I SA/Po 1249/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2008 r. postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] października 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji określającą podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2008 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że w dwóch pismach datowanych na [...] grudnia 2013 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...], działając na podstawie tytułu wykonawczego z [...] grudnia 2013 r., dokonał zajęcia rachunków bankowych podatnika w banku [...] S.A. oraz [...] S.A na kwotę [...] zł. Na powyższą kwotę składa się należność główna w wysokości [...] zł, odsetki liczone na dzień [...] grudnia 2013 r. w kwocie [...] zł oraz koszty egzekucyjne w kwocie [...] zł. Zdaniem strony skarżącej wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu istotnie zagraża stabilności finansowej skarżącego i jego rodziny. Podatnik nie prowadzi już działalności gospodarczej, a jego gospodarstwo domowe funkcjonowało dotychczas korzystając z oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych, które uległy zajęciu w drodze egzekucji. Dalsze wykonywanie decyzji pozbawi skarżącego i jego rodziny środków utrzymania i może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody (k. 32 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających powyższe przesłanki oraz ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. o sygn. akt FZ 65/04 niepubl., postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I GSK 376/13, LEX nr 1309877). Ponadto przytoczona przez skarżącego argumentacja służąca uprawdopodobnieniu, że wykonanie decyzji wywołałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, musi być dokładna i wyczerpująca. Jeżeli podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony (postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. o sygn. I GSK 454/13, LEX nr 1320396). Wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck Warszawa 2011, str. 337). Twierdzenia strony winny też wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Na wnioskodawcy spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku popartego materiałem dowodowym, tak aby przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W badanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu. We wniosku powołano się na dokonane zajęcia rachunków bankowych na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2013 r. Jednakże strona nie wykazała sytuacji finansowej, która potwierdzałaby, iż wykonanie decyzji spowodowałoby wyrządzenie znacznej szkody. Skarżący nie przedstawił dokumentów źródłowych, które umożliwiłyby ocenę sytuacji majątkowej skarżącego ze względu na ustawowe kryteria wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku sprowadza się do powołania prawnych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Tymczasem wywody w tej materii, jak wskazano powyżej, powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej skarżącego (por: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., str. 188). Skarżący nie wskazał jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację - nie podał aktualnych dochodów, ich źródła, ani stanu majątkowego. Nie poparte żadnym dokumentem stwierdzenie, że skarżący nie prowadzi już działalności gospodarczej, a wykonanie decyzji istotnie zagraża stabilności finansowej skarżącego i jego rodziny, nie świadczy o obecnym stanie majątkowym i finansowym strony, ani o jej dochodach. Z akt sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Pokreślenia wymaga kwestia, że na Sądzie nie spoczywa obowiązek wyręczania skarżącego w kwestii zbierania dokumentów, z których wynikałoby jaka jest sytuacja finansowa i majątkowa wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r. o sygn. II FZ 339/07, LexPolonica nr 2114635). Nadto należy wskazać, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.