I SA/Po 1273/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi I. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2007 r. i orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności byłego wspólnika spółki cywilnej za zaległość podatkową spółki w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2007 r. postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. I. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], nr [...], którą określono zobowiązanie podatkowe Spółki cywilnej "X." [...] w P. w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2007 r. w wysokości [...] zł i orzeczono o solidarnej odpowiedzialności I. C. jako byłego wspólnika spółki cywilnej wraz z M. M. za zaległości podatkową w/w spółki członka zarządu "E." za zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2007 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W argumentacji wniosku podatniczka podniosła, że jest osobą starszą ([...] lat) i cierpi na znaczny ubytek wzroku. Stwierdziła, że jest prawie całkowicie niewidoma i zdarzyło się jej pomylić adresy podane w pouczeniu zaskarżonej decyzji. Zaznaczyła, że adresy organu odwoławczego (R.) i sądu (R.), do którego omyłkowo została nadana skarga, są do siebie podobne. Do wniosku załączyła ksero swojej legitymacji członka Polskiego Związku Niewidomych, zaświadczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2013 r., a także kopertę i dowód nadania skargi w dniu [...] listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślenia wymaga, że termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W świetle powołanych wyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji odrzuceniem skargi. Stosownie zaś do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Mając powyższe na uwadze w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została skutecznie doręczona skarżącej w dniu [...] października 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 88 akt. adm.), a zatem trzydziestodniowy termin do dokonania tej czynności upłynął z dniem [...] listopada 2013 r. Skarga została nadana przez skarżącą we właściwym terminie, tj. w dniu [...] listopada 2013 r. (data nadania, koperta - k. 5 akt sąd., potwierdzenie nadania przesyłki – k. 6 akt sąd.), jako adresata wskazano Dyrektora Izby Skarbowej w P., jednakże błędnie podano adres, tj. ul. R., [...] P., zamiast Pl. R., [...] P. W wyniku błędnego zaadresowania koperty korespondencja została zwrócona nadawcy. Następnie, w dniu [...] listopada 2013 r. (data nadania, koperta – k. 31 akt sąd.), skarżąca ponownie nadała skargę do Dyrektora Izby Skarbowej w P., tym razem poprawnie wpisując adres. W świetle powyższych okoliczności nie ulega wątpliwości, że skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., albowiem w ocenie Sądu upłynął on bezskutecznie w dniu [...] listopada 2013 r. W drugiej kolejności stwierdzić należy, że skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Jak już wyżej wskazano przyczyną uchybienia terminu było wadliwe zaadresowanie koperty. Mając natomiast na względzie, że pierwszą korespondencję skarżąca nadała w dniu [...] listopada 2013 r., a kolejną w dniu [...] listopada 2013 r., przyjąć należy, że skarżąca wypełniła obowiązek określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. Dokonując zaś oceny zasadności złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, iż skarżąca uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Wyjaśnienia zawarte we wniosku o przywrócenie terminu z dnia [...] listopada 2013 r. pozwalają bowiem na uznanie ich za okoliczności przemawiające za brakiem winy strony skarżącej. Przede wszystkim podnieść należy, że skarżąca jest osobą starszą o znacznym stopniu niepełnosprawności (ślepoty), co potwierdza legitymacja członkowska Polskiego Związku Niewidomych wydana na podstawie orzeczenia o niepełnosprawności MZON [...] z dnia [...] Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o stopniu niepełnosprawności, a także zaświadczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2013 r. stwierdzające, że I. C. ze względu na stan zdrowia ma wyraźne przeciwwskazania do opuszczania domu. Okoliczności te, zdaniem Sądu, w realiach badanej sprawy w sposób dostateczny uprawdopodabniają, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Ponadto wskazać należy, że skarga zamieszczona w zwróconej skarżącej korespondencji wskazywała na właściwego adresata pisma. Ubocznie należy też podnieść, że w świetle okoliczności niniejszej sprawy należy także pamiętać o zasadzie, według której, przepisy obowiązującego prawa należy tak interpretować, aby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swych praw na drodze sądowej, o czym stanowi art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.), która formułuje prawo do sądu - "jako gwarancję poszanowania praw człowieka". W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.