I SA/Po 1237/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry postanawia: zawiesić postępowanie Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. orzekł o wymierzeniu A.X. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "X" A.X. z siedzibą w [...], kary pieniężnej w wysokości [...] zł za urządzanie gier na automacie o nazwie "X" poza kasynem gry, tj. w barze piwnym "X" w [...]. Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził, że podatnik nie dochował terminu do wniesienia odwołania, wobec czego postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Tym samym kwestionowana decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] marca 2011 r. stała się ostateczna. A.X. na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 oraz art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania w tej sprawie wskazując na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 (Fortuna i inni), który to w jego ocenie ma wpływ na treść wydanej decyzji ostatecznej. Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. przychylił się do wniosku podatnika i wznowił postępowanie w sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. W uzasadnieniu stwierdził, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie dotyczy wprost przepisów stanowiących podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Wyjaśnił, że art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) – dalej: "u.g.h." uznany za techniczny, należy odczytywać z zakazu urządzania gier na automatach w salonach gier i punktach gier na automatach o niskich wygranych. W odwołaniu A.X. zarzuci decyzji m. in błędne zastosowanie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nieobowiązującego w związku z brakiem notyfikacji tego przepisu, co potwierdzają uwagi Komisji Europejskiej z dnia 05 września 2011 r. i wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C- 213/11, C-214/11, C-217/11. Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w [...] dnia 24 marca 2011 r. W skardze A.X. wniósł o uchylenie powyższej decyzji, ewentualnie o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją, wydanej w I instancji, decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...]. Skarżący zarzucił decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2013 r. naruszenie: - art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 2. w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt. 4 i 11 oraz 8 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedury udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 98.204.37 ze zm.) - dalej: "Dyrektywa 98/34" i wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE") z dnia 19 lipca 2012 r., C-213/11, C-214/11, C-217/11, przez bezpodstawne wydanie decyzji na podstawie art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt, 2 u.g.h. pomimo, że jest to norma funkcjonalnie powiązana z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., które są nienotyfikowanymi przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 pkt. 4 i 11 ww. Dyrektywy, i wobec tego nie mogą być stosowane, a w konsekwencji nie może być stosowana sankcja za ich naruszenie przewidziana w art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 2 u.g.h. - art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. przez błędną jego wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że wymierzenie kary pieniężnej na tej podstawie nie jest stosowaniem nienotyfikowanego przepisu technicznego w rozumieniu Dyrektywy 98/34, podczas gdy art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. jest jedynie normą sankcjonującą naruszenie normy art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowiącej że urządzanie gier na automatach jest dopuszczalne jedynie w kasynie gry, a zatem stosowanie art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. jest równoznaczne z jednoczesnym stosowaniem art. 14 ust. 1 u.g.h., który bez wątpienia jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt. 4 i 11 Dyrektywy 98/34. Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o oddalenie skargi, jako nieuzasadnionej. Podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Podkreślił przy tym, że spór sprowadza się do tego, czy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w związku z wyrokiem TSUE w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 z dnia 19 lipca 2012 r., należy uznać za przepis techniczny w rozumieniu Dyrektywy 98/34, który nie był w odpowiednim czasie notyfikowany Komisji Europejskiej, i czy w związku z tym, istnieją przesłanki ku temu, aby nałożyć karę pieniężną na urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadmininistracyjne należy zawiesić. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13, działając na podstawie art. 193 Konstytucji RP, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, oraz z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu pytania prawnego podniesiono kwestie skutków braku notyfikacji w aspekcie legalności procesu ustawodawczego, jak również konstytucyjności ograniczeń wprowadzonych przez zaskarżone przepisy. Pytanie zostało zarejestrowane w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie sądu, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz zastosowane przez organy przepisy prawa materialnego czynią zasadnym uznanie, że w sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w przytoczonym powyżej przepisie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ocena zgodności z Konstytucją RP ustawowej podstawy do wydania zaskarżonej decyzji dokonana przez Trybunał Konstytucyjny niewątpliwie będzie miała wpływ na treść rozstrzygnięcia sądu. Z tych powodów sąd , na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.