I SA/Po 123/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2009 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga K. L., reprezentowanej przez doradcę podatkowego, na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Wraz ze skargą strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że wykonanie decyzji będzie stanowiło rażące naruszenie prawa oraz narazi podatniczkę na duże straty finansowe, przez co doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji do zadłużenia i bankructwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonywujący wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie. Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej. W niniejszym przypadku strona skarżąca ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i lakonicznego wskazania, że wykonanie decyzji będzie stanowiło rażące naruszenie prawa oraz narazi podatniczkę na duże straty finansowe, przez co doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji do zadłużenia i bankructwa. Tym samym strona nie uprawdopodobniła żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego aktu, co uniemożliwiło dokonanie przez Sąd oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Strona skarżąca nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów na poparcie ewentualnych okoliczności, które by wypełniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga fakt, że na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania strony skarżącej w tej kwestii. Sąd administracyjny nie działa bowiem w tym zakresie z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przesądu. W tym stanie rzeczy Sąd nie uwzględnił wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., jak w sentencji.