I SA/Po 127/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [... ] sp. z o.o. w [...] o sprostowanie sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Po 127/13 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [....], nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postanowienia w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Po 127/13, w ten sposób że w pkt II w miejsce słów "zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w [...]" wpisać "zasądza od Dyrektora Izby Celnej w [...]". Wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Po 127/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry: w pkt I uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...], nr [....]; w pkt II zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; w pkt III stwierdził, że postanowienia wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się tego wyroku. Sentencja wyżej wskazanego wyroku zawiera oczywistą omyłkę pisarską, polegającą na błędnym wskazaniu w pkt II organu, który został zobowiązany do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2013 r. pełnomocnik Spółki zwrócił się o sprostowanie sentencji wyroku w wyżej wskazanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu podlegają jednak tylko takie nieprawidłowości, które mają oczywisty charakter. Wskazać należy, że sprostować można wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. postanowienie NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt: I OSK 1373/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl; podobnie B. Dauter [w:], B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 442). Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy stwierdzić należy, że przy sporządzaniu sentencji wyroku z dnia 17 maja 2013 r. doszło do oczywistej omyłki pisarskiej w oznaczeniu organu (pkt II sentencji). Z akt sądowych sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że przedmiotem postępowania było postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postanowienia w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że w wyniku uwzględnienia przez Sąd skargi złożonej przez [...] sp. z o.o. zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej należało zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w [...], a nie, jak omyłkowo wpisano w pkt II sentencji wyroku, od Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. Błąd ten ma charakter oczywistej omyłki, o której mowa w art. 156 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia