I SA/Po 1228/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na akt Z. K. Z. G. R. L. z dnia [...] czerwca 2026 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 01 czerwca 2026 r. Z. K. Z. G. R. L. zawiadomił W. B. (skarżącego), że od 1 lipca 2026 r. zostały ustalone nowe stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 45,00 zł miesięcznie (za 1 osobę). Skarżący pismami z dnia 16 czerwca i 26 czerwca 2026 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na zawiadomienie o zmianie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący podniósł, że podwyższono opłatę za śmieci z kwoty 33,00 zł do 45 zł. Z. K. Z. G. R. L. w odpowiedzi na skargę powołał się na przepisy art. 6m ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 773 – dalej w skrócie: "u.c.p.g."). Organ stwierdził, że właściciel nieruchomości został powiadomiony o zmianie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd zobligowany jest ustalić, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej w skrócie: p.p.s.a.). Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres tej właściwości reguluje art. 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1), a kontrola ta obejmuje (§ 2) orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119 zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii: 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, z czego a contrario wnioskować należy, że sprawy dotyczące aktów lub czynności w nim niewymienionych nie są objęte właściwością sądu administracyjnego, zatem skargi w tym przedmiocie podlegają odrzuceniu. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie stanowi działanie Z. Z. G. R. L., jakim było zawiadomienie skarżącego o zmianie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W ocenie Sądu zawiadomienie takie nie należy do katalogu spraw podlegających kontroli sądu administracyjnego. Stanowi ono informację (zawiadomienie) dla mieszkańca gminy o wysokości należnej opłaty. Zwrócić należy również w tym miejscu uwagę, iż przepisy u.c.p.g. w aktualnie obowiązującym brzmieniu nie przewidują możliwości wniesienia środka zaskarżenia na zawiadomienie, wystosowane na podstawie art. 6m ust. 2a tej ustawy. Przepis ten stanowi bowiem, iż "w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu. Zawiadomienie zawiera pouczenie, że stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego". Jest to celowy zabieg ustawodawcy. Przykładowo bowiem art. 6ka ww. ustawy przewiduje decyzyjny tryb określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego ich zbierania. W przypadku takim, zgodnie z art. 6ka ust. 2 u.c.p.g., organ wszczyna postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a następnie, zgodnie z art. 6ka ust. 3 u.c.p.g., określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wydana w takim trybie decyzja może, po wyczerpaniu środków zaskarżenia (po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego przed organem administracji publicznej), być przedmiotem sądowej kontroli. Wskazać również należy, że w toku ewentualnej egzekucji administracyjnej, prowadzonej na podstawie złożonej przez skarżącego deklaracji możliwe będzie podnoszenie kwestii nieistnienia dochodzonego w ten sposób obowiązku. Zgodnie bowiem z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 268 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a."), zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (§ 1). Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: nieistnienie obowiązku (§ 2 pkt 1). Reasumując, na zaskarżone zawiadomienie o zmianie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie służy skarga do sądu administracyjnego. Wobec powyższego, skoro skarga była niedopuszczalna z mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało orzec o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.