I SA/Po 127/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] listopada 2014 r. A. O. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] października 2014 r. nr [...], odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] marca 2014 r. nr [...], umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzonego wobec majątku zobowiązanego A. O.. Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], prowadząc wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...]/[...], wystawiony na kwotę należności głównej [...] zł, stwierdził, że w postępowaniu tym nie uzyska kwoty przewyższającej wydatki i postanowieniem z [...] marca 2014 r. umorzył ww. postępowanie egzekucyjne. Uzasadniając to rozstrzygnięcie wyjaśnił m. in., że po uzyskaniu z Komisariatu Policji informacji, iż skarżący przebywa w Zakładzie Karnym w [...], w styczniu 2013 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę osadzonego w tym Zakładzie, a w czerwcu 2013 r. Zakład Karny poinformował organ, że w stosunku do skarżącego wpłynął wniosek o realizację świadczenia alimentacyjnego. Powyższe postanowienie zostało zobowiązanemu wysłane na adres miejsca zamieszkania, tj. ul. [...] w P.. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłkę odebrał pełnoletni domownik (matka zobowiązanego) w dniu [...] kwietnia 2014 r. W dniu [...] sierpnia 2014 r. w siedzibie Urzędu Skarbowego [...] stawił się zobowiązany i oświadczył, że odebrał postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego i wniósł o wydanie mu z akt sprawy kserokopii dokumentów stanowiących korespondencję Urzędu Skarbowego z Sądem Okręgowym w P. i Sądem Rejonowym w [...]. Żądane kopie dokumentów wydano skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2014 r. Pismem z [...] sierpnia 2014 r., nadanym [...] sierpnia 2014 r., skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – [...], uzasadniając wniosek tym, że przez cały czas trwania postępowania egzekucyjnego przebywał w zakładzie karnym, o czym organ wiedział od 2012 r. Mimo tego organ kierował korespondencję na adres zamieszkania, co uniemożliwiło skarżącemu złożenie odpowiednich środków zaskarżenia. Ponieważ kserokopie dokumentów zostały wydane skarżącemu dopiero [...] sierpnia 2014 r., od tej pory powinien liczyć się termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z [...] marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z [...] października 2014 r., powołując się na art. 58 § 1 i § 2 oraz art. 59 § 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 18 i art. 59 § 3 ustawy z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), odmówił przywrócenia terminu do dokonania czynności. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, siedmiodniowy termin do złożenia wniosku należało liczyć od dnia [...] sierpnia 2014 r., bowiem w tej dacie skarżący posiadał już wiedzę o treści postanowienia, które chciał zaskarżyć. W konsekwencji wniosek skarżącego był spóźniony. W skardze na powyższe postanowienie A. O. wniósł o jego uchylenie oraz nakazanie przyjęcia Dyrektorowi Izby Skarbowej do rozpoznania zażalenia z [...] sierpnia 2014 r., a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. rażące naruszenie art. 58 § 1 K.p.a. w zw. z art.18 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie, kiedy skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, tj. w ciągu 7 dni od dnia otrzymania kopii dokumentów dotyczących jego sprawy z Urzędu Skarbowego P. - [...], w sytuacji, w której cała korespondencja w sprawie była doręczana pod niewłaściwy adres zamieszkania skarżącego; 2. rażące naruszenie art. 44 § 1 K.p.a. w zw. z art.18 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie i doręczenie wszelkich zapadłych w sprawie postanowień, jak i postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na adres dotychczasowego miejsca zamieszkania skarżącego, kiedy organ już w dniu [...] stycznia 2013 r. powziął wiadomość, że skarżący przybywa w Zakładzie Karnym w [...] 3. błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, że termin na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu na złożenie zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego należy liczyć od dnia powzięcia przez skarżącego wiadomości o wydaniu postanowienia, a nie od dnia wydania mu dokumentów dotyczących jego sprawy i to w sytuacji, w której skarżący nie otrzymał żadnej korespondencji. Odpowiadając na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...] maja 2015 r., sygn. akt I SA/Po [...], oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. O. wyrokiem z [...] listopada 2017 r., sygn. akt II FSK [...], uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do sygnalizowanej w skardze kwestii nieprawidłowości w doręczaniu pism w toku postępowania egzekucyjnego. Podkreślił, że w przypadku wniosku o przywrócenie terminu o tym, czy termin ten został uchybiony decyduje między innymi to, czy postanowienie, na które skarżący chciał złożyć zażalenie, zostało mu skutecznie doręczone. Okoliczność ta jest o tyle istotna, że jeżeli postanowienie nie zostało doręczone stronie, wówczas organ powinien był umorzyć postępowanie na postawie art. 105 § 1 K.p.a. Jednocześnie NSA wskazał, że K.p.a. nie przewiduje żadnych szczególnych rozwiązań w zakresie doręczania pism osobom pozbawionym wolności bądź przebywającym w areszcie śledczym. Niemniej jednak doręczenie w trybie art. 43 K.p.a. możliwe jest wyłącznie w razie nieobecności adresata w mieszkaniu. Przez nieobecność należy jednak rozumieć sytuację przejściową, wynikającą ze zwyczajnych okoliczności życia codziennego. Przebywanie w areszcie śledczym taką okolicznością nie jest. Tym samym organ powinien kierować korespondencję na adres aresztu śledczego, a nie przyjmować fikcję doręczenia wynikająca z art. 43 K.p.a. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że WSA rozpoznając sprawę ponownie wyczerpująco odniesie się do zarzutu naruszenia przez organy art. 42 i 44 K.p.a. i oceni, czy postanowienie z [...] marca 2014 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego zostało prawidłowo doręczone stronie w toku postępowania egzekucyjnego. Sąd zważył, co następuje: Przystępując ponownie badania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia trzeba mieć przede wszystkim na względzie, że niniejsza sprawa była przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 3121/15, mocą którego został uchylony w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1287/14, a sprawę przekazano tut. Sądowi do ponownego rozpoznania. W tej sytuacji zastosowanie w sprawie znajduje art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), w myśl którego sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią prawa to formalnie wiążące wskazanie przez określony podmiot, w analizowanym przypadku NSA, innemu podległemu w konfiguracji prawnej podmiotowi, w tym wypadku WSA, jak w precyzyjny sposób ustalić treść i zakres norm prawnych (W. Sawczyn, Związanie kasacyjnym orzeczeniem NSA, Warszawa 2014, s. 62). Związanie sądu pierwszej instancji wykładnią dokonaną przez NSA obejmuje związanie ustaleniami interpretacyjnymi NSA odnośnie do poszczególnych elementów norm prawnych (materialnych, procesowych oraz ustrojowych), znajdujących zastosowanie w danej sprawie [W. Piątek (w:) P. Szustakiewicz, A. S., (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. W. 2016]. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przesądzone są zatem te kwestie materialnoprawne i procesowe, co do których wypowiedział się NSA w wyroku kasacyjnym, przez dokonanie samodzielnej oceny lub wyraźne zaaprobowanie stanowiska sądu pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 68/14 - wszystkie cytowane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym, będąc związanym wykładnią dokonaną przez NSA, należy uznać, że skarga okazała się uzasadniona, choć nie z powodu naruszenia przepisów wyszczególnionych w jej zarzutach. Jednakże podkreślenia wymaga, że w treści uzasadniania skargi skarżący sygnalizował kwestie nieprawidłowości w doręczeniu pism w toku postępowania egzekucyjnego, w tym zaskarżonego postanowienia. Powyższa okoliczność jest o tyle istotna, że brak prawidłowego doręczenia wyklucza wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności. Ponadto, jak przyjmuje się w orzecznictwie, o uchybieniu terminu można mówić tylko wtedy, gdy termin rozpoczął swój bieg na skutek prawidłowego doręczenia pisma adresatowi (por. np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 1998 r., sygn. akt I SA 1495/97; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 18/07). W świetle powyższego należy wskazać, że rozdziale 8 K.p.a. - którego przepisy, w myśl art. 18 u.p.e.a., mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym - regulującym kwestie doręczeń, wyróżnia się przede wszystkim dwa ich rodzaje, a mianowicie doręczenie właściwe oraz doręczenie zastępcze. W myśl art. 42 § 1 K.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Należy przyjąć, że używając w powołanym wyżej przepisie pojęcia "mieszkanie" ustawodawca mówi o rzeczywistym, faktycznym (a nie prawnym) mieszkaniu adresata. Mieszkaniem takim jest każde miejsce, w którym adresat przebywa z zamiarem dłuższego - a nie krótkotrwałego tylko - pobytu, umożliwiającego doręczenie mu pisma. W razie niemożności doręczenia pisma w ten sposób lub doręczenia go w lokalu organu administracji publicznej (art. 42 § 2 K.p.a.), a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 3 K.p.a.). Oznacza to, że opisane wyżej doręczenie w trybie wyjątkowym ma miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy nie można doręczyć adresatowi pisma w § 1 bądź § 2. Poza wskazanym powyższej doręczeniem właściwym, ustawodawca przewidział inne formy doręczania pism, mające charakter uzupełniający, w tym doręczenie, o którym mowa w art. 43 K.p.a., a które znajduje zastosowanie w przypadku nieobecności adresata. Zgodnie bowiem z treścią art. 43 K.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Aby doręczenie w trybie art. 43 K.p.a. można było uznać za skuteczne, muszą zostać spełnione łącznie następujące przesłanki: nieobecność adresata w mieszkaniu w czasie doręczania pisma; przyjęcie pisma za pokwitowaniem przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę; podjęcie się przez te osoby oddania pisma adresatowi; umieszczenie zawiadomienia o doręczeniu pisma tym osobom w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata w razie gdy pismo zostało przyjęte przez sąsiada lub dozorcę. Przez nieobecność adresata należy rozumieć nieobecność czasową, niezwiązaną ze zmianą miejsca zamieszkania lub pobytu (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2012/12). Tym samym pod pojęciem "nieobecności" rozumie się każde spowodowane przejściowymi okolicznościami niezastanie odbiorcy w miejscu, które jest właściwe, każdą chociażby krótkotrwałą nieobecność wywołaną zwykłymi okolicznościami, wszelkiego rodzaju czasową nieobecność, lecz nie zmianę miejsca zamieszkania lub też wyjazd na stałe do innej miejscowości lub za granicę. Podstawowym kryterium, odróżniającym "czasową nieobecność" od innych sytuacji, jest brak zerwania chociażby przejściowo z dotychczasowym mieszkaniem jako ośrodkiem życia. Nie chodzi tu o przypadek określony w art. 48 § 1 K.p.a., tj. o osoby nieznane z miejsca pobytu, ani też o sytuację, w której strona zmieniła adres i zaniedbała zawiadomić o tym organ administracji publicznej prowadzący postępowanie (art. 41 K.p.a.). Ta forma doręczenia zastępczego pism procesowych odnosi się tylko do doręczania pism adresatowi w mieszkaniu (A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; publ. Lex/el., 2016). Doręczenie zastępcze musi zatem nastąpić w miejscu zamieszkania adresata w czasie jego krótkotrwałej nieobecności do rąk dorosłego domownika. Przy czym chodzi o domownika w relacji do adresata, a więc domownika w miejscu zamieszkania adresata, który podjął się oddania pisma adresatowi. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że z akt administracyjnych oraz z treści postanowienia z [...] marca 2014 r. wynika, iż już w 2012 r. organ egzekucyjny, podejmując czynności w zakresie ustalenia miesiąca pobytu zobowiązanego, otrzymał z Komendy Policji informację, że skarżący przebywa w Zakładzie Karnym w [...]. Co więcej, sam zawiadomieniem z [...] stycznia 2013 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącego w ww. Zakładzie Karnym, w którym skarżący był osadzony. Otrzymywał również korespondencję z tego Zakładu Karnego (m.in. [...] stycznia 2013 r., [...] maja 2013 r., [...] czerwca 2013 r.), odnośnie toczących się postępowań egzekucyjnych. Ponadto pisma wydane w toku toczących się równolegle wobec skarżącego postępowań egzekucyjnych (m.in. postanowienie z [...] kwietnia 2014 r.) przesyłał do Zakładu Karnego w [...] z prośbą o doręczenie skarżącemu tej korespondencji. Dwa tygodnie przed umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...]/[...], udzielając informacji Sądowi Okręgowemu o stanie tego postępowania, zaznaczył w piśmie z [...] marca 2014 r., że zobowiązany odbywa karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w [...]. Pomimo tej wiedzy, postanowienie z [...] marca 2014 r. skierował na adres – P. ul. [...], gdzie odbiór przesyłki potwierdziła matka skarżącego. Mając na względzie powyższe należy zgodzić się z Naczelnych Sądem Administracyjnym, że organ nie miał wystarczających podstaw do przyjęcia, iż postanowienie zostało doręczone skarżącemu z zachowaniem reguł wynikających z art. 43 K.p.a. Biorąc pod uwagę, że skarżący był pozbawiony wolności od [...] lipca 2010 r. do [...] lipca 2014 r. (świadectwo zwolnienia k. 16 akt sądowych), brak podstaw do uznania tej nieobecności skarżącego w mieszkaniu za sytuacje przejściową, wynikającą ze zwyczajnych okoliczności życia codziennego. Ponadto brak jest podstaw dla domniemania, że matka skarżącego przebywającego w zakładzie karnym, która odmawiała udzielenia informacji odnośnie skarżącego, podjęła się doręczenia mu przesyłki, w rozumieniu art. 43 K.p.a. Ponownego podkreślenia wymaga też fakt, że organ egzekucyjny, prowadząc postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...]/[...], maił świadomość, że skarżący przebywa w ww. Zakładzie Karnym, gdzie odbywa karę pozbawienia wolności. NSA w wyroku z [...] listopada 2017 r. zaznaczył, że K.p.a. nie przewiduje żadnych szczególnych rozwiązań w zakresie doręczania pism osobom pozbawionym wolności bądź przebywającym w areszcie śledczym. W pełni zgadzając się z tym stwierdzeniem, Sąd zauważa, że przepis art. 42 § 3 K.p.a. umożliwia organowi - w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby – doręczenie pisma w każdym miejscu, gdzie się adresata zastania. Skoro pobytu strony w zakładzie karnym nie można uznać za "nieobecność" adresata w rozumieniu art. 43 K.p.a., oznacza to, że niemożność doręczenie stronie pisma w trybie art. 42 § 1 i 2 K.p.a. Wówczas § 3 art. 42 K.p.a. umożliwia organowi doręczenie pisma w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W niniejszej sprawie, organ egzekucyjny, dysponując informacją, że skarżący przebywa w Zakładzie Karnym w [...], był zobowiązany tę okoliczność wziąć pod uwagę i dokonać doręczenia postanowienia do rąk skarżącego pozbawionego wolności - zgodnie z 42 § 3 K.p.a. - tam, gdzie on przebywał, czyli w Zakładzie Karnym w [...]. Zatem odebrania postanowienia z [...] marca 2014 r. przez dorosłego domownika w mieszkaniu, w którym skarżący od lat jest nieobecny z powodu odbywania kary pozbawienia wolności, nie można uznać za skuteczne doręczenie tego postanowienia skarżącemu. Należy podkreślić, że celem doręczenia postanowienia jest umożliwienie stronie zapoznanie się z jego treścią i ewentualne podjęcie przewidzianej obrony swych praw w postępowaniu, np. przez jego zaskarżenie. Nieskuteczne zaś doręczenie postanowienia nie powoduje wszczęcia biegu terminu do dokonania czynności procesowej, a co za tym idzie jego uchybienia i możliwości jego przywrócenia. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej, wobec braku doręczenia skarżącemu postanowienia z [...] marca 2014 r., nie mógł rozpatrzyć złożonego przez A. O. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na to postanowienie. Należy też podkreślić, że posiadanie przez skarżącego w dniu [...] sierpnia 2014 r. wiedzy o fakcie wydania postanowienia nie jest równoznaczne ze skutecznym prawnie jego doręczeniem. W tej sytuacji złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, pomimo nieuchybienia temu terminowi, czyni ów wniosek bezprzedmiotowym, a w konsekwencji postępowanie dotyczące tego wniosku, jako bezprzedmiotowe, powinno być na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzone, co podkreślił NSA uchylając poprzedni wyrok tut. Sądu. Na organie egzekucyjnym nadal ciąży obowiązek skutecznego doręczenia skarżącemu postanowienia z [...] marca 2014 r., które do tej pory nie weszło do obrotu prawnego. Dopiero skuteczne jego doręczenie otworzy skarżącemu drogę do poddania go weryfikacji w trybie zażaleniowym. Natomiast stwierdzając skuteczność doręczenia skarżącemu ww. postanowienia w trybie art. 43 K.p.a. i rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na to postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej naruszył przepisy art. 42, art. 43, art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Ponownie rozpatrując sprawę, powyższą oceną prawną, jak i wskazaniami co do dalszego postępowania organ egzekucyjny, jak również organ nadzoru, będą związane. Za niezasadny natomiast należało uznać zarzut skargi dotyczący rażącego naruszenia art. 58 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie. Zgodnie z tym przepisem, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Ponownie należy przypomnieć, że instytucja przywrócenia terminu odnosi się tylko do sytuacji, gdy termin został uchybiony, a to wymaga stwierdzenia przede wszystkim skuteczności doręczenia postanowienia. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy powtórzyć, że skoro postanowienie nie zostało skarżącemu skutecznie doręczone, to termin do wniesienia zażalenia nie rozpoczął biegu, a co za tym idzie nie było możliwe jego uchybienie i przywrócenie. Nadto, skoro termin nie został uchybiony, to skarżącemu nie przysługiwało prawo do złożenia, w oparciu o art. 58 § 1 K.p.a., wniosku o jego przywrócenie. Niezasadny okazał się również zarzut rażącego naruszenia art. 44 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Organ nie mógł naruszyć tego przepisu z tej prostej przyczyny, że korespondencja przesłana na adres skarżącego, pod którym on zamieszkiwał przed pobytem w zakładzie karnym, nie była awizowana, a została doręczona w trybie art. 43 K.p.a. dorosłemu domownikowi – matce skarżącego. Zważywszy powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 190 P.p.s.a., orzekł jak pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o przepisy art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).