I SA/Po 1215/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku RF o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi RF na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Skarżący RF wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Następnie skarżący złożył sporządzony w dniu [...] i uzupełniony w dniu [...] na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podał, że wniósł o umorzenie podatku od nieruchomości, ponieważ zadłużenie nie powstało z jego winy. Wnioskodawca wskazał, że jego mama nie zapłaciła podatku od nieruchomości, nie poinformowała go o tym, dopiero po jej śmierci dowiedział się o zadłużeniu. Skarżący podał, że nie jest w stanie spłacić powstałej zaległości. Wnioskodawca wskazał, że obecnie zarabia ok. [...] i nie stać go na spłatę tego zadłużenia, a odsetki nadal rosną. Skarżący podał, że dowiedział się o kolejnych zadłużeniach mamy. Wnioskodawca oświadczył, że nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z innymi osobami, posiada budynek mieszkalny o pow. [...] m2 o wartości ok. [...], pozostałe budynki o pow. [...] m2, grunty o pow. [...] m2, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych, innych praw majątkowych, wierzytelności, przedmiotów o wartości powyżej 5.000,- zł. Z tytułu umowy o pracę uzyskuje dochód netto w wysokości ok. [...]. Skarżący podał, że zobowiązania i stałe opłaty wynoszą: [...]. Na wezwanie z dnia [...] do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący w odpowiedzi z dnia [...] oświadczył, że nie posiada pojazdów mechanicznych podlegających obowiązkowi rejestracji, nie pozostaje w związku małżeńskim, posiada tylko dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę, nie ma innych dochodów, koszty miesięcznego utrzymania wynoszą: [...]. Do pisma załączył kserokopię zaświadczenia z dnia [...], z którego wynika, że wynagrodzenie netto skarżącego w [...] wyniosło [...], w [...], w [...], w [...], w [...], w [...]. Z przedłożonego przez skarżącego rachunku bankowego prowadzonego przez A wynika, że w dniu [...] na rachunek bankowy skarżącego z tytułu wynagrodzenia za pracę wpłynęła kwota w wysokości [...], w dniu [...] w wysokości [...], w dniu [...] w wysokości [...], w dniu [...] w wysokości [...], w dniu [...] w wysokości [...], w dniu [...] w wysokości [...]. Skarżący załączył kserokopie druków PIT-11 za [...], z których wynika, że w [...] dochód skarżącego wyniósł [...], w [...]. W świetle art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątkiem od tej zasady jest instytucja prawa pomocy i zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (por. art. 245 § 2 i § 3 P.p.s.a.). Art. 246 § 1 P.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje : 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zauważyć należy, że instytucja prawa pomocy wiąże się ściśle z realizacją jednego z podstawowych standardów państwa prawnego, jakim jest prawo do sądu. Stanowi ona wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Biorąc pod uwagę powyższe zauważa się, że z argumentacji skarżącego wynika, iż zasadnym jest zwolnienie jego od kosztów sądowych, gdyż wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Wnioskodawca nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z innymi osobami, nie pozostaje w związku małżeńskim. Skarżący uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę, z którego realizowane było zajęcie komornicze i które przeznacza w całości na swoje miesięczne utrzymanie. Wnioskodawca posiada budynek mieszkalny o pow. [...] m2, budynki pozostałe o pow. [...] m2 oraz grunt o pow. [...] m2, nie posiada innego majątku ani innych dochodów. Wnioskodawca wykazał zatem, że nie ma środków pieniężnych na opłacenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Wobec powyższego na podstawie art. 245 § 1 i § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.