I SA/Po 1232/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 08 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata WD o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi PW na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013 r. do kwietnia 2014 r. postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – adwokatowi WD tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu kwotę [...] ([...]) + [...] ([...]) tytułem podatku VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] w sprawie ze skargi PW na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres [...] uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zarządu Związku Międzygminnego z dnia [...] nr [...]. Wcześniej referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Dnia [...] Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata WD. Na rozprawie w dniu [...] adwokat reprezentujący stronę skarżącą oświadczył, że popiera skargę i podtrzymuje zawarte w niej wnioski oraz wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty nie zostały zapłacone nawet w części. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm., dalej jako "rozporządzenie"). Na podstawie § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Natomiast § 20 rozporządzenia stanowi, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: w pierwszej instancji: w innej sprawie – 240 zł. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (por. § 2 ust. 3 rozporządzenia). Działaniem podjętym przez pełnomocnika w imieniu skarżącej, za które przysługuje wynagrodzenie, było stawienie się adwokata na rozprawie w dniu [...], który oświadczył, że popiera skargę i podtrzymuje zawarte w niej wnioski oraz złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej zaznaczając, że koszty te nie zostały opłacone nawet w części. W tych okolicznościach należało przyznać adwokatowi WD tytułem nieopłaconej pomocy prawnej wynagrodzenie minimalne powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...] (wynagrodzenie [...] + podatek VAT [...]). Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c), § 2 ust. 3 rozporządzenia należało postanowić, jak w sentencji.