I SA/Po 1242/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie NSA Stanisław Małek(spr.) As.sąd.WSA Roman Wiatrowski Protokolant Sekr. sąd. Magdalena Rossa- Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. oddala skargę /-/R. Wiatrowski /-/K. Wolna-Kubicka /-/S. Małek Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia (...) na podstawie przepisów art. 162 § 1 i art. 163 § 2 ordynacji podatkowej odmówił T. J. przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z (...) w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Ustalono, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało doręczone podatnikowi w dniu 02 marca 2007r. Termin do złożenia zażalenia upływał 09 marca 2007r. Zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia wniesione zostało 13 marca 2007r. We wniosku o przywrócenie terminu podatnik podał, iż w dniu 07 marca 2007r. otrzymał w ramach umowy zawartej (...) ze spółką A zlecenie na wykonanie usługi transportowej poza granicami kraju. W związku z realizacją tego zlecenia na terenie kraju nie przebywał do 12 marca 2007r. Organ odwoławczy uznał, iż wniosek nie jest zasadny, gdyż nie zostały spełnione przesłanki z art. 162 § 1 ordynacji podatkowej. Podkreślono, iż warunek braku zawinienia w uchybieniu terminu należy oceniać w kategoriach reguł starannego zachowania. Od chwili otrzymania postanowienia do dnia wyjazdu poza granice kraju podatnik miał możliwość przygotowania zażalenia, a także ustanowienia pełnomocnika. Organ odwoławczy uznał, iż w tej sytuacji nie zachodzi brak winy podatnika w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. T. J. wniósł skargę, domagając się stwierdzenia nieważności decyzji (winno być postanowienie) na mocy art. 145 § 1 pkt 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa lub jego uchylenia. Skarżący podał, iż w dniu 07 marca 2007r. otrzymał zlecenie wykonania usługi transportowej. W związku z tym poza granicami kraju przebywał do 12 marca 2007r., co uniemożliwiało mu wniesienie zażalenia i skorzystanie w tym zakresie z fachowej pomocy pełnomocnika. Podkreślił skarżący, iż zgodnie z art. 236 § 2 ordynacji miał prawo wnieść zażalenie w ciągu siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zaskarżone postanowienie rażąco więc narusza przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśniono, że nie jest kwestionowany pobyt skarżącego za granicą. Istotne jest jedynie to, że wyjazd ten nie może być uznany za okoliczność nadzwyczajną i wyjątkową, na której zaistnienie zainteresowany nie miał wpływu. Charakter wykonywanych usług, a zwłaszcza ich częstotliwość, o której mowa w skardze nakazywały branie pod uwagę "możliwość dłuższego wyjazdu w każdej chwili". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 162 § 1 ordynacji podatkowej". Powyższy przepis posługuje się dobrze znaną systemom prawa procesowego konstrukcją uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Oznacza to, iż zainteresowany nie musi udowadniać braku swojej winy. Wystarczy, jeżeli uwiarygodni wystąpienie tej okoliczności a więc stworzy uzasadnione przekonanie o staranności swego działania, jak też o fakcie, iż przeszkoda w niedochowaniu terminu była od niego niezależna i istniała cały czas aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Należy również zwrócić uwagę, iż kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem zainteresowanego do szczególnej staranności przy dokonywaniu uchybionej czynności. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy wnioskujący dopuścił się choćby lekkiego niedbalstwa. Skarżący postanowienie Naczelnika Urzędu otrzymał 02 marca 2007r., a termin do wniesienia zażalenia upływał 09 marca 2007r. W dniu 03 marca 2007r. skarżący otrzymał zlecenie wykonania usługi transportowej poza granicami kraju. Termin wyjazdu określono na dzień 07 marca, a jej wykonanie miało trwać dwa dni. W świetle powyższych faktów skarżący bezpodstawnie argumentuje, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Zainteresowany wiedział bowiem już 03 marca, iż w dniu 07 przez dwa dni będzie realizował usługę transportową poza granicami kraju. Obowiązek szczególnej staranności wymagał więc podjęcia takich czynności, które zapewniłyby wniesienie w terminie środka zaskarżenia. Fakt, iż termin do wniesienia zażalenia obejmował również dni wolne od pracy (sobota i niedziela) nie ma żadnego znaczenia. Skarżący ma oczywiście rację, iż w świetle orzecznictwa sądowego "zwlekanie z dokonaniem czynności do ostatniego dnia terminu nie może być ocenione jako działanie zawinione". W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka jednak nie zachodzi skoro skarżący o wyjeździe za granicę w dniu 07 marca wiedział już 03 marca. Nie jest też zgodne ze stanem faktycznym twierdzenie skarżącego zawarte w skardze, iż w dniu 07 marca otrzymał zlecenie wyjazdu. Przyznał bowiem skarżący na rozprawie, że zlecenie to otrzymał 03 marca. Wniosek o przywrócenie terminu rozpoznawany był przez organ podatkowy w oparciu o przepisy ordynacji podatkowej. Powołane zatem w skardze przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w sprawie. Z tych powodów uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku. R. Wiatrowski K. Wolna - Kubicka St. Małek kk