I SA/Po 1245/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński /spr./ Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont as. sąd. WSA Karol Pawlicki Protokolant: sekr. sąd. Magdalena Rossa po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej K.K. kwotę 200 zł ( dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. wstrzymuje wykonanie zaskarżonych decyzji do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ K. Pawlicki /-/ J.Ruszyński /-/ W.Zygmont Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] w sprawie [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej. Ustalono, że wyżej wymienioną decyzję rozłożono K.K. spłatę zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu podatkowym na 48 rat. Stwierdzono również, że podatniczka nie wywiązała się z warunków udzielenia ulgi. Rozstrzygając powyższą sprawę organ odwoławczy wskazał art. 259 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004 r. K.K. wniosła o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła niewłaściwe naliczanie zobowiązania pieniężnego – podatku od nieruchomości podatku rolnego oraz odsetek i nie uwzględnienie przysługującej jej ulgi w związku z poniesionymi nakładami inwestycyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że treść skargi nie dotyczy rozstrzygnięcia, którego przedmiotem jest wygaśnięcie decyzji o rozłożenie zaległości podatkowej na raty. Zarzuty skarżącej podniesione w skardze dotyczą decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości i podatku rolnego. Sąd nie jest jednak związany granicami skargi /art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270/. Oceniając zaskarżoną decyzję należało zwrócić uwagę na to, że skarżącej rozłożono na raty: "zaległe łączne zobowiązanie pieniężne w wysokości [...] złotych". Decyzja Wójta Gminy K. z [...] nie określa roku podatkowego, w którym określono zobowiązanie w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości. Na rozprawie w dniu [...] lutego 2006 r. skarżąca okazała Sądowi dowody wpłat podatków, które z powyższego powodu nie można było przyporządkować do roku, którego dotyczy rozłożona na raty zaległość podatkowa. Należy też zwrócić uwagę na to, że skarżącej rozłożono zaległość na raty obejmujące terminy płatności od 31 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2007 r. i stwierdzono wygaśnięcie decyzji o rozłożeniu na raty w całości. Z treści art. 259 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że w wypadkach w tym przepisie wymienionych następuje wygaśnięcie decyzji z mocy prawa. 0d 01 stycznia 2003 r. przepis powyższy nie wymaga potwierdzenia tego faktu decyzją. Strona /podatnik/ może jednak zażądać zaświadczenia stosownej treści na podstawie art. 306a i następnych. Artykuł 259 dotyczy decyzji, których adresatem był podatnik, płatnik lub inkasent, których przedmiotem było: 1. odroczenie płatności podatku, lub 2. odroczenie terminu płatności zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, lub 3. rozłożenie podatku na raty, lub 4. rozłożenie zaległości podatkowej na raty. Decyzje wymienione w pkt 1 i 2 wygasają w całości z mocy prawa, jeżeli podatek lub zaległość podatkowa nie zostały uiszczone w odroczonym terminie. Decyzje wymienione w pkt 3 i 4 wygasają w części dotyczącej niezapłaconej raty w terminie. Nawet więc, gdyby art. 259 § 1 Ordynacji podatkowej przewidywał możliwość wydawania decyzji o stwierdzaniu wygaśnięcia decyzji o rozłożeniu zaległości podatkowej na raty to i tak wykluczone było stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o rozłożeniu na raty w całości. Nie upłynął bowiem termin do uregulowania kolejnych ustalonych rat. Mając na uwadze powyższe wskazania, organ odwoławczy po przejęciu sprawy do ponownego rozpoznania winien na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" Ordynacji podatkowej uchylić decyzję organu I instancji w całości i umorzyć postępowanie w sprawie, gdyż Ordynacja podatkowa nie przewiduje jako przedmiotu postępowania – postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej /art. 208 § 1 i 259 § 1 Ordynacji podatkowej/. Orzeczono więc na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ K. Pawlicki /-/ J.Ruszyński /-/ W.Zygmont uk