I SA/Po 1256/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. W. wniosła skargę na decyzję wskazaną w sentencji postanowienia , w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przypadku nieuwzględniania przez organ żądania wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.". We wniosku wskazała na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz trudnych lub niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie odwołuje się w szczególności do faktu, że decyzja nakładająca karę jest rażąco nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., na podstawie których nałożono na skarżącą karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h. "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. Skarżąca stwierdziła, że biorąc pod uwagę jej sytuację finansową, zobrazowaną w deklaracji podatkowej PIT-36 i PIT/B, nie ma ona możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty [...] zł, bez jednoczesnego spowodowania istotnego uszczerbku w jej stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Z dokumentacji wynika, że w 2014 r. strata netto z prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej wyniosła łącznie – [...] zł. Osiągnięty przez skarżącą dochód z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej w roku 2014 r. wyniósł [...] zł, jednak koszty uzyskania przychodu w danym roku podatkowym wyniosły [...] zł, wskutek czego przekroczyły zasadniczo uzyskany przychód za rok podatkowy 2014 oraz nie pozwoliły skarżącej na wypracowanie dochodu podlegającego opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Wymierzona kara pieniężna znacznie przekracza uzyskiwane przez nią dochody. W takiej sytuacji udzielenie ochrony tymczasowej jest konieczne dla zapewnienia skarżącej egzystencji na przynajmniej minimalnym poziomie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może być udzielona stronie skarżącej ochrona tymczasowa, poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie. Skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Przede wszystkim nie wskazała konkretnych okoliczności, z których wynika, że jej aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Skarżąca powinna bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006r., s. 188), czego skarżąca w rozpatrywanej sprawie nie uczyniła, a sąd nie miał obowiązku działania z urzędu i wyręczania skarżącej, która wprawdzie załączyła do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji deklaracje podatkowe PIT-36 i PIT/B za 2014 r., jednak nie podała żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżąca nie przedłożyła też żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych. Na podstawie wniosku strony i złączonych do niego dokumentów nie sposób ustalić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącej z jej majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącej i osób pozostających na jej utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji. Kwestia zgodności bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Przesłanki umożliwiające to wstrzymanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania podatkowego. Stąd powołanie się przez skarżącą m. in. na to, że decyzja jest rażąco nieprawidłowa - nie mogło doprowadzić do pożądanego skutku w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Reasumując na podstawie zawartych we wniosku ogólnikowych stwierdzeń dotyczących sytuacji skarżącej, sąd nie mógł uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.