I SA/Po 1249/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...](W4P5) w sprawie ze skargi Ł. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...](W4P5). Pismem z dnia [...] r. Ł. S., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...], odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...](W4P5), określającej Ł. S. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2012 r., oraz stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia tego odwołania. W petitum skargi skarżący zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P., od której wniósł odwołanie. Wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - w skrócie: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które objęte są zakresem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, przy czym wstrzymanie wykonania dotyczy aktu zaskarżonego lub aktu wydanego w granicach sprawy. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania dotyczy aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą akty wydane w pierwszej instancji, a także akty w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 346). Nadto w orzecznictwie stwierdzono, że w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymane może być wykonanie tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy, rozumianej w kontekście art. 134 § 1 P.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym. O postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA w Warszawie w składzie siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie organu odwoławczego o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, natomiast przedmiotem wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej skarżący uczynił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...](W4P5), określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. W ocenie Sądu, sprawy te nie są tożsame przedmiotowo. W tym miejscu należy zaznaczyć, że ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia ogranicza się wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów dotyczących podstaw odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, której wstrzymania domaga się strona skarżąca. Postanowienie tego typu nie rozstrzyga o prawidłowości decyzji objętej odwołaniem, zamykając jednocześnie drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co uzasadnia stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w niniejszym postępowaniu. Podkreślania wymaga, że Sąd w przypadku uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, nie może - na podstawie art. 135 P.p.s.a. - uchylić decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...](W4P5), określającej Ł. S. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2012 r., a konsekwencją uchylenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest konieczność rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. Tym samym, brak jest, co do zasady, podstaw do wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia organu I instancji w sytuacji, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia wydanego przez organ odwoławczy jest odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. II OZ 685/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...](W4P5), nie mógł zostać uwzględniony. Ubocznie Sąd zauważa także, że będący przedmiotem rozpoznania wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia, a skarżący nie przywołał nawet przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., a zatem nie wskazał, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym z wniosku w istocie nie wynika z jakiego powodu - zdaniem strony skarżącej - wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest konieczne. W związku z powyższym niemożliwe jest dokonanie merytorycznej oceny wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.