygnięcia dotyczą tego samego okresu podatkowego. W sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja podatkowa w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za dany okres, orzekający w sprawie stwierdzenia nadpłaty za ten sam okres organ podatkowy jest związany wysokością zobowiązania podatkowego wynikającą z decyzji w tym przedmiocie. W sytuacji gdy zapadnie ostateczna decyzja podatkowa określająca wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres, rozstrzygnięcie sprawy będzie polegało na porównaniu wielkości wpłat dokonanych przez podatnika z wielkością określonego decyzją zobowiązania podatkowego. Ostateczna decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego umożliwi Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, mającej za przedmiot stwierdzenie nadpłaty. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, mającej za przedmiot decyzję w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, w bezpośredni sposób wiąże się z losami decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej. Prawomocne zakończenie postępowania przed sądem administracyjnym mającego za przedmiot decyzję w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego (toczącego się pod sygnaturą akt I SA/Po 1193/17) pozwoli tutejszemu Sądowi na dokonanie kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, mającej za przedmiot stwierdzenie nadpłaty. W świetle powyższego Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej doszedł do przekonania, że zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadnione. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 i art. 16 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.